หลายวันผ่านไป รัญดาพยายามปรับตัวให้เข้ากับชีวิตในคฤหาสน์ของลูเซียโน่มากขึ้น เธอเริ่มทำความคุ้นเคยกับสถานที่ และเริ่มสังเกตการณ์ผู้คนรอบตัว ลูเซียโน่ยังคงปฏิบัติต่อเธออย่างดี ให้ทุกสิ่งที่เธอต้องการ แต่สายตาที่เขามองเธอ กลับทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ ทุกครั้งที่เขาอยู่ใกล้ๆ หัวใจของเธอจะเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ "วันนี้คุณจะทำอะไร" เสียงของลูเซียโน่ดังขึ้นเมื่อเขาปรากฏตัวขึ้นที่ห้องอาหารในยามบ่าย รัญดาเงยหน้าขึ้นมองเขา "ดิฉันกำลังจะอ่านหนังสือค่ะ" เธอตอบ "น่าเบื่อ" ลูเซียโน่กล่าว ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้ตรงข้ามเธอ "ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ" "เรื่องอะไรคะ" รัญดาถาม เธอรู้สึกถึงความตึงเครียดที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "เกี่ยวกับงานแต่งของเรา" ลูเซียโน่กล่าว "เราจะจัดงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีมา" "งานแต่ง?" รัญดาทวนคำ "คุณยังจะพูดถึงเรื่องนี้อีกเหรอคะ" "มันเป็นเรื่องจริง" ลูเซียโน่กล่าว "ผมไม่เคยเล่นตลกกับเรื่องธุรกิจ และเรื่องนี้ก็เป็นเรื่องธุรกิจที่สำคัญมาก" "แต่ดิฉันไม่เคยตกลงอะไรกับคุณทั้งนั้น!" รัญดาค้าน "คุณไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ" ลูเซียโน่กล่าวเสียงเย็น "คุณได้ยอมรับข้อเสนอของผมไปแล้ว" "ข้อเสนอที่แลกด้วยวิญญาณของดิฉัน!" รัญดาตะคอก "และมันก็ไม่ได้รวมถึงการบังคับให้แต่งงานด้วย!" "มันรวมถึงทุกอย่างที่ผมเห็นว่าจำเป็น" ลูเซียโน่ตอบอย่างไม่ยี่หระ "คุณจะแต่งงานกับผม และคุณจะทำหน้าที่ของคุณให้ดีที่สุด" "หน้าที่ของดิฉันคืออะไรคะ" รัญดาถาม เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกต้อนเข้ามุม "คุณคือภรรยาของผม" ลูเซียโน่กล่าว "คุณจะเป็นหน้าเป็นตาให้กับธุรกิจของผม เป็นสัญลักษณ์ของอำนาจและความมั่งคั่ง" "คุณกำลังหลอกตัวเองอยู่หรือเปล่าคะ" รัญดาถาม "คุณคิดว่าดิฉันจะมีความสุขกับการเป็นภรรยาของมาเฟียที่เย็นชาอย่างคุณได้งั้นเหรอ" "ความสุขเป็นเรื่องรอง" ลูเซียโน่กล่าว "สิ่งที่สำคัญคืออำนาจและผลประโยชน์" "แต่สำหรับดิฉัน ความสุขคือสิ่งสำคัญที่สุด!" รัญดาเถียง "ถ้าอย่างนั้น คุณก็เลือกผิดคนแล้ว" ลูเซียโน่กล่าว "ตอนนี้คุณต้องปรับตัวให้เข้ากับความเป็นจริง" "คุณจะให้ดิฉันทำอะไรอีกบ้างคะ" รัญดาถาม เธอรู้สึกเหนื่อยล้าเกินกว่าจะต่อสู้ "ผมจะพาคุณไปทำความรู้จักกับโลกของผม" ลูเซียโน่กล่าว "คุณจะได้เรียนรู้ว่าการมีชีวิตอยู่ภายใต้เงาของผมเป็นอย่างไร" "ดิฉันไม่ต้องการเรียนรู้" รัญดาตอบ "ดิฉันแค่อยากกลับบ้าน" "คุณจะไม่ได้กลับบ้าน" ลูเซียโน่กล่าว "บ้านของคุณคือที่นี่ ตอนนี้" รัญดาหลับตาลง เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดใจตาย เธอไม่รู้ว่าเธอจะสามารถทนอยู่ในสถานการณ์นี้ได้นานแค่ไหน "ผมมีแผนสำหรับงานแต่ง" ลูเซียโน่กล่าวต่อ "ผมจะเชิญแขกสำคัญๆ มามากมาย พวกเขาคือพันธมิตรทางธุรกิจของผม