บรรยากาศในคฤหาสน์ของจอมทัพเต็มไปด้วยความตึงเครียด งานเลี้ยงการกุศลที่กำลังจะมาถึง กำลังจะกลายเป็นสมรภูมิแห่งการเปิดโปงความจริง จอมทัพได้เตรียมการทุกอย่างไว้อย่างดีที่สุด เขาได้ประสานงานกับหน่วยรักษาความปลอดภัยที่ไว้ใจได้ และยังจัดเตรียมการถ่ายทอดสดเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้น เพื่อให้แน่ใจว่าวิชัยจะไม่สามารถหลบหนีไปไหนได้ หมอพริมยืนอยู่ข้างหน้าต่างห้องนอน จ้องมองออกไปยังสวนที่ตกแต่งอย่างสวยงาม แต่ในใจของเธอเต็มไปด้วยความกังวล เธอรู้ดีว่าการเผชิญหน้ากับวิชัยในครั้งนี้ อาจจะเป็นอันตรายถึงชีวิต "พริม" เสียงของจอมทัพดังขึ้นจากด้านหลัง เขาเข้ามาโอบกอดเธอจากด้านหลัง "ฉันเป็นห่วงค่ะ" หมอพริมพูด "ฉันกลัวว่าจะมีอะไรผิดพลาด" "ฉันรู้" จอมทัพกระซิบข้างหู "แต่เราต้องทำ เราต้องหยุดวิชัยให้ได้" "แต่ถ้าอรุณรัศมิ์เข้ามาขัดขวางล่ะคะ" หมอพริมถาม "คุณจอมทัพ... ฉันได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของคุณกับเธอในอดีต" จอมทัพถอนหายใจ "นั่นเป็นเรื่องในอดีตที่ฉันไม่อยากจะนึกถึง" เขาตอบ "และฉันจะไม่ยอมให้อรุณรัศมิ์มาทำลายทุกอย่างที่ฉันกำลังจะสร้างขึ้น" "ฉันเชื่อใจคุณค่ะ" หมอพริมกล่าว "แต่ฉันก็อดเป็นห่วงไม่ได้" "ฉันจะระวังตัว" จอมทัพกล่าว "และเธอเองก็ต้องระวังตัวเช่นกัน" ในขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกัน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น "ใครคะ" หมอพริมถาม "ดิฉันเองค่ะ คุณหมอพริม" เป็นเสียงของรินดา หมอพริมเปิดประตู รินดาอยู่ในชุดราตรีสีเข้ม สง่างาม แต่แววตาของเธอกลับฉายแววความกังวล "มีอะไรรินดา" จอมทัพถาม "ดิฉัน... ฉันเพิ่งได้รับข้อความค่ะ" รินดากล่าว "จากคุณอรุณรัศมิ์" "เธอต้องการอะไร" จอมทัพถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เธอ... เธอขอให้ดิฉันช่วยส่งมอบหลักฐานบางอย่างให้กับเธอค่ะ" รินดาตอบ "เธออ้างว่า... หลักฐานนั้นจะสามารถช่วยปกป้องคุณหมอพริมจากวิชัยได้" หมอพริมเบิกตากว้าง "หมายความว่ายังไง" "ดิฉันไม่ไว้ใจเธอค่ะ" รินดากล่าว "แต่เธอพูดเหมือนว่า... เธอรู้ความลับบางอย่างเกี่ยวกับคุณพ่อของคุณหมอพริม ที่อาจจะทำให้คุณหมอตกอยู่ในอันตราย" จอมทัพขมวดคิ้ว เขารู้ดีว่าอรุณรัศมิ์กำลังพยายามเล่นเกมอะไรบางอย่าง "เธอไม่ควรเชื่อเธอ" จอมทัพกล่าว "อรุณรัศมิ์กำลังพยายามหลอกเรา" "แต่ถ้าเธอมีข้อมูลที่สำคัญจริงๆ ล่ะคะ" หมอพริมถาม "ถ้ามันเกี่ยวกับความปลอดภัยของฉันจริงๆ" "ฉันจะจัดการเรื่องนี้เอง" จอมทัพกล่าว "เธอไม่ต้องกังวล" เขาหันไปมองรินดา "รินดา ไปบอกอรุณรัศมิ์ว่าเราจะไม่ส่งมอบอะไรให้เธอทั้งนั้น" รินดาพยักหน้าและรีบออกไปทำตามคำสั่ง "ฉันไม่ชอบสถานการณ์นี้เลย" จอมทัพพึมพำ "ฉันก็เหมือนกันค่ะ" หมอพริมกล่าว "เหมือนมีบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น" เมื่อถึงเวลาเริ่มงานเลี้ยง บรรยากาศก็เต็มไปด้วยความหรูหราและครึกครื้น แขกเหรื่อมากมายต่างมารวมตัวกันเพื่อร่วมงานการกุศล แต่ภายใต้ความสุขสันต์นั้น กลับซ่อนเร้นไปด้วยแผนการอันตราย