"ฉันจะจัดการเรื่องนี้เอง" จอมทัพกล่าว "เธอไม่ต้องกังวล" เขาหันไปมองรินดา "รินดา เธอแน่ใจนะว่าอรุณรัศมิ์ส่งข้อความมาหาเธอโดยตรง" "ค่ะ คุณจอมทัพ" รินดาตอบ "เป็นข้อความเสียงค่ะ เธอพูดชัดเจนว่าต้องการให้ดิฉันช่วยส่งมอบหลักฐานบางอย่างให้กับเธอ โดยอ้างว่าหลักฐานนั้นจะช่วยปกป้องคุณหมอพริมได้" หมอพริมกอดแขนจอมทัพแน่น "แล้วถ้าสิ่งที่เธอพูดเป็นความจริงล่ะคะ" เธอถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ถ้ามันเกี่ยวกับความปลอดภัยของฉันจริงๆ ฉันไม่เคยรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับคุณพ่อของฉันเลย" จอมทัพบีบมือเธอเบาๆ "ฉันเข้าใจความกังวลของเธอ" เขาตอบ "แต่เราต้องคิดให้รอบคอบ อรุณรัศมิ์เป็นคนอันตราย เธออาจจะกำลังวางแผนอะไรบางอย่างเพื่อทำลายเราก็ได้" "แต่ถ้าเธอมีข้อมูลที่สามารถช่วยปกป้องพริมได้จริงๆ เราจะพลาดโอกาสนี้ไปไม่ได้นะคะ" รินดาเสริม "คุณอรุณรัศมิ์ดูเหมือนจะรู้เรื่องเกี่ยวกับอดีตของคุณพ่อคุณหมอจริงๆ ค่ะ" จอมทัพครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "เอาล่ะ" เขาตัดสินใจ "ฉันจะไปพบอรุณรัศมิ์ด้วยตัวเอง" "ไม่ได้นะคะ!" หมอพริมร้องคัดค้านทันที "มันอันตรายเกินไป" "ฉันจะไม่ไปคนเดียว" จอมทัพกล่าว "รินดา เธอจะมากับฉัน และเราจะพาคนของเราไปด้วย" "แต่ถ้าเธอต้องการให้ฉันไปคนเดียวล่ะคะ" หมอพริมถาม "ฉันไม่ยอมให้เธอเอาตัวเข้าไปเสี่ยงหรอก" จอมทัพยืนกราน "นี่เป็นเรื่องของฉัน และฉันจะรับผิดชอบเอง" "แต่คุณจอมทัพ..." "เชื่อฉันนะพริม" จอมทัพตัดบท "ฉันจะกลับมาอย่างปลอดภัย และฉันจะนำความจริงทั้งหมดมาให้เธอ" เขาหันไปทางรินดา "เตรียมรถ และจัดคนของเราให้พร้อม" รินดารับคำและรีบออกไปจัดการตามคำสั่ง จอมทัพหันกลับมาหาหมอพริม เขากุมมือเธออีกครั้ง "ฉันจะระวังตัว" เขากล่าว "เธอรอฉันอยู่ที่นี่ และอย่าทำอะไรโดยพลการนะ" "ฉันจะรอค่ะ" หมอพริมพยักหน้า แม้จะยังคงเต็มไปด้วยความกังวล เมื่อจอมทัพและรินดาออกไปแล้ว หมอพริมก็เดินกลับไปที่หน้าต่างอีกครั้ง เธอมองตามรถคันหรูที่เคลื่อนตัวออกไปจากคฤหาสน์ ภาพของอรุณรัศมิ์ลอยเข้ามาในความคิด เธอไม่เคยไว้ใจผู้หญิงคนนั้นเลยแม้แต่น้อย แต่ถ้าสิ่งที่อรุณรัศมิ์พูดเป็นความจริงล่ะ? ถ้ามันเกี่ยวกับพ่อของเธอจริงๆ ความลับที่ถูกซ่อนเร้นมาตลอดชีวิต มันอาจจะเป็นกุญแจสำคัญที่จะปลดล็อกทุกอย่าง ขณะที่เธอกำลังใช้ความคิด จู่ๆ โทรศัพท์มือถือของเธอก็สั่นขึ้น