และผมต้องการให้คุณสร้างความประทับใจให้กับพวกเขา" "ดิฉันจะทำได้อย่างไรคะ" รัญดาถามอย่างสิ้นหวัง "ดิฉันไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อน" "ผมจะสอนคุณเอง" ลูเซียโน่กล่าว "คุณจะเรียนรู้ที่จะพูด จะเรียนรู้ที่จะวางตัว และจะเรียนรู้ที่จะทำให้ทุกคนมองคุณด้วยความชื่นชม" "ทำไมคุณถึงอยากให้คนอื่นมองดิฉันด้วยความชื่นชมนักหนาคะ" รัญดาถาม "เพราะนั่นคืออำนาจ" ลูเซียโน่ตอบ "เมื่อผู้คนมองคุณด้วยความชื่นชม พวกเขาจะเกรงใจคุณ และเมื่อพวกเขาเกรงใจคุณ พวกเขาจะยอมทำตามที่คุณต้องการ" "แต่ดิฉันไม่ต้องการอำนาจ" รัญดาพูด "ดิฉันแค่อยากมีชีวิตที่สงบสุข" "ชีวิตที่สงบสุขไม่มีอยู่จริงในโลกนี้" ลูเซียโน่กล่าว "มีเพียงผู้ที่แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะอยู่รอด" รัญดามองลูเซียโน่ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงคิดแบบนี้ ทำไมเขาถึงมองโลกในแง่ร้ายได้ถึงเพียงนี้ "คุณเคยมีความสุขบ้างไหมคะ" เธอถามอย่างไม่ทันคิด ลูเซียโน่เงียบไปชั่วครู่ ราวกับกำลังคิดทบทวนคำถามของเธอ "ความสุขเป็นเรื่องที่อ่อนแอ" เขาตอบในที่สุด "ผมไม่เคยมีเวลาให้กับความอ่อนแอ" "แต่ความอ่อนแออาจเป็นสิ่งที่ดีก็ได้นะคะ" รัญดาแย้ง "มันทำให้เราเป็นมนุษย์" "ผมเป็นมนุษย์" ลูเซียโน่กล่าว "แต่ผมก็เลือกที่จะไม่แสดงความอ่อนแอของตัวเองออกมา" "แล้วถ้าวันหนึ่ง...คุณอ่อนแอขึ้นมาจริงๆ ล่ะคะ" รัญดาถาม ลูเซียโน่หัวเราะเบาๆ "ผมจะไม่ยอมให้วันนั้นมาถึง" เขากล่าว "ผมจะแข็งแกร่งเสมอ" รัญดาถอนหายใจ เธอรู้ว่าเธอไม่สามารถเปลี่ยนความคิดของเขาได้ "เอาล่ะ" ลูเซียโน่ลุกขึ้นยืน "ผมต้องไปทำงานแล้ว" เขาเดินมาหยุดยืนข้างหลังเธอ "คุณเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับงานเลี้ยงคืนนี้ ผมจะพาคุณไปพบกับโลกที่แท้จริง" รัญดาหันกลับไปมองเขา "โลกที่แท้จริงของคุณ...มันน่ากลัว" "มันก็แค่เป็นความจริง" ลูเซียโน่กล่าว "และคุณจะต้องยอมรับมัน" หลังจากลูเซียโน่ออกไป รัญดาก็ยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร เธอรู้สึกสับสนและหวาดกลัว แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงความมุ่งมั่นที่จะเอาชีวิตรอด "ฉันจะไม่ยอมแพ้" เธอพึมพำกับตัวเอง "ฉันจะหาทางออกไปจากที่นี่ให้ได้" เธอหยิบหนังสือเล่มโปรดขึ้นมา แต่ก็ไม่สามารถอ่านได้ เธอพยายามรวบรวมสติ พยายามหาหนทางที่จะทำให้ชีวิตของเธอกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นผู้คนเดินขวักไขว่ไปมาในสวน เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนกที่ถูกขังอยู่ในกรงทอง สวยงาม แต่อยู่ภายใต้การควบคุม "ฉันจะต้องเข้มแข็ง" รัญดากล่าวซ้ำอีกครั้ง "เพื่อครอบครัวของฉัน เพื่อตัวของฉันเอง" เธอตัดสินใจที่จะยอมทำตามคำสั่งของลูเซียโน่ไปก่อน เพื่อหาโอกาสในการหลบหนี "คืนนี้...ฉันจะลองทำตามที่เขาบอก" เธอคิด "แต่ฉันจะคอยสังเกตการณ์ทุกอย่าง" เธอรู้ว่านี่เป็นการตัดสินใจที่เสี่ยง แต่เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่น