หลังจากที่วิชัยถูกจับกุม ชีวิตของหมอพริมก็กลับมาสงบสุขอีกครั้งในระดับหนึ่ง เธอไม่ต้องหวาดระแวงว่าจะถูกใครทำร้ายอีกต่อไป แต่ในขณะเดียวกัน ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับจอมทัพก็เริ่มเปลี่ยนไป จากที่เคยมีเพียงความจำเป็นทางธุรกิจ ตอนนี้กลับมีสายใยบางๆ ที่มองไม่เห็นทอดยาวระหว่างทั้งสอง "คุณจอมทัพคะ" หมอพริมเอ่ยขึ้นขณะที่พวกเขากำลังเดินทางกลับ เขาพาเธอออกมาจากคฤหาสน์ของวิชัยทันทีหลังจากที่ทุกอย่างคลี่คลาย และตอนนี้กำลังขับรถมุ่งหน้าไปยังอพาร์ตเมนต์ของเธอ "ครับพริม" จอมทัพตอบ สายตาของเขายังคงมองถนนข้างหน้า แต่หมอพริมรู้สึกได้ว่าเขาตั้งใจฟังเธอ "ฉัน... ฉันยังสงสัยเรื่องบางเรื่องค่ะ" "เรื่องอะไร" เขาถาม "ถ้ามีอะไรที่ฉันช่วยอธิบายได้ ฉันยินดี" "เรื่องของคุณพ่อค่ะ" หมอพริมเอ่ย "คุณบอกว่าวิชัยเป็นคนจัดฉากให้ท่านเสียชีวิต แต่... พยานหลักฐานทั้งหมดมันชี้ไปที่อุบัติเหตุจริงๆ นะคะ" จอมทัพถอนหายใจเบาๆ "เรื่องนั้นมันซับซ้อนกว่าที่เธอคิดพริม" เขาอธิบาย "วิชัยมีอำนาจมาก เขาจัดการทุกอย่างได้อย่างแนบเนียน เขาใช้เงินจำนวนมากเพื่อซื้อปากพยาน และบิดเบือนหลักฐาน" "แต่... ทำไมตำรวจถึงไม่สามารถจับพิรุธได้คะ" "เพราะเขาไม่ได้ทำเองโดยตรง" จอมทัพตอบ "เขาจ้างคนอื่นให้ลงมือ และคนเหล่านั้นก็รับเงินปิดปากไปหมดแล้ว" "แล้วคุณมีหลักฐานอะไรมายืนยันเรื่องนี้คะ" หมอพริมถาม "ถ้าไม่มีหลักฐาน ตำรวจก็ไม่สามารถตั้งข้อหาเขาได้นี่คะ" "ฉันมีหลักฐาน" จอมทัพกล่าว "แต่ไม่ใช่หลักฐานที่จะสามารถนำไปใช้ในชั้นศาลได้ในตอนนี้" "หมายความว่ายังไงคะ" "วิชัยเป็นคนฉลาดมาก เขาสร้างกำแพงป้องกันตัวเองไว้อย่างแน่นหนา" จอมทัพอธิบาย "หลักฐานที่ฉันมีเป็นเพียงเงื่อนงำ มันเพียงพอที่จะทำให้ฉันรู้ความจริง แต่ยังไม่เพียงพอที่จะเอาผิดเขาในทางกฎหมาย" หมอพริมขมวดคิ้ว "แล้วเราจะปล่อยให้เขาเป็นอิสระอย่างนั้นเหรอคะ" "ไม่" จอมทัพส่ายหน้า "ฉันจะหาทางเอง" "แต่... ถ้าคุณไม่มีหลักฐานที่ชัดเจน..." "ฉันจะไม่ทำอะไรที่เสี่ยงโดยไม่จำเป็น" จอมทัพตัดบท "เธอไม่ต้องกังวลเรื่องนั้น พริม" เขามองมาที่เธอ "สิ่งที่สำคัญตอนนี้คือความปลอดภัยของเธอ" "แล้วเรื่องของคุณ... พยานรักที่ถูกสร้างขึ้นล่ะคะ" หมอพริมเปลี่ยนเรื่อง "คุณบอกว่ามันเป็นแผนของคุณ" "ใช่" จอมทัพตอบ "มันเป็นส่วนหนึ่งของแผนการที่จะเปิดโปงวิชัย" "แล้ว... ใครคือพยานคนนั้นคะ" หมอพริมถามอย่างสงสัย จอมทัพเงียบไปนาน เขาเหมือนกำลังชั่งใจว่าจะพูดดีหรือไม่ "เธอ... ไม่จำเป็นต้องรู้เรื่องนั้น" เขาตอบในที่สุด "แต่ฉันอยากรู้ค่ะ" หมอพริมคะยั้นคะยอ "คุณบอกว่าเรื่องทั้งหมดมันจะจบลงเมื่อวิชัยถูกจับ" "ใช่ แต่ยังมีรายละเอียดบางอย่างที่เธอไม่จำเป็นต้องรับรู้" จอมทัพกล่าว "มันอาจจะทำให้เธอไม่สบายใจ" "ฉันจะไม่สบายใจยิ่งกว่าถ้าไม่รู้ค่ะ" หมอพริมยืนกราน "คุณบอกว่าคุณอยากให้ฉันรู้ความจริงทุกอย่าง" จอมทัพถอนหายใจ "ก็ได้" เขาตัดสินใจ "พยานคนนั้น... คือผู้หญิงคนหนึ่งที่ฉันเคยรัก" หมอพริมอึ้งไป เธอรู้สึกเหมือนมีบางอย่างในอกบีบรัดแน่น "คุณเคยรัก..." เธอกล่าวเสียงแผ่ว "ใช่" จอมทัพตอบ "แต่เธอทรยศฉัน เธอไปเข้ากับวิชัย" "แล้วคุณ... คุณใช้เธอเป็นเครื่องมืออย่างนั้นเหรอคะ" น้ำเสียงของหมอพริมเริ่มสั่น "ฉันไม่มีทางเลือก" จอมทัพกล่าว "ฉันต้องทำทุกอย่างเพื่อแก้แค้น และเพื่อปกป้องคนที่ฉันรัก" "คนที่คุณรัก... หมายถึงฉันอย่างนั้นเหรอคะ" หมอพริมถามด้วยความหวัง จอมทัพมองมาที่เธอ ดวงตาของเขาสื่อความหมายที่ลึกซึ้ง "ใช่พริม... เธอคือคนที่ฉันรักในตอนนี้" คำสารภาพนั้นทำเอาหมอพริมใจสั่น เธอไม่เคยคิดเลยว่าความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากความบังคับ จะพัฒนามาถึงจุดนี้ได้ "แต่... คุณเคยรักผู้หญิงคนนั้นมาก่อน..." "ความรู้สึกมันเปลี่ยนไปได้พริม" จอมทัพอธิบาย "อดีตก็คืออดีต ตอนนี้หัวใจของฉันอยู่ที่เธอ" หมอพริมรู้สึกอบอุ่นในใจ แต่ก็ยังคงมีความสงสัยบางอย่างที่ยังไม่คลี่คลาย "แล้ว... ทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงยอมช่วยคุณคะ" "เธอ... มีความรู้สึกผิดต่อสิ่งที่เธอเคยทำ" จอมทัพตอบ "และเธอก็อยากจะไถ่โทษ" "เธอรู้เรื่องคุณพ่อของฉันด้วยเหรอคะ" "รู้" จอมทัพตอบ "เธอรู้ทุกอย่าง" หมอพริมพยักหน้า เธอพยายามทำความเข้าใจทุกอย่างที่เกิดขึ้น แต่ก็ยังรู้สึกว่ามีบางอย่างขาดหายไป "แล้ว... เธออยู่ที่ไหนตอนนี้คะ" "เธอจากไปแล้ว" จอมทัพกล่าว "เธอเลือกที่จะหายตัวไปหลังจากที่ทุกอย่างจบลง" "หายตัวไป..." หมอพริมทวนคำ "หมายความว่า... เราจะไม่มีวันเจอกันอีกแล้วเหรอคะ" "ฉันคิดว่าอย่างนั้น" จอมทัพตอบ "เธอต้องการเริ่มต้นชีวิตใหม่" หมอพริมเงียบไป เธอรู้สึกทั้งโล่งใจและเสียใจในเวลาเดียวกัน โล่งใจที่วิชัยได้รับโทษตามที่ควรจะเป็น เสียใจที่เรื่องราวทั้งหมดมันซับซ้อน และมีผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่ต้องเจ็บปวดกับเรื่องนี้ "ขอบคุณนะคะคุณจอมทัพ" หมอพริมเอ่ยขึ้น "ขอบคุณที่ทำให้เรื่องทุกอย่างกระจ่าง" "ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณเธอพริม" จอมทัพกล่าว "เธอทำให้ฉันเชื่อมั่นในความดีอีกครั้ง" รถยนต์จอดสนิทหน้าอพาร์ตเมนต์ของหมอพริม เธอลงจากรถพร้อมกับความรู้สึกที่หลากหลายปะปนกันไป "ฉันจะไปส่งเธอถึงห้อง" จอมทัพบอก "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันกลับเองได้" หมอพริมตอบ "ฉันอยากแน่ใจว่าเธอปลอดภัย" จอมทัพยืนยัน หมอพริมยิ้มบางๆ เธอเข้าใจดี "ขอบคุณค่ะ" ทั้งสองเดินขึ้นบันไดไปด้วยกัน บรรยากาศเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก