หลังจากการเผชิญหน้าที่กระท่อมร้าง พิมพ์ชนกและชยันต์ถูกพาตัวกลับมายังคฤหาสน์ของชยันต์ภายใต้การอารักขาของทีมงานที่ไว้ใจได้ บรรยากาศภายในบ้านเต็มไปด้วยความเงียบที่อึดอัด ความรู้สึกโล่งใจที่รอดชีวิตมาได้ ถูกแทนที่ด้วยความสับสนและความไม่ไว้วางใจ "คุณชยันต์คะ" พิมพ์ชนกเอ่ยขึ้นขณะที่ทั้งสองนั่งเผชิญหน้ากันในห้องรับแขกที่ตกแต่งอย่างหรูหรา แต่กลับให้ความรู้สึกเย็นชา "ฉันยังคงสับสนอยู่มาก เรื่องท่านประธาน... เขาทำไปเพื่ออะไรกันแน่" ชยันต์มองพิมพ์ชนก แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า "ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันพิมพ์" เขาตอบเสียงแผ่ว "แต่สิ่งที่ผมรู้แน่ๆ คือ ท่านประธานมีแผนการใหญ่กว่าที่เราคิด" "แล้วเรื่องที่ท่านบอกว่า... ตระกูลของเราเป็นคู่แค้นกับตระกูลของกิตติพงษ์มาตลอด... มันจริงหรือคะ" พิมพ์ชนกถาม เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย "ผมเคยได้ยินเรื่องนี้จากพ่อบ้าง" ชยันต์พยักหน้า "แต่ท่านไม่เคยลงรายละเอียด ผมคิดว่าท่านคงอยากจะปกป้องผม เลยไม่ได้เล่าให้ฟัง" "แต่ทำไมท่านประธานถึงรู้เรื่องนี้ทั้งหมดล่ะคะ" พิมพ์ชนกยังคงสงสัย "และทำไมท่านถึงมาปรากฏตัวในตอนนั้นพอดี" "ผมคิดว่า... ท่านประธานอาจจะเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังมาตั้งแต่แรก" ชยันต์กล่าว "อาจจะใช้กิตติพงษ์เป็นหมากตัวหนึ่ง แล้วรอเวลาที่เหมาะสมที่จะเปิดเผยตัวตนออกมา" "แล้ว... ถ้าท่านประธานเป็นผู้บงการทั้งหมดจริงๆ" พิมพ์ชนกถามอย่างกังวล "เราจะเชื่อใจท่านได้จริงๆ เหรอคะ" "ผมไม่รู้" ชยันต์สารภาพ "แต่ผมรู้ว่าเราต้องระวังตัวให้มากขึ้น" ภาคินเดินเข้ามาในห้อง เขามีผ้าพันแผลพันอยู่ที่แขนข้างที่บาดเจ็บ "คุณพิมพ์ชนกครับ คุณชยันต์ครับ ผมมีข่าวมาแจ้งครับ" "มีอะไรเหรอภาคิน" ชยันต์ถาม "จากการตรวจสอบของทีมเรา พบว่าบัญชีลับของกิตติพงษ์ มีการโอนเงินจำนวนมหาศาลไปยังบริษัทนอกอาณาเขตของท่านประธานครับ" ภาคินรายงาน "และยังมีเอกสารบางส่วนที่ระบุว่า การเคลื่อนไหวของกลุ่มกิตติพงษ์ ได้รับการสนับสนุนจากบุคคลระดับสูงภายในรัฐบาล ซึ่งก็คือ... ท่านประธานนั่นเองครับ" พิมพ์ชนกถึงกับหน้าซีดเผือด "เป็นไปได้ยังไง... ท่านประธาน... ทำไมท่านถึงทำแบบนี้" "ผมคิดว่า... ท่านประธานต้องการกำจัดเสี้ยนหนามทางการเมือง และสร้างฐานอำนาจของตัวเองให้แข็งแกร่งขึ้น" ชยันต์วิเคราะห์ "และวิธีการที่แยบยลที่สุด ก็คือการใช้คนอื่นเป็นเครื่องมือ" "แล้วทำไมท่านประธานถึงมาช่วยเราล่ะคะ" พิมพ์ชนกถาม "อาจจะเป็นเพราะ... เขาเห็นว่ากิตติพงษ์เริ่มจะนอกคอก หรืออาจจะ... เขาต้องการให้เราเป็นหมากตัวต่อไปในเกมของเขา" ชยันต์ตอบด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "เราต้องทำยังไงต่อไปคะ" พิมพ์ชนกถามด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง "เราต้องรวบรวมหลักฐานให้มากขึ้น" ชยันต์กล่าว "และหาพันธมิตรที่ไว้ใจได้" "แต่ตอนนี้... เราจะไว้ใจใครได้อีกคะ" พิมพ์ชนกถาม ชยันต์มองพิมพ์ชนกอย่างอ่อนโยน "ผมรู้ว่ามันยากนะพิมพ์ แต่เราต้องเชื่อใจกันและกัน" พิมพ์ชนกพยักหน้า เธอมองเข้าไปในดวงตาของชยันต์ ความรู้สึกที่เคยมีต่อเขา เริ่มกลับมาอีกครั้ง