หลังจากพักผ่อนในถ้ำจนพอสมควร สมชายตัดสินใจว่าถึงเวลาที่ต้องออกเดินทางต่อ “เราต้องรีบไปก่อนที่พวกมันจะตามหาเราเจอ” เขาบอกแพรวา “คุณมีแผนจะติดต่อมาร์คแล้วหรือยังคะ” แพรวาถาม ขณะที่ทั้งสองคนกำลังเตรียมตัวออกจากถ้ำ “ผมจะลองใช้โทรศัพท์สาธารณะที่อยู่ใกล้ที่สุด” สมชายตอบ “เราต้องระวังตัวให้มากที่สุด อย่าเพิ่งไว้ใจใคร” ทั้งสองคนค่อยๆ ออกจากถ้ำ และเริ่มเดินทางต่อไปตามเส้นทางที่รกทึบขึ้นเรื่อยๆ สมชายคอยสอดส่องดูความเคลื่อนไหวรอบตัวตลอดเวลา “คุณสมชายคะ” แพรวาเอ่ยขึ้น “ฉันรู้สึกเหมือนมีใครกำลังมองเราอยู่” สมชายหยุดชะงัก เขาเงี่ยหูฟัง “ผมก็รู้สึกเหมือนกัน” เขาตอบ “เราต้องระวังตัวให้มากกว่านี้” พวกเขาเดินไปได้อีกไม่นาน ก็มาถึงบริเวณริมถนนสายเล็กๆ ที่ตัดผ่านป่า “นั่นไง โทรศัพท์สาธารณะ” สมชายชี้ไปยังตู้โทรศัพท์ที่ตั้งอยู่โดดเดี่ยวข้างทาง “คุณจะให้ฉันรออยู่ที่นี่นะคะ” แพรวาถาม “ใช่” สมชายตอบ “รออยู่ตรงนี้ อย่าไปไหนเด็ดขาด ถ้ามีอะไรผิดปกติ ให้รีบหาที่ซ่อนทันที” สมชายเดินไปยังตู้โทรศัพท์ เขารีบหยอดเหรียญและกดเบอร์โทรศัพท์ที่เขาจำได้ขึ้นใจ เสียงรอสายดังขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็ยังไม่มีใครรับ “หวังว่าเขาจะอยู่ที่บ้านนะ” สมชายพึมพำ ในที่สุด เสียงรับสายก็ดังขึ้น “ฮัลโหล?” เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้น “มาร์ค! ฉันเอง สมชาย” สมชายเอ่ยอย่างเร่งรีบ “สมชาย? ไม่เจอกันนานเลยนะ เป็นยังไงบ้าง?” เสียงมาร์คฟังดูประหลาดใจ “ฉันกำลังมีปัญหาใหญ่มาก มาร์ค” สมชายบอก “ฉันต้องการความช่วยเหลือด่วน” “มีอะไรเกิดขึ้น? เล่ามาสิ” สมชายอธิบายสถานการณ์ทั้งหมดให้มาร์คฟังอย่างรวดเร็ว ตั้งแต่เรื่องที่เขาและแพรวาต้องหนีการตามล่าของไค ไปจนถึงความต้องการหลักฐานเพิ่มเติมเพื่อเปิดโปงเครือข่ายของไค “ไค?” มาร์คอุทาน “ฉันไม่คิดว่าเขาจะยังเกี่ยวข้องกับเรื่องพวกนี้อยู่อีก” “เขายังคงเป็นหัวใหญ่ของทุกอย่าง” สมชายกล่าว “และเรากำลังต้องการหลักฐานที่เชื่อมโยงเขาเข้ากับการฟอกเงินจำนวนมหาศาล” “ผมพอจะรู้ข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับเรื่องนี้” มาร์คกล่าว “แต่ผมไม่แน่ใจว่ามันจะเพียงพอหรือเปล่า” “อะไรก็ตามที่นายมี จะเป็นประโยชน์มาก” สมชายบอก “เราต้องการหลักฐานที่ชัดเจนที่สุด” “ตกลง” มาร์คตอบ “ผมจะพยายามหาข้อมูลให้ แต่ผมไม่สามารถทำอะไรได้มากนักที่บ้าน ผมต้องเข้าไปที่ร้านก่อน” “ฉันจะรอฟังข่าวจากนาย” สมชายกล่าว “แล้วเราจะนัดเจอกันที่ไหนดี?” “ไว้ก่อนแล้วกัน” มาร์คบอก “ผมจะติดต่อกลับไปหาคุณเอง ขอให้คุณกับคุณแพรวาปลอดภัยนะ” “ขอบคุณมาก มาร์ค” สมชายกล่าว “แล้วเจอกัน” สมชายวางสายโทรศัพท์ เขารู้สึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็ยังคงมีความกังวลอยู่ “เป็นยังไงบ้างคะ” แพรวารีบถามเมื่อเห็นสมชายเดินกลับมา “เขาจะช่วยเรา” สมชายบอก “เขาบอกว่าพอจะรู้ข้อมูลบางอย่างอยู่แล้ว แต่เขาต้องเข้าไปที่ร้านก่อน” “จริงเหรอคะ!” แพรวาอุทานด้วยความดีใจ “เรามีหวังแล้ว!” “เราต้องรอฟังข่าวจากเขาอีกที” สมชายกล่าว “แต่ตอนนี้ เรายังไม่ปลอดภัย เราต้องไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด” ทั้งสองคนรีบเดินออกจากบริเวณโทรศัพท์สาธารณะ และมุ่งหน้าต่อไปยังทิศทางที่สมชายคิดว่าน่าจะใกล้กับตัวเมืองมากกว่า “คุณสมชายคะ” แพรวาเอ่ยขึ้น “ถ้ามาร์คช่วยเราได้จริงๆ เราจะติดต่อคุณเลโอได้ไหมคะ” สมชายพยักหน้า “ได้” เขาตอบ “ถ้าเรามีหลักฐานที่มั่นคงแล้ว เราจะหาทางติดต่อเลโอ และแจ้งให้เขาทราบ” “ฉันหวังว่าเขาจะปลอดภัยนะคะ” แพรวากล่าว “เราก็หวังอย่างนั้นเหมือนกัน” สมชายตอบ “แต่ตอนนี้ เราต้องเชื่อมั่นในแผนของเราก่อน” พวกเขาเดินต่อไปเรื่อยๆ ท่ามกลางแสงแดดยามบ่ายที่เริ่มอ่อนแรงลง ความหวังเล็กๆ ได้ก่อตัวขึ้นในหัวใจของทั้งสองคน พวกเขารู้ดีว่าการต่อสู้ยังไม่จบ แต่การมีพันธมิตรใหม่เข้ามา ก็ทำให้พวกเขารู้สึกมีกำลังใจมากขึ้น เมื่อเดินไปอีกสักพัก สมชายก็ชี้ไปยังกลุ่มอาคารที่อยู่ไม่ไกล “นั่นน่าจะเป็นเขตเมืองแล้ว” เขาบอก “เราต้องระวังตัวให้มากขึ้น” แพรวาพยักหน้า เธอรู้สึกได้ถึงความตึงเครียดที่กลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ เธอรู้สึกแข็งแกร่งกว่าเดิม “คุณสมชายคะ” แพรวาเอ่ยขึ้น “ฉันอยากจะขอบคุณคุณจริงๆ ที่ไม่ทิ้งฉันไปไหน” สมชายหันมายิ้มให้แพรวา “เราเป็นเพื่อนร่วมอุดมการณ์เดียวกัน” เขาตอบ “และเราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน” ทั้งสองคนก้าวเดินต่อไป โดยมีจุดหมายคือการหาที่หลบภัยที่ปลอดภัย และรอคอยข่าวคราวจากมาร์ค ซึ่งเป็นเหมือนแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ในสถานการณ์ที่มืดมนนี้