หมอพริมเงียบไปในสาย ไม่รู้จะตอบคำถามของจอมทัพอย่างไร การที่เขาขอให้เธอเป็นพยาน โดยเฉพาะอย่างยิ่งพยานที่จะต้องเผชิญหน้ากับคุณวิชัยโดยตรงนั้น เป็นเรื่องที่เหนือความคาดหมายของเธอเป็นอย่างยิ่ง จอมทัพต้องการให้เธอไปเป็น "พยานที่จะเปิดโปงเขา" แต่นั่นหมายความว่าเธอจะต้องเข้าไปอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายยิ่งกว่าเดิมเสียอีก "คุณจอมทัพคะ คุณแน่ใจหรือคะว่านี่เป็นวิธีที่ดีที่สุด" หมอพริมถาม เสียงยังคงสั่นเครือเล็กน้อย "ฉันกลัว... ฉันไม่แน่ใจว่าฉันจะทำได้" "พริม" จอมทัพเรียกชื่อเธออย่างนุ่มนวล "ฉันรู้ว่ามันยาก แต่ฉันเชื่อใจเธอที่สุด ฉันรู้ว่าเธอไม่ใช่แค่หมอที่เก่ง แต่เธอคือผู้หญิงที่เข้มแข็ง ฉันถึงได้กล้าขอให้เธอทำเรื่องนี้" "แต่... คุณวิชัยมีข้อมูลอะไรบางอย่างที่จะใช้เล่นงานคุณ และตอนนี้เขากำลังจะใช้ฉันเป็นเครื่องมือ" หมอพริมท้วง "เขาจะใช้เธอเป็นเครื่องมือ นั่นเป็นเรื่องจริง" จอมทัพยอมรับ "แต่เขาไม่รู้ว่าเครื่องมือของเขาน่ะ คืออาวุธที่จะทำลายตัวเขาเองต่างหาก" "ฉันไม่เข้าใจค่ะ" "แผนของเราคือการปล่อยให้เขาคิดว่าเขากำลังจะได้ทุกอย่างที่ต้องการ" จอมทัพอธิบาย "เขาอยากได้พยาน เราก็จะให้เขาไป แต่พยานคนนั้น จะเป็นคนนำพาเขาไปสู่วันสิ้นสุดของเขาเอง" "แล้วฉันจะต้องทำอะไรบ้างคะ" หมอพริมถามอย่างระแวง "เธอจะต้องทำเหมือนว่าเธอยอมแพ้ ยอมจำนนต่อสถานการณ์" จอมทัพกล่าว "เธอจะต้องไปพบคุณวิชัย และทำตามที่เขาต้องการให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ในเบื้องต้น เพื่อให้เขาตายใจ" "แต่ถ้าเขาบังคับให้ฉันทำอะไรที่... ที่ฉันไม่สามารถทำได้ล่ะคะ" หมอพริมถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ไม่มีใครสามารถบังคับให้เธอทำอะไรที่เธอไม่ต้องการได้ พริม" จอมทัพเน้นย้ำ "เธอมีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธ แต่ฉันอยากให้เธอพยายามรวบรวมข้อมูลทุกอย่างที่เธอเห็น ทุกอย่างที่เธอได้ยิน คุณวิชัยจะเปิดเผยอะไรออกมาบ้าง เขาจะพาเธอไปไหน เขาจะพาเธอไปพบใครบ้าง ทุกรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ จะมีความสำคัญอย่างยิ่ง" "คุณจะให้ใครเป็นคนคอยช่วยเหลือฉันคะ" หมอพริมถาม "ฤทธิ์จะคอยอยู่ห่างๆ เขาจะคอยจับตาดูเธออยู่เสมอ และจะเข้ามาช่วยเหลือทันทีที่มีสัญญาณอันตราย" จอมทัพตอบ "แต่เธอต้องระวังตัวให้มากที่สุดนะพริม เธอต้องเชื่อใจสัญชาตญาณของตัวเอง" หมอพริมสูดหายใจลึก เธอรู้สึกได้ถึงความกดดันที่ถาโถมเข้ามา การต้องเข้าไปอยู่ในใจกลางของอันตรายอีกครั้ง โดยที่ครั้งนี้เธอคือเป้าหมายโดยตรงของศัตรู มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แต่เมื่อนึกถึงสิ่งที่จอมทัพพูดถึง "ความมั่นคงของประเทศ" และ "ธุรกิจ" ที่อาจจะสั่นคลอน เธอก็รู้สึกว่าตัวเองมีหน้าที่ที่ต้องทำ "ฉันจะทำค่ะ" หมอพริมตัดสินใจ "ฉันจะช่วยคุณ" "ขอบคุณนะพริม" เสียงของจอมทัพฟังดูผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด "ฉันรู้ว่าเธอจะไม่ทำให้ฉันผิดหวัง" "แล้ว... คุณวิชัยจะให้ฉันไปเป็นพยานเมื่อไหร่คะ" หมอพริมถาม "ฉันจะส่งคนไปรับเธอในอีกสองวันข้างหน้า" จอมทัพกล่าว "ในช่วงเวลานี้ เธออยู่ที่นี่กับฤทธิ์ไปก่อนนะ พักผ่อนให้เต็มที่ และเตรียมตัวให้พร้อม" "ค่ะ" หมอพริมตอบรับ บทสนทนาสิ้นสุดลง หมอพริมวางสายโทรศัพท์ลง หัวใจยังคงเต้นแรงด้วยความกังวล แต่ก็มีความมุ่งมั่นที่จะทำหน้าที่ของเธอให้ดีที่สุด เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปนอกบ้านพักหลังเล็กหลังนั้น ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีทองอ่อนๆ ยามตะวันใกล้จะลับขอบฟ้า บรรยากาศเงียบสงบ แต่ในใจของเธอ กำลังมีพายุลูกใหญ่ก่อตัวขึ้น ฤทธิ์กลับมาในอีกไม่นานหลังจากนั้น เขาดูเหนื่อยอ่อน แต่แววตาแสดงถึงความตั้งใจ "คุณประธานว่าไงบ้างครับคุณหมอ" ฤทธิ์ถาม "เขาขอให้ฉันไปเป็นพยานค่ะ" หมอพริมตอบ "พยานที่จะเปิดโปงคุณวิชัย" "ผมดีใจที่คุณหมอตัดสินใจช่วยครับ" ฤทธิ์กล่าว "ผมจะดูแลคุณหมอให้ดีที่สุด" "ฉันหวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะคะ" หมอพริมตอบ "คุณหมออยากได้อะไรเป็นพิเศษไหมครับ" ฤทธิ์ถาม "ผมจะจัดหาให้" "ขอแค่ให้ฉันได้มีเวลาเตรียมตัว และได้คุยกับคุณประธานอีกสักครั้ง ก่อนที่จะต้องไปเผชิญหน้ากับคุณวิชัยค่ะ" หมอพริมกล่าว "ได้ครับ ผมจะแจ้งให้ท่านประธานทราบ" ฤทธิ์พยักหน้า "ตอนนี้คุณหมอพักผ่อนก่อนนะครับ" สองวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว หมอพริมใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับการทบทวนสิ่งที่เธอรู้ทั้งหมด เกี่ยวกับแผนการของจอมทัพ และข้อมูลที่เธอพอจะรวบรวมได้จากคุณวิชัยผ่านการสนทนาบางส่วน เธอพยายามจดจำทุกรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่อาจจะเป็นประโยชน์ เช้าวันที่สาม ฤทธิ์เข้ามาแจ้งข่าว "คุณหมอครับ ได้เวลาแล้ว" ฤทธิ์บอก หมอพริมพยักหน้า เธอรู้สึกได้ถึงความตื่นเต้นและความหวาดกลัวที่ผสมปนเปกัน เธอหยิบกระเป๋าใบเล็กที่เตรียมไว้ เดินตามฤทธิ์ออกไป ท่ามกลางแสงแดดยามเช้าที่ส่องลอดกิ่งไม้มา หมอพริมสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดลึกๆ นี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอจะได้สัมผัสกับความสงบเช่นนี้ ก่อนที่จะต้องดำดิ่งลงไปในโลกที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม รถยนต์สีดำสนิทจอดรออยู่แล้ว เมื่อหมอพริมก้าวเข้าไปนั่งด้านหลัง ประตูรถปิดลงอย่างเงียบเชียบ เธอหันไปมองฤทธิ์ที่กำลังปิดประตูรถให้ "คุณหมอครับ จำคำแนะนำของคุณประธานไว้นะครับ" ฤทธิ์กล่าว "ถ้ามีอะไรผิดปกติ สัญญาณเตือนจะดังขึ้นทันที" หมอพริมพยักหน้าให้เขา รถยนต์ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไป ทิ้งบ้านพักอันเงียบสงบไว้เบื้องหลัง ปลายทางของเธอคือคฤหาสน์ของวิชัย ที่ซึ่งกับดักครั้งใหญ่กำลังรอเธออยู่