หลังจากได้รับการฝึกฝนที่เข้มข้น รินดาก็รู้สึกถึงความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด แต่แล้ว เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ในขณะที่เธอกำลังเตรียมตัวกลับที่พัก เสียงแจ้งเตือนฉุกเฉินก็ดังขึ้นทั่วทั้งป้อมปราการ แสงไฟสีแดงกะพริบแสดงถึงอันตรายที่กำลังจะมาถึง "เกิดอะไรขึ้นคะ" รินดาถามท่านประธานด้วยความตกใจ "มี… ผู้บุกรุก… เข้ามา… ใน… ป้อมปราการ… ของ… เรา" ท่านประธานตอบ สีหน้าของเขาเคร่งขรึม "พวกเขา… คือ… คน… ที่… ต้องการ… จะ… ครอบครอง… พลัง… ของ… ที่นี่… และ… ของ… เธอ" เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวมาจากด้านนอก รินดารู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่ส่งผ่านมาถึงภายในอาคาร "พวกมัน… มา… เร็ว… กว่า… ที่… ฉัน… คิด… ไว้" ท่านประธานกล่าว "รินดา… เธอ… ต้อง… หนี… ไป… ที่… ที่… ปลอดภัย… ที่สุด" "ไม่ค่ะ" รินดาปฏิเสธทันที "ฉัน… จะ… ไม่… ทิ้ง… คุณ… ไป… คนเดียว" "นี่… ไม่ใช่… เวลา… ที่จะ… ดื้อ… รั้น… รินดา" ท่านประธานกล่าว "ภารกิจ… ของ… เธอ… คือ… การ… เอาชีวิต… รอด… และ… การ… ปกป้อง… พลัง… นี้" "แต่… ฉัน… ก็… มี… พลัง… แล้ว… นะคะ" รินดาแย้ง "ฉัน… อยากจะ… ช่วย… คุณ" ท่านประธานมองเข้าไปในดวงตาของรินดา เขาเห็นความมุ่งมั่นและความกล้าหาญที่ฉายออกมา "ก็ได้… ถ้า… เธอ… ยืนยัน… ที่จะ… สู้… งั้น… เธอ… ต้อง… ทำตาม… คำสั่ง… ของ… ฉัน… ทุก… อย่าง" "ค่ะ" รินดารับคำ ท่านประธานคว้าแขนรินดา "เรา… ต้อง… ไป… ที่… ห้อง… เก็บ… ความลับ… ทันที" ทั้งสองรีบวิ่งไปยังโถงทางเดินลับที่เคยเปิดออกมาก่อนหน้านี้ เสียงการต่อสู้ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ รินดารู้สึกถึงความตื่นเต้นที่ผสมปนเปกับความกลัว เมื่อมาถึงห้องโถงที่มีคริสตัลเรืองแสงตั้งอยู่กลางห้อง ท่านประธานก็หันมามองรินดา "รินดา… นี่… คือ… โอกาส… ที่… จะ… ทดสอบ… ความ… สามารถ… ของ… เธอ… อย่าง… แท้จริง" ท่านประธานกล่าว "ศัตรู… ของ… เรา… คือ… คน… ที่… มี… พลัง… ใกล้เคียง… กับ… เธอ… แต่… พวกมัน… ใช้… พลัง… ใน… ทาง… ที่… ชั่วร้าย" ทันใดนั้น ประตูห้องโถงก็ถูกกระแทกเปิดออก ชายกลุ่มหนึ่งในชุดดำทะมึนพร้อมอาวุธครบมือบุกเข้ามา พวกเขามีแววตาที่แสดงออกถึงความกระหายอำนาจ "ท่านประธาน… ข้า… ขอ… เชิญ… ท่าน… มอบ… พลัง… นั้น… มา… แต่… โดย… ดี" ชายคนหนึ่งในกลุ่มกล่าว นำหน้าด้วยท่าทางกร่างกล้า "ไม่มี… วัน… นั้น… หรอก… โมโร" ท่านประธานตอบ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "เช่นนั้น… เรา… ก็… คง… ต้อง… ใช้… กำลัง" โมโรกล่าว