หลังจากที่ได้ความจริงจากลิลลี่ แพรวาก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาก แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกไม่ไว้วางใจที่มีต่อวินก็ยังคงไม่หายไปทั้งหมด เธอเข้าใจว่าวินอาจจะทำไปเพราะอยากช่วยลิลลี่ แต่การที่เขาปิดบังเรื่องนี้กับเธอ ทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีกำแพงบางๆ มากั้นระหว่างทั้งสองคน เย็นวันนั้น เมื่อวินโทรศัพท์มาหา แพรวาก็รับสายด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปจากเดิม “แพรวา… เป็นอะไรไป” วินถามด้วยความเป็นห่วง “เสียงเธอฟังดูไม่ค่อยดีเลย” “ฉัน… ฉันไปหาลิลลี่มาเมื่อเช้านี้ค่ะ” แพรวาพูดตรงๆ วินเงียบไปชั่วครู่ “เธอ… เธอไปหาลิลลี่?” “ค่ะ” แพรวาตอบ “แล้วฉันก็ได้รู้ความจริงทุกอย่างแล้ว” วินถอนหายใจยาว “ฉันขอโทษนะแพรง” เขาพูดเสียงอ่อน “ฉันไม่ได้อยากจะปิดบังเธอเลยจริงๆ” “แล้วทำไมคะ” แพรวาถาม “ทำไมคุณถึงต้องเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ” “ฉัน… ฉันเห็นลิลลี่เสียใจมากจริงๆ” วินอธิบาย “เขาขอร้องฉันไว้ เขาบอกว่าไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้ ไม่อยากให้ใครมองเขาไม่ดี ฉันก็เลย… ฉันก็เลยยอมเขา” “แล้วความรู้สึกของฉันล่ะคะ” แพรวาถามด้วยน้ำเสียงน้อยใจ “คุณคิดถึงความรู้สึกของฉันบ้างไหม” “ฉันคิดถึงสิแพรง” วินรีบตอบ “ฉันรู้ว่าเธอต้องเสียใจ ฉันก็เลยพยายามจะอธิบายให้เธอฟังแล้วที่สวนสาธารณะ แต่เธอก็รีบไปก่อน” “แต่คุณก็ไม่ได้บอกความจริงทั้งหมดอยู่ดี” แพรวาพูด “คุณแค่บอกว่าไปปลอบเขา” “ฉัน… ฉันไม่รู้จะพูดกับเธอยังไง” วินยอมรับ “ฉันกลัวว่าเธอจะเข้าใจผิดไปมากกว่านี้” แพรวาเงียบไป เธอเข้าใจในสิ่งที่วินพูด แต่เธอก็ยังคงรู้สึกไม่พอใจอยู่ดี เธอรู้สึกว่าวินไม่ได้ให้ความสำคัญกับความรู้สึกของเธอเท่าที่ควร “วินคะ” แพรวาเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง “ฉันรักคุณนะ แต่ฉันก็ต้องการความเชื่อใจจากคุณด้วย” “ฉันรู้แพรวา” วินตอบเสียงเครียด “ฉันจะพยายามทำให้เธอเชื่อใจฉันให้ได้” “แต่ตอนนี้… ฉันไม่แน่ใจเลยค่ะ” แพรวาพูด “ฉันรู้สึกเหมือนเรามีกำแพงกั้นอยู่” “กำแพงเหรอ” วินทวนคำ “ฉัน… ฉันขอโทษนะแพรวา” “ฉัน… ฉันขอเวลาคิดทบทวนเรื่องของเราอีกหน่อยนะคะ” แพรวาพูด “ฉันไม่แน่ใจว่าฉันจะผ่านเรื่องนี้ไปได้หรือเปล่า” “เธอ… เธอจะไปจากฉันเหรอ” วินถามเสียงสั่น “ฉันยังไม่แน่ใจค่ะ” แพรวาตอบ “ขอโทษจริงๆ นะคะ” แพรวากดวางสายโทรศัพท์ ก่อนที่วินจะได้พูดอะไรอีก เธอรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังถูกบีบอัด เธอรักวิน แต่ความเชื่อใจเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในความสัมพันธ์ และตอนนี้ความเชื่อใจนั้นกำลังถูกสั่นคลอนอย่างรุนแรง วันต่อมาที่มหาวิทยาลัย แพรวาพยายามทำตัวให้เป็นปกติ แต่ก็ทำได้ยาก เธอรู้สึกกระวนกระวายใจทุกครั้งที่คิดถึงวิน เธอเห็นเขาเดินผ่านไปมา แต่เธอเลือกที่จะหลบตา เพราะไม่รู้จะพูดอะไรดี เมฆสังเกตเห็นความผิดปกติของแพรวา จึงเดินเข้ามาหา “แพรวา… เป็นอะไรอีก” แพรวาส่ายหน้า “เปล่า” “แน่ใจนะ” เมฆถาม “ดูเหมือนเธอกำลังมีเรื่องกังวลใจนะ” แพรวาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเล่าเรื่องที่คุยกับวินให้เมฆฟัง เมฆฟังอย่างตั้งใจ เมื่อแพรวาเล่าจบ เขาก็ถอนหายใจ “ฉันเข้าใจนะว่าเธอรู้สึกยังไง” เขาพูด “เรื่องแบบนี้มันยากจริงๆ” “ฉันควรทำยังไงดีเมฆ” แพรวาถาม “ฉันรักวินนะ แต่ฉันก็ไม่รู้จะเชื่อใจเขาได้อีกไหม” “ฉันคิดว่าเธอต้องให้เวลาตัวเองนะ” เมฆตอบ “แล้วก็ลองคุยกับวินอีกครั้งอย่างเปิดอกที่สุด” “แต่ฉันกลัว” แพรวาพูด “กลัวว่าถ้าคุยแล้ว มันอาจจะยิ่งแย่ลงไปอีก” “มันก็มีความเสี่ยงนะ” เมฆยอมรับ “แต่ถ้าไม่ลอง ก็ไม่รู้อะไรเลย” แพรวาพยักหน้า เธอรู้ว่าเมฆพูดถูก เธอต้องเผชิญหน้ากับปัญหานี้ แต่ตอนนี้เธอยังไม่พร้อม เธอต้องการเวลาอีกสักพัก ในช่วงเวลาเดียวกันนั้นเอง ฟ้าใสก็กำลังคุยโทรศัพท์กับวิน “พี่วินคะ” ฟ้าใสพูด “แพรวาเสียใจมากนะคะ” “ฉันรู้” วินตอบเสียงอ่อน “ฉันผิดเอง ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเธอเลย” “หนูรู้ค่ะ” ฟ้าใสพูด “แต่พี่วินต้องเข้าใจนะว่าแพรวาต้องการความเชื่อใจ” “ฉันจะพยายามนะฟ้า” วินพูด “ฉันจะพิสูจน์ให้แพรวาเห็นว่าฉันรักเธอจริงๆ” “หนูหวังว่าอย่างนั้นนะคะ” ฟ้าใสกล่าว “ขอให้โชคดีนะคะ” บทสนทนาของฟ้าใสและวินจบลง พร้อมกับความหวังเล็กๆ ที่จะเห็นแพรวากับวินกลับมาคืนดีกัน แต่สำหรับแพรวาแล้ว เธอยังคงต้องใช้เวลาอีกมากในการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิตของเธอ ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากความสดใส กำลังจะเผชิญหน้ากับบททดสอบที่ยากลำบากที่สุด