แพรวาและสมชายนั่งนิ่งอยู่ในกอไม้หนาทึบ หัวใจของพวกเขาเต้นระรัวแรงยิ่งกว่าเดิม เสียงฝีเท้าของกลุ่มคนกำลังดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พวกเขาได้ยินเสียงพูดคุยกันเป็นภาษาที่ไม่คุ้นเคย ทำให้ยิ่งเพิ่มความกังวลว่าอาจจะเป็นกลุ่มคนของไคที่กำลังตามล่าพวกเขาอยู่ “พวกเขามาใกล้มาก” แพรวากระซิบเสียงสั่น สมชายพยักหน้า เขาพยายามมองลอดช่องว่างของใบไม้หนา มองหาทิศทางของเสียง “พวกมันมีจำนวนมาก” เขาบอก “เราคงจะสู้ไม่ไหวแน่” “แล้วเราจะทำยังไงคะ” น้ำเสียงของแพรวาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง “รอจังหวะ” สมชายตอบ “รอจนกว่าพวกมันจะผ่านไป แล้วเราค่อยหาทางหนี” กลุ่มคนนั้นเดินผ่านไปใกล้ๆ กอไม้ที่ทั้งสองคนซ่อนตัวอยู่ แพรวาหลับตาแน่น กลั้นเสียงสะอื้นที่พยายามจะเล็ดรอดออกมา เธอรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของพื้นดินที่เกิดจากฝีเท้าของพวกเขา “พวกมันไปแล้ว” สมชายกระซิบหลังจากรออยู่นาน “รีบไปกัน” ทั้งสองคนค่อยๆ คลานออกจากกอไม้ พวกเขารีบก้าวเดินต่อไปอย่างรวดเร็ว พยายามให้เกิดเสียงน้อยที่สุด “เราต้องหาที่ที่ปลอดภัยจริงๆ” สมชายกล่าว “ที่นี่อันตรายเกินไป” “แต่เราจะไปที่ไหนได้อีกคะ” แพรวาถาม “เราแทบไม่มีอะไรเลย” “เราต้องพยายามติดต่อมาร์ค” สมชายบอก “ถ้ามาร์คช่วยเราได้ เขาอาจจะให้ที่หลบภัยเราได้” “คุณแน่ใจนะคะว่าเขาจะยอมช่วย” แพรวาถามอย่างกังวล “ผมหวังว่าจะเป็นอย่างนั้น” สมชายตอบ “เขาเป็นเพื่อนเก่าของผม ผมเคยช่วยเขาไว้ครั้งหนึ่ง หวังว่าเขาจะยังจำบุญคุณได้” พวกเขาเดินต่อไปเรื่อยๆ ระยะทางที่ต้องเดินยังดูยาวไกล ความเหนื่อยล้าและความหิวเริ่มกัดกินร่างกาย แต่พวกเขาก็ยังคงก้าวไปข้างหน้า “ดูนั่นสิ” สมชายชี้ไปยังต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง “มีเครื่องหมายบางอย่าง” แพรวาเดินเข้าไปดูใกล้ๆ เธอเห็นสัญลักษณ์แปลกๆ ที่ถูกสลักไว้บนเปลือกไม้ “นี่มันหมายความว่ายังไงคะ” “นี่เป็นสัญลักษณ์ของนักเดินทาง” สมชายอธิบาย “หมายความว่ามีคนเคยผ่านเส้นทางนี้มาก่อน และอาจจะเคยใช้เป็นที่พัก” “แล้วมันจะช่วยเราได้ยังไงคะ” แพรวาถาม “มันอาจจะนำไปสู่ที่ปลอดภัย” สมชายกล่าว “หรืออย่างน้อยก็เป็นสัญญาณว่าเราไม่ได้อยู่คนเดียว” พวกเขาเดินตามสัญลักษณ์นั้นไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงบริเวณเชิงเขาแห่งหนึ่ง ที่นั่นมีถ้ำขนาดเล็กซ่อนตัวอยู่ “ที่นี่อาจจะเป็นที่ที่เหมาะกับการซ่อนตัว” สมชายกล่าว เขาตรวจสอบรอบๆ บริเวณอย่างระมัดระวัง ก่อนจะชี้ชวนแพรวาเข้าไปในถ้ำ “ข้างในดูเหมือนจะไม่มีใคร” ทั้งสองคนเข้าไปหลบในถ้ำ บรรยากาศข้างในเย็นสบายกว่าข้างนอก แสงสว่างรำไรส่องลอดเข้ามาตามปากถ้ำ ทำให้พอจะมองเห็นสิ่งต่างๆ ได้ “เราพักที่นี่สักครู่” สมชายกล่าว “แล้วค่อยคิดว่าจะทำอะไรต่อไป” แพรวาพยักหน้า เธอทรุดตัวลงนั่งพิงผนังถ้ำ ความเหนื่อยล้าถาโถมเข้ามาจนเธอแทบจะยืนไม่ไหว “คุณสมชายคะ” เธอเอ่ยขึ้น “ถ้าเราติดต่อมาร์คได้จริงๆ เขาจะช่วยเราได้มากแค่ไหนคะ” “ผมไม่แน่ใจ” สมชายตอบ “แต่เขาเป็นคนที่มีความสามารถสูงมาก เขาอาจจะช่วยเราหาหลักฐานเพิ่มเติม หรืออาจจะช่วยเราหาทางติดต่อกับทางการได้” “แล้วคุณเลโอล่ะคะ” แพรวาถาม “เราควรจะติดต่อเขาไหม” สมชายลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “ผมคิดว่าตอนนี้เราควรจะพยายามช่วยเหลือตัวเองก่อน” เขาตอบ “เลโอคงกำลังจัดการเรื่องของเขาอยู่ ถ้าเราสามารถเอาตัวรอดไปได้ เราค่อยกลับไปหาเขา” “แต่ฉันเป็นห่วงเขาเหลือเกิน” แพรวากล่าว “ฉันไม่รู้ว่าเขาจะปลอดภัยไหม” “ผมเข้าใจ” สมชายกล่าว “แต่เราต้องคิดถึงแผนระยะยาวด้วย ถ้าเราพลาดไป มันจะไม่มีใครสามารถเปิดโปงความจริงได้อีก” แพรวาถอนหายใจเบาๆ เธอรู้ว่าสมชายพูดถูก แต่การต้องทิ้งเลโอไว้เพียงลำพังในสถานการณ์เช่นนี้ มันทำให้เธอรู้สึกผิดเหลือเกิน “คุณสมชายคะ” แพรวาเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “คุณเคยบอกว่าคุณเคยทำงานกับมาร์คมาก่อน เรื่องราวของคุณกับเขาเป็นยังไงคะ” สมชายมองออกไปนอกปากถ้ำ ดวงตาของเขาดูเหม่อลอยเล็กน้อย “เป็นเรื่องในอดีตนานมากแล้ว” เขาเริ่มเล่า “ตอนนั้นผมยังทำงานให้กับหน่วยงานพิเศษ เราต้องสืบสวนคดีที่เกี่ยวข้องกับการฟอกเงินขององค์กรอาชญากรรมใหญ่ และมาร์คคือแฮกเกอร์อัจฉริยะที่อยู่เบื้องหลังการโอนเงินทั้งหมด” “แล้วคุณจับเขาได้ยังไงคะ” แพรวาถาม “เราตามแกะรอยเขาอยู่พักใหญ่ จนกระทั่งเราสามารถบุกเข้าไปในที่ซ่อนของเขาได้” สมชายเล่าต่อ “แต่ตอนนั้น... ผมเห็นว่าเขามีเหตุผลบางอย่างที่ต้องทำ เขาไม่ได้เป็นคนเลวร้ายอะไร เพียงแต่ถูกบีบบังคับ” “ถูกบีบบังคับ?” แพรวาเลิกคิ้ว “ใช่” สมชายพยักหน้า “ครอบครัวของเขาถูกข่มขู่ ถ้าเขาไม่ทำตาม พวกเขาจะทำอันตรายกับคนที่เขารัก” “แล้วคุณช่วยเขาเหรอคะ” แพรวาถาม “ผมตัดสินใจให้โอกาสเขา” สมชายกล่าว “ผมช่วยเขาให้หลุดพ้นจากการตามล่าของเจ้าหน้าที่ และช่วยให้เขาสามารถพาครอบครัวไปอยู่ที่ปลอดภัยได้ ในขณะเดียวกัน เขาก็ให้ข้อมูลสำคัญกับผมเกี่ยวกับเครือข่ายอาชญากรรมนั้น” “น่าทึ่งมากเลยค่ะ” แพรวากล่าว “แสดงว่าคุณกับเขามีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน” “เราเคยทำงานร่วมกัน” สมชายตอบ “แต่หลังจากนั้น เราก็แยกย้ายกันไป มาร์คเลือกที่จะใช้ชีวิตอย่างสงบ ส่วนผมก็ยังคงทำงานในสายงานเดิม” “แล้วตอนนี้เขาทำอาชีพอะไรอยู่คะ” แพรวาถาม “เท่าที่ผมทราบ เขาเปิดร้านซ่อมคอมพิวเตอร์เล็กๆ อยู่ในเมือง” สมชายตอบ “ชีวิตของเขาค่อนข้างเรียบง่าย” “หวังว่าเขาจะยังใจดีเหมือนเดิมนะคะ” แพรวากล่าว “เราต้องการความช่วยเหลือจากเขาจริงๆ” สมชายพยักหน้า “ผมจะลองติดต่อไปหาเขาดู” เขาว่า “แต่เราต้องแน่ใจก่อนว่าที่นี่ปลอดภัยจริงๆ” ทั้งสองคนนั่งพักผ่อนอยู่ในถ้ำ รอคอยเวลาที่เหมาะสมในการเดินทางต่อไป พวกเขารู้ดีว่าการเดินทางครั้งนี้ยังอีกยาวไกล และอันตรายยังคงรออยู่เบื้องหน้า