แพรวาปล่อยให้สายโทรศัพท์ของวินค้างอยู่บนหูอย่างนั้นอีกครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ลดแขนลงอย่างเชื่องช้า น้ำตาเม็ดใสไหลรินลงมาอาบแก้มอย่างเงียบเชียบ เธอไม่รู้ว่าทำไมความรู้สึกตอนนี้มันถึงได้หนักอึ้งขนาดนี้ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ เธอรู้สึกโล่งใจที่ได้รู้ความจริงจากปากลิลลี่ แต่ตอนนี้ ความรู้สึกสับสนและเจ็บปวดกลับถาโถมเข้ามาแทนที่ เธอรักวิน แต่ความเชื่อใจที่กำลังสั่นคลอนนั้น มันยากเหลือเกินที่จะประคับประคองไว้ได้ “ขอเวลาคิดทบทวน…” คำพูดของเธอเองวนเวียนอยู่ในหัว ราวกับเสียงก้องจากหุบเหวที่ลึกเสียจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง เธอไม่แน่ใจว่าคำพูดเหล่านั้นจะหมายความว่าอย่างไรกันแน่ เธอกำลังจะเดินจากวินไปจริงๆ หรือ เธอแค่ต้องการเวลาเพื่อทำความเข้าใจกับความรู้สึกของตัวเองกันแน่ ฟ้าใสที่นั่งอยู่ข้างๆ สังเกตเห็นความผิดปกติของแพรวาตั้งแต่เธอวางสายโทรศัพท์ เธอเห็นแววตาที่เลื่อนลอยและหยาดน้ำตาที่ไหลรินอย่างไม่อาจห้ามได้ “แพรวา… เกิดอะไรขึ้น” ฟ้าใสเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา พลางเอื้อมมือมาแตะที่แขนของเพื่อนเบาๆ แพรวาหันมามองฟ้าใส น้ำตาไหลพราก “ฉัน… ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี ฟ้า” เสียงของเธอสั่นเครือ “วินเขาขอโทษฉันแล้วนะ เขาบอกว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะปิดบัง แต่… แต่ฉันรู้สึกเหมือนเราอยู่ห่างกันออกไปเรื่อยๆ” ฟ้าใสหันมองแพรวาด้วยความเห็นใจ เธอเข้าใจดีว่าความสัมพันธ์ที่เพิ่งเริ่มต้น แต่กลับต้องมาเจอเรื่องที่ทำให้เกิดความไม่ไว้วางใจ มันส่งผลกระทบต่อจิตใจมากเพียงใด “แพรวา… บางทีเรื่องนี้อาจจะต้องให้เวลา” “เวลาเหรอ” แพรวาพยักหน้าเบาๆ “ฉันอยากให้เวลานี้มันผ่านไปเร็วๆ จัง” “แล้วเธอได้บอกวินไปว่ายังไงบ้าง” ฟ้าใสถามต่อ “ที่ว่าขอเวลาคิดทบทวน” “ฉันบอกเขาไปแบบนั้นจริงๆ” แพรวาตอบ “ฉันไม่รู้จะพูดอะไรไปมากกว่านี้แล้ว ฉันรู้สึกว่าฉันไม่เข้าใจตัวเองเลย” “มันเป็นเรื่องที่เข้าใจได้นะแพรวา” ฟ้าใสปลอบ “เธอเพิ่งผ่านเรื่องที่ทำให้เสียใจมานะ” “แต่มันไม่ใช่แค่เรื่องนั้นนะฟ้า” แพรวากล่าวต่อ “มันคือความรู้สึกที่วินทำให้ฉันรู้สึกไม่ปลอดภัย มันเหมือนกับว่า… เขายังมีอะไรบางอย่างปิดบังฉันอยู่ตลอดเวลา” “บางทีเขาอาจจะแค่ไม่อยากให้เธอคิดมาก” ฟ้าใสเสนอแนะ “เขาอาจจะคิดว่าถ้าเธอรู้ทุกเรื่อง เธอจะยิ่งเสียใจมากกว่านี้” “แล้วสิ่งที่เขาทำ มันไม่ทำให้ฉันเสียใจเหรอ” แพรวาถามกลับ “การที่เขาปิดบังฉัน การที่เขาไม่ได้ให้ความสำคัญกับความรู้สึกของฉัน มันไม่ใช่ความเจ็บปวดเหรอ” ฟ้าใสได้แต่ส่ายหน้า เธอไม่มีคำพูดใดที่จะตอบคำถามของแพรวาได้ เธอรู้ดีว่าทุกความสัมพันธ์ล้วนมีปัญหา และความเชื่อใจเป็นสิ่งสำคัญที่สุด “ฉัน… ฉันไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับความรู้สึกของตัวเองดี” แพรวากล่าวต่อ “ฉันรักวินนะ แต่ฉันก็ไม่อยากอยู่กับความรู้สึกที่ไม่ไว้ใจแบบนี้” “แล้วเธอคิดว่า ถ้าเธอให้เวลากับตัวเองอีกหน่อย มันจะช่วยให้เธอตัดสินใจได้ดีขึ้นไหม” ฟ้าใสถาม แพรวาเงียบไป เธอหลับตาลง พยายามรวบรวมสมาธิ “ฉันคิดว่า… ฉันอาจจะต้องการเวลาจริงๆ” “งั้นก็ใช้เวลานั้นให้คุ้มค่าที่สุดนะ” ฟ้าใสกล่าว “คิดถึงตัวเองให้มากที่สุด” ช่วงหลายวันที่ผ่านมา