วิชัยปรากฏตัวขึ้นในงานเลี้ยง เขาดูสง่างามและมั่นใจ ราวกับไม่มีอะไรจะเกิดขึ้น จอมทัพและหมอพริมยืนมองเขาจากมุมหนึ่งของห้อง "ได้เวลาแล้ว" จอมทัพกระซิบ เขาเดินตรงไปยังเวทีกลางงาน และเมื่อเขาปรากฏตัว เสียงเพลงก็เงียบลง ผู้คนหันมามองเขาด้วยความคาดหวัง "สวัสดีทุกท่าน" จอมทัพกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ผมมีเรื่องสำคัญที่จะต้องแจ้งให้ทุกท่านทราบในคืนนี้" ทันใดนั้นเอง แสงไฟในห้องก็ดับลง ท่ามกลางความตกใจของผู้คน เสียงตะโกนดังขึ้น "เกิดอะไรขึ้น!" เมื่อแสงไฟกลับมาอีกครั้ง อรุณรัศมิ์ก็ปรากฏตัวขึ้นบนเวที เธอถือไฟล์ข้อมูลบางอย่างไว้ในมือ "ทุกคนคะ" อรุณรัศมิ์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ดังฟังชัด "ฉันมีบางอย่างที่จะเปิดเผยในคืนนี้" วิชัยหน้าซีดเผือด เขาหันไปมองอรุณรัศมิ์ด้วยความไม่เชื่อสายตา "อรุณรัศมิ์... เธอจะทำอะไร" วิชัยถามเสียงสั่น "ฉันจะเปิดเผยความจริงทั้งหมด" อรุณรัศมิ์กล่าว "ความจริงเกี่ยวกับอาชญากรรมทั้งหมดที่นายได้ทำ" ก่อนที่อรุณรัศมิ์จะทันได้พูดอะไรไปมากกว่านี้ จอมทัพก็รีบก้าวขึ้นเวที "หยุดนะอรุณรัศมิ์" จอมทัพกล่าว "นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาแก้แค้นส่วนตัว" "ฉันไม่เห็นแก่ตัวอย่างที่แกคิดหรอกจอมทัพ" อรุณรัศมิ์กล่าว "ฉันต้องการให้วิชัยได้รับโทษ และฉันก็รู้ว่าแกเองก็ต้องการสิ่งเดียวกัน" เธอหันไปมองหมอพริม "และคุณหมอพริม... ฉันมีบางอย่างที่จะมอบให้คุณ เพื่อเป็นการไถ่โทษ" อรุณรัศมิ์ยื่นไฟล์ข้อมูลให้กับหมอพริม "นี่คือหลักฐานทั้งหมดที่วิชัยสั่งทำร้ายพ่อของคุณ" หมอพริมรับไฟล์ข้อมูลมาด้วยมือที่สั่นเทา เธอหันไปมองจอมทัพด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม "ฉันรู้ว่าเธออาจจะไม่เชื่อฉัน" อรุณรัศมิ์กล่าว "แต่ฉันหวังว่าเธอจะให้อภัยฉันในสักวัน" จอมทัพมองดูอรุณรัศมิ์ด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงตัดสินใจทำแบบนี้ แต่เขารู้ว่านี่คือโอกาสที่เขาจะต้องคว้าไว้ "ตอนนี้... เป็นหน้าที่ของผม" จอมทัพกล่าว "ที่จะนำตัววิชัยมารับโทษ" เขาหันไปหาผู้คนรอบข้าง "วิชัย... คุณถูกจับแล้ว" เสียงไซเรนดังขึ้นจากภายนอก เมื่อเจ้าหน้าที่ตำรวจบุกเข้ามาในงานเลี้ยง วิชัยพยายามจะหลบหนี แต่ก็ถูกรวบตัวไว้ได้ทันท่วงที เมื่อวิชัยถูกนำตัวออกไปจากงาน หมอพริมก็ยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ เธอเปิดไฟล์ข้อมูล และอ่านข้อความข้างใน น้ำตาของเธอไหลรินออกมา "พ่อของฉัน..." เธอพึมพำ จอมทัพเดินเข้ามาหาเธอ และโอบไหล่เธอไว้ "ทุกอย่างจบลงแล้วพริม" หมอพริมเงยหน้าขึ้นมองจอมทัพ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งความเจ็บปวด ความโล่งใจ และความหวัง "ขอบคุณค่ะ" เธอพูด "ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง" "เราผ่านมันมาด้วยกัน" จอมทัพกล่าว "และเราจะผ่านมันไปได้เสมอ" คืนนั้น เป็นคืนที่ความจริงได้ถูกเปิดเผย และเป็นคืนที่สองหัวใจได้ก้าวข้ามผ่านพายุร้ายไปด้วยกัน แม้ว่าบาดแผลในอดีตจะยังคงอยู่ แต่พวกเขาก็พร้อมที่จะเริ่มต้นบทใหม่ด้วยกัน