ข้อความจากหมายเลขที่ไม่คุ้นเคยปรากฏขึ้นบนหน้าจอ "ฉันรู้ว่าคุณกำลังจะไปพบอรุณรัศมิ์" ข้อความนั้นกล่าว "ถ้าคุณต้องการให้เขาปลอดภัย อย่าไปคนเดียว" หมอพริมตัวแข็งทื่อ หัวใจของเธอเต้นระรัว ข้อความนี้มีความหมายว่าอย่างไร? ใครเป็นคนส่งมา? และทำไมถึงเตือนเธอ? เธอตัดสินใจทันที เธอจะปล่อยให้จอมทัพเผชิญหน้ากับอันตรายเพียงลำพังไม่ได้ เธอรีบคว้าเสื้อคลุมและวิ่งออกไปจากห้อง เธอวิ่งลงบันไดด้วยความเร็วสูง ตรงไปยังโรงรถ รินดาได้เตรียมรถไว้แล้ว แต่ยังไม่ได้ออกเดินทาง หมอพริมรีบกระโดดขึ้นไปนั่งข้างคนขับ "คุณหมอพริม! คุณจะไปไหนคะ" รินดาอุทานด้วยความตกใจ "ฉันจะไปด้วย" หมอพริมตอบเสียงหนักแน่น "จอมทัพต้องไม่เผชิญหน้ากับอันตรายคนเดียว" "แต่คุณจอมทัพสั่งให้คุณรออยู่ที่นี่นะคะ" "ฉันไม่สน" หมอพริมกล่าว "ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับเขา ฉันจะให้อภัยตัวเองไม่ได้" รินดาเห็นความเด็ดเดี่ยวในแววตาของหมอพริม เธอยกไหล่ขึ้น "ก็ได้ค่ะ" เธอถอนหายใจ "แต่คุณต้องปลอดภัยนะคะ" ทั้งสองรีบขับรถออกไปตามเส้นทางที่จอมทัพมุ่งหน้าไป พวกเธอพยายามขับตามรถของจอมทัพให้ทัน โดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัว เมื่อมาถึงสถานที่นัดพบ หมอพริมเห็นรถของจอมทัพจอดอยู่แล้ว เธอจอดรถของเธอห่างออกไปเล็กน้อย และทั้งสองก็เดินลงจากรถอย่างเงียบๆ สถานที่นัดพบคือโกดังร้างแห่งหนึ่งที่อยู่ริมแม่น้ำ บรรยากาศดูน่าขนลุกและเงียบสงัด มีเพียงแสงไฟสลัวๆ จากหลอดไฟเก่าๆ ที่เปิดอยู่ไม่กี่ดวง "คุณแน่ใจนะคะว่าคุณหมอพริม" รินดาถามเสียงแผ่วเบา "เราควรจะรอคุณจอมทัพก่อนไหมคะ" "ไม่" หมอพริมตอบ "ฉันต้องแน่ใจว่าเขาปลอดภัย" ทั้งสองค่อยๆ เดินเข้าไปในโกดังอย่างระมัดระวัง เสียงฝีเท้าของพวกเธอสะท้อนก้องในความเงียบ เมื่อเข้าไปถึงด้านใน พวกเธอเห็นร่างของจอมทัพกำลังยืนเผชิญหน้ากับอรุณรัศมิ์อยู่ อรุณรัศมิ์ดูสง่างามในชุดราตรีสีดำ แต่รอยยิ้มของเธอกลับดูเจ้าเล่ห์ "ฉันรู้ว่าคุณจะมา" อรุณรัศมิ์พูดกับจอมทัพ "และฉันก็ดีใจที่คุณพาคนของคุณมาด้วย" "เธอต้องการอะไรอรุณรัศมิ์" จอมทัพถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา "บอกมาให้หมด" "ฉันแค่อยากจะช่วย" อรุณรัศมิ์กล่าว "ฉันอยากจะช่วยคุณหมอพริมให้พ้นจากอันตราย" "อันตรายที่เธอสร้างขึ้นน่ะสิ" จอมทัพสวนกลับ "อย่ามาทำเป็นห่วงใย" "ฉันไม่ได้หลอกคุณ" อรุณรัศมิ์ยืนยัน "ฉันมีหลักฐานบางอย่างที่เกี่ยวกับพ่อของคุณหมอพริม มันเป็นหลักฐานที่วิชัยต้องการได้มาครอบครองอย่างมาก" "หลักฐานอะไร" หมอพริมก้าวออกไปเผชิญหน้ากับอรุณรัศมิ์ อรุณรัศมิ์หันมามองหมอพริมด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก "ยินดีที่ได้พบค่ะคุณหมอพริม" เธอพูด "หลักฐานชิ้นนี้คือ... บัญชีลับของพ่อคุณ ที่เขาใช้ในการฟอกเงินให้กับวิชัย" หมอพริมอ้าปากค้าง เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย "วิชัยกำลังตามหาหลักฐานชิ้นนี้อยู่" อรุณรัศมิ์กล่าวต่อ "ถ้าเขาได้มันไป เขาก็จะสามารถใช้มันเป็นเครื่องมือในการควบคุมคุณได้ และที่สำคัญ... เขายังสามารถใช้มันเป็นข้ออ้างในการกำจัดคุณได้เช่นกัน" "แล้วเธอได้มันมายังไง" จอมทัพถามด้วยความสงสัย "ฉัน... ฉันได้มันมาจากคนที่ไว้ใจได้" อรุณรัศมิ์ตอบ "และฉันก็พร้อมที่จะมอบมันให้กับคุณหมอพริม เพื่อให้เธอปลอดภัย" "ทำไมเธอถึงทำแบบนี้" หมอพริมถาม "เธอเป็นคนเดียวกับวิชัยไม่ใช่เหรอ" "ความสัมพันธ์ของฉันกับวิชัยมันซับซ้อนค่ะคุณหมอพริม" อรุณรัศมิ์กล่าว "และบางครั้ง... ฉันก็ต้องทำในสิ่งที่ฉันคิดว่าถูกต้อง" จอมทัพมองอรุณรัศมิ์อย่างพิจารณา เขาไม่แน่ใจว่าควรจะเชื่อเธอดีหรือไม่ "ฉันจะเชื่อเธอได้ยังไง" จอมทัพถาม "เธอเคยหลอกฉันมาก่อน" "ฉันรู้ค่ะ" อรุณรัศมิ์ตอบ "แต่ครั้งนี้มันแตกต่างออกไป" เธอล้วงเข้าไปในกระเป๋าถือ และหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมา "นี่คือหลักฐาน" เธอพูด "ถ้าคุณไม่เชื่อฉัน คุณสามารถตรวจสอบได้" หมอพริมมองซองเอกสารในมืออรุณรัศมิ์ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความกลัว ความสงสัย และความหวัง "ฉันจะให้คุณหมอพริมเป็นคนตัดสินใจ" อรุณรัศมิ์กล่าว "คุณหมอพริมคะ คุณจะรับหลักฐานชิ้นนี้ไว้ไหมคะ" หมอพริมมองไปที่จอมทัพ เขามองมาที่เธอด้วยสายตาที่แสดงออกถึงความไว้วางใจ "ฉันจะรับค่ะ" หมอพริมกล่าว เธอเดินเข้าไปหาอรุณรัศมิ์ และรับซองเอกสารมา ทันทีที่มือของเธอสัมผัสกับซองเอกสารนั้น ประตูโกดังก็ถูกเปิดออกอย่างแรง ชายฉกรรจ์หลายคนบุกเข้ามาในโกดัง พวกเขาทั้งหมดสวมชุดสีดำ และมีปืนอยู่ในมือ "จับพวกมัน!" เสียงตะโกนดังขึ้น จอมทัพผลักหมอพริมไปข้างหลัง และรีบดึงปืนออกมาเตรียมพร้อม รินดาก็เช่นกัน เธอรีบหยิบปืนพกที่ซ่อนไว้ออกมา สถานการณ์พลิกผันอย่างรวดเร็ว การเผชิญหน้าครั้งนี้กำลังจะกลายเป็นสงครามย่อมๆ