วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ความรู้สึกเศร้าโศกที่เคยปกคลุมใจผมเริ่มจางลงทีละน้อย ผมยังคงคิดถึงคุณพ่ออยู่เสมอ แต่ตอนนี้ความคิดถึงนั้นไม่ใช่ความเจ็บปวดอีกต่อไป มันกลายเป็นความทรงจำอันแสนอบอุ่นที่ผมจะเก็บไว้ในใจตลอดไป ผมกลับไปโรงเรียนอย่างสม่ำเสมอ ผมตั้งใจเรียน และเข้าร่วมกิจกรรมต่างๆ มากขึ้น ผมรู้สึกว่าตัวเองกำลังกลับมามีชีวิตอีกครั้ง “เอกภพ” เสียงเรียกชื่อดังขึ้นขณะที่ผมกำลังจะเดินออกจากห้องเรียน “มีอะไรหรือเปล่าป่าน” ผมหันไปมอง “คือ... คือฉันมีอะไรจะให้” ป่านยื่นซองจดหมายสีขาวมาให้ผม “อะไรน่ะ” ผมถาม “เปิดดูสิ” ป่านตอบด้วยท่าทางตื่นเต้น ผมค่อยๆ เปิดซองจดหมายออก ข้างในเป็นกระดาษพับรูปหัวใจสีแดงสดใส ผมคลี่กระดาษออก และเห็นข้อความที่เขียนด้วยลายมือของป่าน “ถึงเอกภพ” “ขอบคุณนะป่าน” ผมบอก “ที่อยู่เคียงข้างฉันเสมอ” “ไม่ต้องขอบคุณหรอก” ป่านยิ้ม “เราคือเพื่อนกันนะ” “แล้ว... แล้วรูปภาพล่ะ” ผมถาม “ยังไม่ได้กลับไปวาดต่อเลย” “ไม่ต้องรีบหรอก” ป่านพูด “ค่อยๆ ทำไปนะ” “ขอบคุณนะป่าน” ผมกล่าว “ที่อยู่เคียงข้างฉันเสมอ” “แน่นอน” ป่านจับมือผม “เราคือเพื่อนกันนะ” หลังจากเลิกเรียน ผมเดินกลับบ้านด้วยความรู้สึกที่เบาขึ้น ผมแวะซื้อดอกไม้เล็กๆ น้อยๆ ที่ตลาด “สวัสดีครับคุณป้า” ผมทักทายแม่ค้าดอกไม้ “วันนี้มีดอกอะไรสวยๆ บ้างครับ” “อ๋อ มีดอกทานตะวันเพิ่งเข้ามาใหม่เลยจ้ะ สวยๆ ทั้งนั้นเลย” แม่ค้าตอบ “งั้นขอผมเลือกสักสองสามดอกนะครับ” ผมเลือกดอกทานตะวันที่สวยที่สุดสองดอก สีเหลืองอร่ามตัดกับกลีบสีน้ำตาลเข้ม “สองดอกนี้เท่าไหร่ครับ” “ไม่เป็นไรจ้ะ วันนี้ถือว่าแม่ค้าแถมให้แล้วกัน” แม่ค้าตอบ “เห็นหนุ่มน้อยคนนี้ดูอารมณ์ดีขึ้นเยอะเลย” ผมยิ้มให้ “ขอบคุณครับคุณป้า” ผมรับดอกไม้มา แล้วเดินออกจากร้าน “ดอกทานตะวัน...” ผมพึมพำกับตัวเอง “เหมือนที่แม่บอกจริงๆ” เมื่อกลับถึงบ้าน ผมนำดอกไม้ไปปักแจกัน แล้ววางไว้บนโต๊ะทำงาน “ดูสิแม่” ผมบอกคุณแม่ “ดอกทานตะวันสวยไหมครับ” “สวยมากเลยลูก” คุณแม่มองดอกไม้ด้วยความชื่นชม “เหมือนกับรอยยิ้มของเอกภพเลย” ผมหัวเราะ “แม่ก็เหมือนกันครับ” ผมบอก “รอยยิ้มของแม่ ทำให้ผมมีกำลังใจเสมอ” คุณแม่กอดผม “ดีใจนะที่เอกภพกลับมายิ้มได้อีกครั้ง” ผมรู้ว่าเส้นทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล แต่ผมก็เชื่อมั่นว่า ผมจะสามารถก้าวผ่านมันไปได้ ผมจะไม่ยอมให้ความมืดมิด กลืนกินแสงสว่างในชีวิตของผมไป “แล้ว... แล้วรูปครอบครัวของเราล่ะครับแม่” ผมถาม “ผมอยากจะลองวาดต่อให้เสร็จ” คุณแม่ยิ้ม “แม่ว่าดีนะ” “ผมอยากจะเติมรายละเอียดให้สมบูรณ์กว่าเดิม” “ทำเลยสิลูก” คุณแม่ตอบ “แม่จะคอยเป็นกำลังใจให้” ผมรีบไปหยิบอุปกรณ์วาดรูปมาวางบนโต๊ะ ผมหยิบสีน้ำมันสีสดใสมาหลายเฉดสี ผมเริ่มต้นวาดภาพครอบครัวของเราอีกครั้ง คราวนี้ผมเพิ่มรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ลงไปอีกมากมาย