รถยนต์คันหรูแล่นฝ่าการจราจรของเมืองหลวง มุ่งหน้าสู่คฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขา หมอพริมมองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพของผู้คนและอาคารต่างๆ ที่เคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว ราวกับจะบอกเป็นนัยถึงความไม่แน่นอนของชีวิต "เรากำลังจะไปที่ไหนคะ" หมอพริมถาม พนักงานขับรถหันมามองกระจกมองหลังเพียงชั่วครู่ "คฤหาสน์ของคุณวิชัยครับ" เขาตอบเสียงเรียบ "คุณวิชัย... เขาอยู่ที่นั่นตลอดเวลาเลยเหรอคะ" หมอพริมถามต่อ "ส่วนใหญ่ครับ" เขาตอบ "คุณวิชัยเป็นคนรักสันโดษ" หมอพริมพยักหน้า เธอพยายามรวบรวมสมาธิ คิดทบทวนแผนการที่จอมทัพได้วางไว้ เธอต้องทำตัวให้เป็นปกติที่สุด ต้องไม่แสดงอาการหวาดกลัว หรือสงสัยออกมา แม้ว่าในใจจะเต็มไปด้วยความกังวลก็ตาม ไม่นานนัก รถยนต์ก็เลี้ยวเข้าสู่บริเวณคฤหาสน์อันโอ่อ่า รั้วเหล็กสีดำสนิทสูงใหญ่เปิดออกต้อนรับรถยนต์คันนั้น ทิวทัศน์ภายในบริเวณคฤหาสน์นั้นสวยงามราวกับสวนสวรรค์ แต่สำหรับหมอพริม กลับรู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่เย็นเยียบและกดดัน รถยนต์จอดสนิทหน้าอาคารหลักอันโอ่อ่า พนักงานขับรถลงจากรถ เปิดประตูให้เธออย่างสุภาพ "เชิญครับคุณหมอ" เขากล่าว หมอพริมก้าวลงจากรถ เธอรู้สึกได้ถึงสายตาหลายคู่ที่กำลังจับจ้องมาจากภายในตัวอาคารนั้น เธอสูดหายใจลึกๆ แล้วเดินตรงเข้าไป ทันทีที่เธอเดินเข้าไปในโถงทางเดินที่ปูด้วยหินอ่อนอย่างดี หุ่นร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้ม ก็ปรากฏตัวขึ้นมาจากเงามืด ชายผู้นั้นคือวิชัย ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะอบอุ่น แต่แววตาของเขากลับคมกริบราวกับใบมีด "คุณหมอพริม ยินดีต้อนรับครับ" วิชัยกล่าว เสียงของเขาฟังดูนุ่มนวล แต่ก็แฝงไว้ด้วยอำนาจ "ผมรอคุณอยู่นะ" "สวัสดีค่ะคุณวิชัย" หมอพริมพยายามยิ้มตอบ แม้จะรู้สึกเกร็งไปทั้งตัว "ฉันมาตามที่คุณต้องการแล้ว" "ดีมาก ดีมาก" วิชัยพยักหน้าอย่างพอใจ "เชิญตามผมมาทางนี้" เขาผายมือ เชื้อเชิญให้เธอเดินตามเข้าไปในส่วนลึกของคฤหาสน์ หมอพริมเดินตามเขาไปอย่างช้าๆ ผ่านห้องต่างๆ ที่ตกแต่งอย่างหรูหรา แต่กลับให้ความรู้สึกอึดอัด สองข้างทางมีบอดี้การ์ดรูปร่างกำยำยืนนิ่งสงบ ราวกับรูปปั้น "คุณอยากจะให้ฉันทำอะไรคะ" หมอพริมถาม "ใจเย็นๆ ครับคุณหมอ" วิชัยหัวเราะเบาๆ "ตอนนี้ผมแค่อยากให้คุณได้พักผ่อนก่อน" เขาพาเธอไปยังห้องรับแขกห้องหนึ่งที่ตกแต่งอย่างหรูหรา พร้อมกับมีบาร์เครื่องดื่มตั้งอยู่ด้านใน "เชิญนั่งก่อนนะครับ" วิชัยผายมือไปยังโซฟาตัวใหญ่ "อยากดื่มอะไรไหมครับ" "น้ำเปล่าก็พอค่ะ" หมอพริมตอบ วิชัยเดินไปรินน้ำให้เธอ แล้วนั่งลงตรงข้ามกับเธอ "คุณหมอครับ ผมต้องขอบคุณคุณจริงๆ นะ" วิชัยกล่าว "คุณช่วยผมได้มากจริงๆ" "ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยค่ะ" หมอพริมกล่าว "คุณกำลังจะทำ" วิชัยยิ้ม "คุณกำลังจะช่วยเปิดโปงความจริงทั้งหมด" "ความจริงอะไรคะ" หมอพริมแกล้งถาม ทั้งที่รู้ดีอยู่แล้ว "ความจริงเกี่ยวกับธุรกิจผิดกฎหมายของพวกนั้น" วิชัยกล่าว "ข้อมูลที่คุณหามาให้ผม มันมีค่ามหาศาล ผมกำลังจะนำมันไปให้กับคนที่เหมาะสม เพื่อจัดการกับพวกมัน" "แล้ว... ฉันมีส่วนเกี่ยวข้องตรงไหนคะ" หมอพริมถาม "คุณคือพยานของผม" วิชัยตอบ "คุณจะยืนยันว่าพวกนั้นได้ทำอะไรลงไปจริงๆ" "แต่ฉัน... ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเป็นฉัน" หมอพริมแสร้งทำเป็นสับสน "ก็เพราะคุณอยู่ใกล้ชิดพวกมันที่สุดไงครับ" วิชัยอธิบาย "คุณเป็นหมอของพวกเขา คุณย่อมรู้ดีที่สุดว่าพวกมันมีเบื้องหลังยังไง" "คุณวิชัยคะ ฉันเป็นแค่หมอ ฉันไม่รู้เรื่องพวกนี้เลย" หมอพริมพยายามยืนยัน "อย่าถ่อมตัวไปหน่อยเลยครับคุณหมอ" วิชัยหัวเราะ "ผมรู้นะว่าคุณฉลาดแค่ไหน และผมก็รู้ว่าคุณทำงานให้กับใคร" หมอพริมรู้สึกใจหายวาบ เขาพูดเหมือนรู้ความจริงทั้งหมด "คุณรู้... รู้ได้ยังไงคะ" หมอพริมถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ผมมีวิธีของผม" วิชัยกล่าว "แต่ไม่ต้องห่วง คุณหมอจะปลอดภัย ผมจะดูแลคุณอย่างดีที่สุด" เขาเดินเข้ามาใกล้หมอพริมมากขึ้น สายตาของเขาสแกนสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับกำลังประเมินค่า "คุณหมอสวยมากนะครับ" วิชัยกล่าว "สวยจนแทบไม่อยากให้ไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องสกปรกพวกนั้นเลย" หมอพริมรู้สึกขนลุกซู่ คำพูดของวิชัยทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง "คุณวิชัยคะ ฉันอยากจะกลับแล้วค่ะ" หมอพริมกล่าว "ใจเย็นสิครับคุณหมอ" วิชัยยกมือขึ้นประคองแก้มของเธอเบาๆ "เรายังมีเรื่องต้องคุยกันอีกเยอะ" หมอพริมพยายามปัดมือเขาออก แต่เขาจับข้อมือเธอไว้แน่น "อย่าทำแบบนี้เลยครับคุณหมอ" วิชัยกล่าวเสียงเย็น "คุณต้องร่วมมือกับผม" "ฉันไม่ร่วมมือกับคุณ" หมอพริมตอบเสียงดัง "ปล่อยฉันนะ!" ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้นมาในหัวของหมอพริม เสียงสัญญาณที่ฤทธิ์บอกว่าจะดังขึ้นเมื่อมีอันตราย วิชัยสะดุ้งตกใจ เขาปล่อยมือจากหมอพริมทันที "อะไรน่ะ!" เขาตะโกนถามบอดี้การ์ดที่ยืนอยู่หน้าประตู บอดี้การ์ดรีบเข้ามา "มีผู้บุกรุกครับคุณวิชัย!" วิชัยมองหน้าหมอพริมด้วยความไม่ไว้วางใจ "คุณ... คุณแอบติดต่อใครไว้รึเปล่า" "ฉันไม่รู้เรื่องค่ะ!" หมอพริมตอบเสียงดัง พยายามทำหน้าตาตื่นตระหนก "ฉันแค่อยากกลับบ้าน" เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังมาจากด้านนอก โจมตีอย่างรวดเร็ว เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว