หลังจากวันที่วิชัยถูกจับกุม ชีวิตของหมอพริมก็กลับสู่ภาวะปกติ เธอทำงานของเธอตามเดิม แต่ความรู้สึกภายในใจกลับไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ความสัมพันธ์กับจอมทัพที่เคยเป็นเหมือนเส้นด้ายบางๆ ตอนนี้กลับเริ่มหยั่งรากลึกขึ้นเรื่อยๆ "คุณจะไปไหนคะ" หมอพริมถาม จอมทัพกำลังจะออกจากอพาร์ตเมนต์ของเธอหลังจากที่เขามาส่งเธอเมื่อคืน "ฉันมีธุระต้องจัดการ" จอมทัพตอบ "เกี่ยวกับเรื่องของวิชัย" "เขา... จะต้องติดคุกตลอดชีวิตเลยใช่ไหมคะ" หมอพริมถามอย่างมีความหวัง "ใช่" จอมทัพตอบ "หลักฐานที่เรามีเพียงพอที่จะทำให้เขาต้องรับโทษอย่างสาสม" "ดีแล้วค่ะ" หมอพริมถอนหายใจด้วยความโล่งอก "ฉันจะได้ไม่ต้องกังวลอีกต่อไป" "เธอไม่ต้องกังวลอะไรอีกแล้วพริม" จอมทัพเอ่ย เขาเดินเข้ามาใกล้เธอ "ฉันจะดูแลเธอเอง" หมอพริมมองหน้าเขา เธอรู้สึกได้ถึงความจริงใจในคำพูดของเขา แต่ก็ยังมีร่องรอยของความไม่มั่นใจบางอย่างฉายอยู่ในแววตาของเธอ "คุณจอมทัพคะ" เธอเอ่ย "ฉัน... ฉันยังสงสัยเรื่องนั้นอยู่ค่ะ" "เรื่องอะไร" เขาถาม "เรื่องผู้หญิงคนนั้น" หมอพริมกล่าว "คุณบอกว่าเธอคือคนที่คุณเคยรัก และเธอเป็นคนทรยศคุณ" "ใช่" จอมทัพตอบ "เธอชื่อรินดา" "คุณรินดา..." หมอพริมทวนคำ "แล้วทำไมคุณถึงยัง... ยังรักเธออยู่คะ" คำถามของหมอพริมทำให้จอมทัพนิ่งอึ้งไป เขาไม่คาดคิดว่าเธอจะถามคำถามนี้ "ฉันไม่ได้รักเธอแล้วพริม" เขาตอบเสียงหนักแน่น "ความรู้สึกของฉันเปลี่ยนไปแล้ว" "แต่คุณก็บอกว่าเธอเป็นคนเดียวที่สามารถช่วยคุณได้" หมอพริมยังคงสงสัย "คุณบอกว่าเธอมีความรู้สึกผิด และอยากจะไถ่โทษ" "มันเป็นความจริง" จอมทัพอธิบาย "รินดาเป็นคนที่ฉลาดมาก เธอรู้แผนการของวิชัยทุกอย่าง เธอรู้ว่าวิชัยทำอะไรบ้างกับพ่อของเธอ" "แล้วทำไมเธอถึงไปอยู่กับวิชัยคะ" หมอพริมถาม "เพราะวิชัยหลอกเธอ" จอมทัพกล่าว "เขาทำให้เธอเข้าใจผิด คิดว่าฉันเป็นคนไม่ดี" "หลอกยังไงคะ" "เขาบอกว่าฉันใช้เธอเป็นเครื่องมือ และจะทิ้งเธอไปเมื่อได้สิ่งที่ต้องการ" จอมทัพอธิบาย "รินดาเชื่อเขา เพราะในตอนนั้นเธอกำลังเสียใจมากเรื่องที่เธอเข้าใจผิดเกี่ยวกับฉัน" หมอพริมฟังอย่างตั้งใจ เธอรู้สึกเห็นใจรินดา แต่ก็ยังคงรู้สึกไม่สบายใจกับความสัมพันธ์ระหว่างจอมทัพกับผู้หญิงคนนั้น "แล้ว... หลังจากที่วิชัยถูกจับ รินดาไปอยู่ที่ไหนคะ" หมอพริมถาม "เธอเลือกที่จะหายตัวไป" จอมทัพตอบ "เธอต้องการเริ่มต้นชีวิตใหม่ และอยู่ให้ห่างจากทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับวิชัย" "คุณ... ไม่คิดจะตามหาเธออีกแล้วเหรอคะ" หมอพริมถามด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา จอมทัพมองมาที่เธอ เขาเห็นความกังวลในดวงตาของหมอพริม "ไม่" เขาตอบอย่างหนักแน่น "ฉันเลือกเธอแล้วพริม" หมอพริมหลุบตาลง เธอรู้สึกโล่งใจ แต่ก็ยังมีความรู้สึกบางอย่างที่ค้างคาอยู่ในใจ "แล้ว... คุณแน่ใจเหรอคะ ว่าคุณจะไม่เสียใจกับเรื่องนี้" "ฉันแน่ใจ" จอมทัพยืนยัน "อดีตก็คืออดีต ตอนนี้หัวใจของฉันอยู่ที่เธอคนเดียว" เขาจับมือของหมอพริมขึ้นมาวางไว้บนแก้มของเขา "อย่าคิดมากนะพริม" เขาพูด "ฉันรู้ว่ามันอาจจะยากสำหรับเธอที่จะเชื่อใจฉันเต็มร้อย แต่ฉันจะพยายามพิสูจน์ให้เธอเห็น" หมอพริมพยักหน้า เธอเชื่อในคำพูดของเขา แต่ก็ยังคงมีความหวังเล็กๆ ว่าเรื่องราวระหว่างเขากับรินดา จะไม่กลับมามีอิทธิพลต่อความสัมพันธ์ของพวกเขาอีก "ฉันจะพยายามเชื่อใจคุณค่ะ" หมอพริมกล่าว "แต่... คุณสัญญาได้ไหมคะว่า จะไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก" "ฉันสัญญา" จอมทัพตอบ "ฉันจะไม่ทำให้เธอผิดหวัง" หลังจากนั้น วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ชีวิตของหมอพริมกลับมาสงบสุขอีกครั้ง เธอได้ทำงานช่วยเหลือผู้คนอย่างที่เธอตั้งใจไว้ และความสัมพันธ์กับจอมทัพก็ค่อยๆ แน่นแฟ้นขึ้นเรื่อยๆ แต่แล้ววันหนึ่ง เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น "คุณจอมทัพคะ" หมอพริมรับโทรศัพท์จากเพื่อนสนิทของเธอ "มีเรื่องด่วนค่ะ" "มีอะไรพริม" จอมทัพถามด้วยความเป็นห่วง "คุณวิชัย... เขาหลบหนีออกจากเรือนจำไปแล้วค่ะ!" ข่าวร้ายนั้นทำเอาจอมทัพนิ่งอึ้งไป เขาไม่เคยคิดเลยว่าวิชัยจะสามารถหลบหนีออกมาได้ "เป็นไปไม่ได้!" จอมทัพอุทาน "การรักษาความปลอดภัยที่นั่นแน่นหนาที่สุดแล้ว" "แต่เขาหนีไปแล้วจริงๆ ค่ะ" หมอพริมเสียงสั่น "ตำรวจกำลังตามหาตัวเขาอยู่" "ฉันรู้แล้ว" จอมทัพกล่าว "เธอไม่ต้องกังวล ฉันจะจัดการเอง" "แต่เขาอาจจะมาหาฉันก็ได้นะคะ" หมอพริมกลัว "เขาอาจจะคิดว่าฉันเป็นคนทำให้เขาติดคุก" "ฉันจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้น" จอมทัพยืนยัน "เธออยู่เฉยๆ ที่อพาร์ตเมนต์ของเธอ ห้ามไปไหนเด็ดขาด" "แล้วคุณล่ะคะ" หมอพริมถาม "คุณจะไปไหน" "ฉันต้องไปตามหาเขา" จอมทัพตอบ "เขาเป็นอันตรายเกินไป" หมอพริมรู้สึกใจหายวาบ เธอรู้ว่าจอมทัพกำลังจะก้าวเข้าสู่โลกแห่งอันตรายอีกครั้ง "คุณ... คุณจะกลับมาใช่ไหมคะ" "แน่นอน" จอมทัพตอบ "ฉันสัญญา" เขาวางสายไป หมอพริมยืนมองโทรศัพท์ในมือด้วยความกังวลใจ เธอรู้ว่าเรื่องราวทั้งหมดอาจจะยังไม่จบลงง่ายๆ รอยร้าวในความสัมพันธ์ของเธอกับจอมทัพอาจจะยังคงอยู่ และอันตรายจากวิชัยก็ยังคงเป็นภัยคุกคามที่มองไม่เห็น