แม้จะมีความสับสนและความหวาดกลัว แต่เธอก็รู้ว่า ชยันต์คือคนที่เธอสามารถพึ่งพาได้ "ฉันเชื่อใจคุณค่ะ คุณชยันต์" พิมพ์ชนกกล่าว "เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน" ชยันต์ยิ้มบางๆ "ขอบคุณนะพิมพ์" เขาเอื้อมมือไปจับมือของเธอไว้ "เราจะจัดการกับเรื่องนี้ให้เด็ดขาด" แต่ในใจของชยันต์ เขาก็อดคิดไม่ได้ว่า ท่านประธานที่เคยเป็นเหมือนพ่ออีกคน จะกลายเป็นศัตรูตัวฉกาจได้อย่างไร ความรู้สึกผิดหวังและความเจ็บปวดเริ่มก่อตัวขึ้นภายในใจ "ผมต้องไปคุยกับท่านประธาน" ชยันต์กล่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน "คุณชยันต์!" พิมพ์ชนกอุทาน "คุณจะไปจริงๆ เหรอคะ! มันอันตรายเกินไปนะคะ!" "ผมต้องไป" ชยันต์ยืนยัน "ผมต้องถามความจริงจากปากเขา" "แต่..." พิมพ์ชนกยังคงกังวล "ไม่ต้องห่วงนะพิมพ์" ชยันต์จับมือของเธอไว้แน่น "ผมจะระวังตัวให้ถึงที่สุด" ภาคินรีบเข้ามาขัด "คุณชยันต์ครับ ผมว่าเราควรจะวางแผนให้รอบคอบกว่านี้ครับ การเผชิญหน้ากับท่านประธานตอนนี้ อาจจะเป็นการเปิดเผยตัวตนของเราเร็วเกินไป" "แต่เราไม่มีเวลาแล้วภาคิน" ชยันต์กล่าว "ผมรู้สึกได้ว่าท่านประธานกำลังจะลงมือบางอย่างที่ใหญ่กว่านี้" พิมพ์ชนกมองชยันต์อย่างเป็นห่วง "ถ้าคุณไปจริงๆ... ฉันขอไปด้วยได้ไหมคะ" ชยันต์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง "พิมพ์... มันอันตรายเกินไปนะ" "ฉันอยากจะไปค่ะ" พิมพ์ชนกยืนกราน "ฉันอยากจะเผชิญหน้ากับความจริงไปพร้อมๆ กับคุณ" ชยันต์มองเข้าไปในดวงตาของพิมพ์ชนก เขาเห็นความมุ่งมั่นและความเด็ดเดี่ยวที่ฉายประกายออกมา "ก็ได้" เขากล่าว "แต่คุณต้องทำตามที่ผมบอกทุกอย่างนะ" "ค่ะ" พิมพ์ชนกตอบรับ คืนนั้นเอง ชยันต์และพิมพ์ชนกได้เดินทางไปยังบ้านพักส่วนตัวของท่านประธาน ซึ่งตั้งอยู่นอกเมือง ท่ามกลางบรรยากาศที่ดูเงียบสงัดและน่าขนลุก ภาคินและทีมงานที่ไว้ใจได้ คอยสนับสนุนอยู่ห่างๆ เมื่อมาถึง ท่านประธานก็ออกมาต้อนรับทั้งสองด้วยรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะอบอุ่น แต่กลับแฝงไว้ด้วยความเย็นชา "ยินดีต้อนรับนะ ชยันต์ พิมพ์ชนก" ท่านประธานกล่าว "ฉันรอพวกแกอยู่นานแล้ว" "ท่านประธานครับ" ชยันต์เอ่ยขึ้นทันที "ผมมีเรื่องอยากจะถามท่าน" "ถามมาได้เลย" ท่านประธานตอบ "ฉันจะตอบทุกคำถามที่แกอยากรู้" "ทำไมท่านถึงทำแบบนี้" ชยันต์ถามตรงๆ "ทำไมท่านถึงต้องใช้กิตติพงษ์... ทำไมท่านถึงต้องหลอกใช้ผม" ท่านประธานหัวเราะเบาๆ "คำถามที่ดี ชยันต์" เขาเดินเข้าไปใกล้ชยันต์ "แกคิดว่าโลกนี้มันหมุนรอบตัวแกหรือไง" "ผมไม่เข้าใจครับ" ชยันต์กล่าว "โลกนี้มันขับเคลื่อนด้วยอำนาจ ชยันต์" ท่านประธานกล่าว "และอำนาจที่แท้จริง มันต้องแลกมาด้วยทุกสิ่งทุกอย่าง" "แล้วท่านคิดว่า... การทำลายทุกคนที่ขวางทาง จะทำให้ท่านได้อำนาจที่แท้จริงงั้นเหรอครับ!" ชยันต์ถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มแข็งกร้าวขึ้น "แน่นอน" ท่านประธานยิ้ม "และแกกับพิมพ์ชนก ก็เป็นส่วนหนึ่งของแผนการนั้น" พิมพ์ชนกมองไปที่ชยันต์ เธอรู้สึกได้ถึงความตึงเครียดที่เพิ่มสูงขึ้น ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขากำลังถูกทดสอบอย่างหนัก ท่ามกลางเกมอำนาจที่ซับซ้อนและอันตรายยิ่งกว่าที่เคยคาดคิด