หลังจากมื้อกลางวันอันเรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยความหวัง ทั้งสามคนก็กลับมาทบทวนแผนการอีกครั้ง แพรวาหยิบปากกามาจรดลงบนแผนที่ที่เลโอเคยมอบให้ เธอลากเส้นเชื่อมโยงจุดต่างๆ ด้วยความตั้งใจ "ตามข้อมูลที่คุณสมชายให้มา" แพรวาเริ่มอธิบาย "เราพบว่ามีการโอนเงินจำนวนมหาศาลไปยังบัญชีของบริษัทแห่งหนึ่งที่จดทะเบียนในต่างประเทศ บริษัทนี้มีชื่อเสียงในด้านการเป็นบริษัทบังหน้าเพื่อการฟอกเงิน" เลโอพยักหน้า เขาหยิบเอกสารอีกชุดหนึ่งขึ้นมาดู "บริษัทนี้... ผมเคยได้ยินชื่อมันมาบ้าง" เขาพูด "มันถูกใช้เป็นช่องทางในการรับเงินจากธุรกิจผิดกฎหมายหลายประเภท" "แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เราสามารถเชื่อมโยงมันเข้ากับเครือข่ายของไคได้โดยตรง" สมชายเสริม "ผมไม่แน่ใจว่าข้อมูลนี้จะมากพอที่จะใช้ดำเนินคดีได้หรือไม่" "มันอาจจะยังไม่พอ แต่ก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ดี" แพรวากล่าว "สิ่งที่เราต้องการตอนนี้ คือหลักฐานที่ชี้ชัดว่าเงินเหล่านั้นมาจากไหน และไปไหนต่อ" "ถ้าเราสามารถเจาะเข้าไปในระบบคอมพิวเตอร์ของบริษัทนี้ได้..." เลโอเริ่มพูด แต่ก็หยุดชะงักไป "มันเป็นไปได้ยากมาก ระบบรักษาความปลอดภัยของพวกเขาแน่นหนาเกินไป" "มีอีกวิธีหนึ่ง" สมชายเอ่ยขึ้น ดวงตาของเขาส่องประกายด้วยความคิด "ผมรู้จักคนที่มีความสามารถในการเข้าถึงข้อมูลลับๆ ได้ เขาเป็นอดีตแฮกเกอร์ แต่ตอนนี้เขาเลิกทำไปแล้วเพราะไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเรื่องผิดกฎหมายอีก" "ใครคือเขาคะ" แพรวาถามอย่างสนใจ "เขาจะยอมช่วยเราไหม" "เขาชื่อ 'มาร์ค' " สมชายตอบ "เขาเป็นเพื่อนสนิทของผม เราเคยทำงานร่วมกันในอดีต ผมคิดว่าถ้าผมขอร้องเขาดีๆ เขาอาจจะยอมช่วย" "เราต้องการข้อมูลที่ชัดเจนที่สุด" เลโอเน้นย้ำ "ยิ่งมีหลักฐานมากเท่าไหร่ เราก็จะยิ่งมีอำนาจต่อรองมากขึ้นเท่านั้น" "ผมจะติดต่อไปหาเขา" สมชายกล่าว "แต่เราต้องระมัดระวังตัวให้มากที่สุด ใครจะรู้ว่าไคหรือคนของมันจะรู้เรื่องที่เรากำลังจะทำ" "ผมจะคอยระวังหลังให้" เลโอรับปาก "ระหว่างที่คุณมาร์คกำลังดำเนินการหาข้อมูล เราจะเตรียมการรับมือหากเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น" แพรวาพยักหน้าเห็นด้วย เธอรู้สึกถึงความตึงเครียดที่เพิ่มสูงขึ้น การเข้ามาของสมชายและข้อมูลที่เขาได้นำมา ทำให้แผนการของพวกเขาก้าวหน้าไปอีกขั้น แต่ในขณะเดียวกัน ก็เหมือนกับว่าพวกเขากำลังเดินเข้าไปสู่กับดักที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม "คุณมาร์คจะมาเมื่อไหร่คะ" แพรวาถาม "เขาบอกว่าจะรีบมา" สมชายตอบ "แต่ก็อาจจะต้องใช้เวลาสักพัก กว่าเขาจะเดินทางมาถึงที่นี่" "ระหว่างนี้ เราจะใช้เวลาให้เป็นประโยชน์" เลโอพูด "เราจะตรวจสอบพื้นที่รอบๆ กระท่อมแห่งนี้ให้ละเอียด และเตรียมเส้นทางหลบหนีสำรองไว้" ช่วงบ่ายวันนั้น ทั้งสามคนก็ออกสำรวจบริเวณรอบๆ กระท่อม พวกเขาสังเกตเห็นร่องรอยบางอย่างที่บ่งบอกว่าอาจจะมีคนเคยเข้ามาในพื้นที่นี้มาก่อน ซึ่งทำให้ความกังวลของพวกเขาเพิ่มมากขึ้น "มีคนตามรอยเรามาแน่ๆ" เลโอเอ่ยเสียงเครียด "ผมรู้สึกถึงอันตราย" "เราควรจะย้ายออกจากที่นี่เลยไหมคะ" แพรวาถาม "ยัง" เลโอส่ายหน้า "เรายังต้องรอข้อมูลจากคุณมาร์ค ถ้าเราย้ายออกไปตอนนี้ ทุกอย่างที่เราทำมาก็จะสูญเปล่า" "แล้วเราจะทำอย่างไรต่อไปคะ" สมชายถาม "เราจะตั้งจุดสังเกตการณ์" เลโอตัดสินใจ "ผมจะคอยเฝ้าระวังจากที่นี่ ส่วนคุณสมชายกับคุณแพรวา จะรออยู่ที่กระท่อม และเตรียมพร้อมที่จะเดินทางตามแผนสำรองหากเกิดเหตุการณ์ฉุกเฉิน" "ผมไม่ทิ้งคุณสองคนไปแน่" สมชายยืนยัน "ผมจะอยู่กับคุณ" แพรวาบอกเลโอ "ฉันไม่ใช่คนที่จะหนีไปไหนง่ายๆ" เลโอมองแพรวาด้วยสายตาซาบซึ้ง เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่านักข่าวสาวผู้ดูอ่อนหวานคนนี้ จะมีความกล้าหาญและเด็ดเดี่ยวถึงเพียงนี้ "ขอบคุณนะแพรวา" เขาพูดเสียงเบา "แต่เธอต้องเชื่อใจฉัน ฉันจะดูแลตัวเองได้" "ฉันเชื่อใจคุณค่ะ" แพรวาตอบ "แต่ความปลอดภัยของทุกคนสำคัญที่สุด" เมื่อตกค่ำ เลโอก็เตรียมตัวออกไปซุ่มสังเกตการณ์ เขาได้เตรียมอุปกรณ์ที่จำเป็นไว้ครบครัน ทั้งวิทยุสื่อสาร กล้องส่องทางไกล และอาวุธปืนสั้น "ถ้ามีอะไรผิดปกติ รีบติดต่อผมทันที" เลโอสั่งสมชาย "และจำไว้ว่า ชีวิตของพวกคุณสำคัญที่สุด" "ไม่ต้องห่วง" สมชายตอบ "เราจะระมัดระวังให้ถึงที่สุด" แพรวาเดินมาส่งเลโอที่ปากทางเข้ากระท่อม "ระวังตัวด้วยนะคะ" เธอพูดด้วยความเป็นห่วง เลโอมองเข้าไปในดวงตาของแพรวา "ฉันจะกลับมา" เขาให้คำมั่น ก่อนจะหายลับไปในความมืดของป่า แพรวากลับเข้าไปในกระท่อม เธอรู้สึกถึงความเงียบที่ปกคลุมไปทั่ว แม้ว่าจะมีสมชายอยู่ด้วย แต่ความรู้สึกโดดเดี่ยวและหวาดกลัวก็ยังคงคืบคลานเข้ามา "คุณแพรวา" สมชายเรียกเธอ "คุณดูไม่ค่อยสบายใจเลยนะครับ" "ฉันแค่เป็นห่วงคุณเลโอค่ะ" แพรวาตอบ "และก็รู้สึกไม่ค่อยปลอดภัยเท่าไหร่" "ผมเข้าใจดี" สมชายกล่าว "แต่เราต้องเชื่อใจเขา" "ฉันก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้นค่ะ" แพรวากล่าว "ถ้าคุณมาร์คสามารถหาข้อมูลมาได้เร็วเท่าไหร่ เราก็จะยิ่งมีโอกาสรอดมากขึ้นเท่านั้น" ทั้งสองคนนั่งรออย่างเงียบๆ เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ทุกเสียง ทุกการเคลื่อนไหวในป่า ล้วนทำให้พวกเขาผวา "คุณเลโอจะกลับมาเมื่อไหร่คะ" แพรวาถาม "เขาบอกว่าถ้ามีอะไรผิดปกติ เขาจะรีบกลับมา" สมชายตอบ "แต่ถ้าทุกอย่างปกติ เขาอาจจะกลับมาตอนเช้า" ทันใดนั้น เสียงวิทยุสื่อสารที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น แพรวาและสมชายสะดุ้งโหยง "เป็นคุณเลโอแน่ๆ" สมชายพูดพลางหยิบวิทยุขึ้นมา "ฮัลโหล... เลโอ... ได้ยินไหม" สมชายกดปุ่มส่งเสียง เสียงขาดๆ หายๆ จากวิทยุสื่อสารดังขึ้น "สมชาย... แพรวา... รีบหนี... ตอนนี้... พวกมัน... เจอที่ซ่อนแล้ว..." แพรวาและสมชายมองหน้ากันด้วยความตกใจ "คุณเลโอ! เกิดอะไรขึ้นคะ!" แพรวาตะโกนถาม "...โดน... ล้อม... แล้ว... หนี... ไป... ซะ..." เสียงของเลโอดังขึ้นอีกครั้ง แต่ก็ขาดหายไปในที่สุด "แย่แล้ว!" สมชายอุทาน "เราต้องรีบไปจากที่นี่!" แพรวาใจหายวาบ เธอไม่รู้ว่าเลโอจะเป็นอย่างไร แต่ตอนนี้ พวกเขาต้องเอาชีวิตรอดให้ได้ก่อน "คุณเลโอ... เขาจะรอดไหมคะ" เธอถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เราไม่มีเวลาคิดเรื่องนี้แล้ว" สมชายดึงแขนแพรวา "รีบไปกันเถอะ!" ทั้งสองคนรีบเก็บข้าวของเท่าที่จำเป็น และวิ่งออกจากกระท่อมไปในความมืดมิดของป่า โดยไม่รู้เลยว่าชะตากรรมของพวกเขาจะเป็นเช่นไร