แพรวาจมอยู่กับความเงียบ เธอพยายามหลีกเลี่ยงการพูดคุยหรือการติดต่อกับวิน เธอใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับฟ้าใส หรือไม่ก็เก็บตัวเงียบๆ อยู่ในห้อง หนังสือที่เคยอ่านอย่างเพลิดเพลิน บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงสิ่งของที่วางทิ้งไว้โดยไม่แตะต้อง เสียงเพลงที่เคยช่วยเยียวยาจิตใจ ก็ฟังแล้วกลับรู้สึกหดหู่ ฟ้าใสพยายามชวนแพรวาออกไปทำกิจกรรมต่างๆ เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ แต่แพรวาก็ดูเหมือนจะไม่มีอารมณ์ร่วมเท่าที่ควร รอยยิ้มที่เคยสดใส บัดนี้กลับจางหายไป เหลือเพียงแววตาที่หมองเศร้า และท่าทางที่ดูอิดโรย “แพรวา… เธอโอเคจริงๆ นะ” ฟ้าใสถามด้วยความเป็นห่วงอีกครั้ง ขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งอยู่ริมทะเลสาบในมหาวิทยาลัย แพรวาถอนหายใจเบาๆ “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ฟ้า” เธอตอบเสียงเนือยๆ “ทุกอย่างมันดูสับสนไปหมด” “เธอคิดถึงวินอยู่หรือเปล่า” ฟ้าใสถามตรงๆ แพรวาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ “คิดถึง… แต่มันเป็นความรู้สึกที่ปนเปื้อนไปด้วยความรู้สึกอื่นๆ ที่ฉันไม่ชอบ” “หมายถึงความไม่ไว้ใจน่ะเหรอ” “ใช่” แพรวาตอบ “มันเหมือนมีเงาของความสงสัยตามติดตัวตลอดเวลา ฉันพยายามจะมองข้ามมันไปนะ แต่… มันก็ยากเหลือเกิน” “บางที… เราอาจจะต้องให้โอกาสเขาอีกสักครั้ง” ฟ้าใสเสนอ “ถ้าเขาแสดงให้เธอเห็นว่าเขาเปลี่ยนไปจริงๆ” “ฉันก็หวังแบบนั้นนะ” แพรวากล่าว “แต่ตอนนี้… ฉันไม่แน่ใจเลยว่าฉันจะเข้มแข็งพอที่จะเผชิญหน้ากับมันได้อีกครั้งหรือเปล่า” “เธอไม่ต้องรีบร้อนนะแพรวา” ฟ้าใสปลอบ “ทุกอย่างมันต้องใช้เวลา” แพรวาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาจ้องมองไปยังผืนน้ำสีฟ้ากว้างใหญ่ “ฉันแค่อยากให้ความสัมพันธ์ของเรากลับมาเป็นเหมือนเดิม” เธอพึมพำ “กลับมาเป็นเหมือนตอนที่เราไม่เคยมีเรื่องอะไรแบบนี้เกิดขึ้น” “ฉันรู้” ฟ้าใสกล่าว “แต่บางที… การผ่านเรื่องแบบนี้ไปได้ อาจจะทำให้ความสัมพันธ์ของเธอแข็งแกร่งขึ้นก็ได้นะ” แพรวาหันมามองฟ้าใส “เธอหมายความว่ายังไง” “หมายความว่า… ถ้าเธอและวินสามารถผ่านพ้นปัญหาครั้งนี้ไปได้ โดยที่ยังคงรักกัน และเรียนรู้ที่จะไว้ใจกันมากขึ้น มันก็จะเป็นบทเรียนที่ดีสำหรับความสัมพันธ์ของเธอในอนาคต” ฟ้าใสอธิบาย “มันจะทำให้เธอรู้ว่าความรักที่แท้จริง มันไม่ได้มีแค่ความสุขสมหวัง แต่มันต้องมีความเข้าใจ การให้อภัย และความเชื่อใจที่มั่นคงด้วย” คำพูดของฟ้าใสทำให้แพรวาได้คิด เธอไม่เคยคิดในมุมนี้มาก่อน เธอคิดว่าปัญหาที่เกิดขึ้นมันคือจุดจบของความสัมพันธ์ แต่ฟ้าใสกลับมองว่ามันคือโอกาสในการเติบโต “ฉัน… ฉันจะลองคิดดูนะ ฟ้า” แพรวากล่าว “ขอบคุณนะ” “ไม่เป็นไร” ฟ้าใสยิ้ม “ฉันอยู่ตรงนี้เสมอ” แพรวาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หน้าจอสว่างขึ้น เผยให้เห็นรูปของเธอกับวินที่ถ่ายด้วยกันในวันแรกที่คบกัน รอยยิ้มของทั้งคู่ดูสดใสและเต็มไปด้วยความสุขในเวลานั้น เธอค่อยๆ ไล้นิ้วไปบนรูปนั้นอย่างแผ่วเบา ความรู้สึกหลากหลายตีปนเปในใจ ทั้งความรัก ความเสียใจ และความหวัง เธอถอนหายใจยาว รู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่มันคือสิ่งที่เธอต้องทำ เพื่อตัวของเธอเอง และเพื่อความสัมพันธ์ของเธอ