ผมวาดผีเสื้อสีสันสดใสโบยบินอยู่เหนือดอกไม้ วาดนกน้อยกำลังเกาะอยู่บนกิ่งไม้ วาดก้อนเมฆสีขาวปุยลอยอยู่ในท้องฟ้าสีคราม ผมวาดใบหน้าของคุณพ่อที่เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม ผมวาดใบหน้าของคุณแม่ที่เต็มไปด้วยความสุข ผมวาดใบหน้าของตัวเองที่เต็มไปด้วยความหวัง ผมใช้เวลาหลายวันในการวาดภาพนี้ ผมใส่ความรู้สึกทั้งหมดลงไปในทุกฝีแปรง ทุกสีสัน ผมอยากให้ภาพนี้ออกมาสมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่จะทำได้ “เสร็จแล้วครับแม่” ผมบอกคุณแม่ในที่สุด “ไหนแม่ขอดูหน่อยสิ” คุณแม่เดินเข้ามาดูภาพวาดด้วยความสนใจ “โอ้โห เอกภพ” ท่านอุทานด้วยความประหลาดใจ “นี่มันสวยงามมากเลยลูก” ผมรู้สึกภูมิใจในผลงานของตัวเอง “ผม... ผมอยากจะมอบภาพนี้ให้กับคุณพ่อครับ” ผมบอก “ผมอยากให้ท่านได้เห็นว่าครอบครัวของเรายังคงมีความสุข” คุณแม่มองผมด้วยแววตาที่ชื่นชม “แม่ว่าคุณพ่อต้องดีใจมากแน่ๆ เลยลูก” “ผม... ผมจะลองส่งภาพนี้ไปให้คุณตาดูครับ” ผมบอก “เผื่อท่านจะช่วยบอกคุณพ่อให้” คุณแม่ยิ้ม “แม่ว่าดีนะ” “แล้ว... แล้วพรุ่งนี้ผมจะกลับไปที่บ้านคุณตาครับ” ผมตัดสินใจ “ผมอยากจะลองไปเยี่ยมท่าน” “ดีมากเลยลูก” คุณแม่กล่าว “แม่จะไปส่ง” เช้าวันรุ่งขึ้น ผมและคุณแม่เดินทางไปยังบ้านของคุณตา ผมรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยเมื่อเราไปถึง “สวัสดีครับคุณตา” ผมทักทายคุณตา “วันนี้ผมเอาของขวัญมาให้ครับ” ผมยื่นภาพวาดครอบครัวที่ผมวาดให้กับคุณตา คุณตาค่อยๆ รับภาพวาดไป แล้วมองด้วยความสนใจ “โอ้โห นี่มันสวยงามมากเลยเอกภพ” ท่านอุทาน “นี่เอกภพวาดเองเหรอ” “ครับผม” ผมตอบ “เป็นภาพครอบครัวของเราครับ” “คุณพ่อของเอกภพต้องดีใจมากแน่ๆ เลย” คุณตาพูด “ขอบคุณมากนะเอกภพ” ท่านกอดผมแน่น “คุณตา... ผมอยากจะบอกคุณพ่อว่าผมรักท่านนะครับ” ผมบอก “ถ้าท่านอยู่ที่นี่ ผมอยากจะกอดท่านสักครั้ง” น้ำตาของผมเริ่มไหลออกมา “ไม่ต้องร้องนะเอกภพ” คุณตาปลอบ “คุณพ่อของเอกภพรับรู้ได้เสมอ” “ผม... ผมจะพยายามใช้ชีวิตให้มีความสุขนะครับ” ผมบอก “เพื่อท่าน” “ดีมากเอกภพ” คุณตาพูด “นั่นแหละคือสิ่งที่สำคัญที่สุด” ผมใช้เวลาอยู่ที่บ้านคุณตาสักพัก ผมเล่าเรื่องราวต่างๆ ให้ท่านฟัง ผมเล่าถึงการกลับไปโรงเรียน การได้กลับมาวาดรูป และการได้กลับมามองเห็นความสวยงามของโลกอีกครั้ง คุณตารับฟังอย่างตั้งใจ และให้กำลังใจผมเสมอ เมื่อถึงเวลาต้องกลับ ผมกอดคุณตา “ขอบคุณนะครับคุณตา” ผมกล่าว “สำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง” “ไม่เป็นไรจ้ะ” คุณตาตอบ “เราคือครอบครัว” ผมมองย้อนกลับไปที่บ้านของคุณตา ผมรู้สึกถึงความสุขที่เอ่อล้นในหัวใจ ผมรู้ว่าผมได้ก้าวข้ามผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากมาได้แล้ว ผมได้พบแสงสว่างอีกครั้ง และผมจะไม่มีวันปล่อยให้มันหายไปไหน.