พลางยกปืนขึ้นเล็ง "รินดา… หลบ… ไป… ข้างหลัง… ฉัน" ท่านประธานสั่ง แต่รินดาไม่ทำตาม เธอถอยหลังไปเล็กน้อย แล้วเริ่มรวบรวมพลังงานในร่างกายของเธอ เธอจำบทเรียนที่ได้เรียนรู้มาได้ พลังแห่งการสร้างสรรค์และทำลาย กลุ่มของโมโรเริ่มยิงปืนเข้าใส่ แต่ท่านประธานใช้พลังของเขาปัดป้องกระสุนเหล่านั้นเอาไว้ได้ รินดาเห็นจังหวะ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วปลดปล่อยพลังงานสีฟ้าเรืองรองออกไป พลังงานนั้นพุ่งเข้าใส่กลุ่มของโมโร ทำให้พวกเขากระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว เกิดความโกลาหลขึ้นชั่วขณะ "พลัง… แบบ… นี้… มัน… เป็น… ไป… ไม่… ได้" โมโรอุทานด้วยความตกตะลึง "พลัง… นี้… มัน… ควร… จะ… เป็น… ของ… ข้า… เท่านั้น" "เธอ… คิด… ผิด… แล้ว… โมโร" ท่านประธานกล่าว "พลัง… นี้… ไม่… ใช่… ของ… ใคร… คนใด… คนหนึ่ง… มัน… คือ… พลัง… แห่ง… ธรรมชาติ… ที่… ถูก… ดูแล… รักษา… ไว้" การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ท่านประธานและรินดาต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กัน รินดาใช้พลังของเธอในการปัดป้องและโจมตีกลับอย่างคล่องแคล่ว เธอสามารถควบคุมพลังได้อย่างแม่นยำมากขึ้นกว่าเดิม แต่กลุ่มของโมโรมีจำนวนมากกว่า และดูเหมือนว่าจะมีพลังพิเศษบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ "ดูเหมือนว่า… ท่านประธาน… จะ… ไม่… ได้… บอก… ทุกอย่าง… กับ… เด็ก… น้อย… คน… นี้… ใช่… หรือ… ไม่" โมโรกล่าว พร้อมกับปลดปล่อยพลังงานสีดำทะมึนออกมาจากฝ่ามือของเขา พลังงานนั้นเย็นยะเยือกและดูดกลืนแสงสว่าง รินดาเบิกตากว้าง เธอไม่เคยเห็นพลังงานที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้มาก่อน มันแตกต่างจากพลังที่เธอมีอย่างสิ้นเชิง "ระวัง… รินดา" ท่านประธานตะโกน โมโรหัวเราะเยาะ "พลัง… ของ… เจ้า… มัน… เป็น… เพียง… แค่… แสง… สว่าง… ที่… จะ… ถูก… กลืน… กิน… ไป… ด้วย… ความ… มืด… มิด… นี้" พลังงานสีดำทะมึนพุ่งเข้าใส่รินดาอย่างรวดเร็ว เธอพยายามใช้พลังสีฟ้าของเธอเพื่อต้านทาน แต่มันก็เหมือนกับจะถูกดูดกลืนเข้าไป รินดาเริ่มรู้สึกอ่อนแรง ร่างกายของเธอสั่นเทา ภาพของภามและคนรักของเธอปรากฏขึ้นในความคิด เธอต้องไม่ยอมแพ้ "ฉัน… จะ… ไม่… ยอม… ให้… ความ… มืด… กลืน… กิน… แสง… สว่าง… ของ… ฉัน… เด็ดขาด" รินดาตะโกนสุดเสียง เธอรวบรวมพลังทั้งหมดที่มี ปล่อยมันออกมาเป็นลำแสงสีฟ้าเจิดจ้าที่พุ่งเข้าปะทะกับพลังงานสีดำของโมโร เกิดการระเบิดครั้งใหญ่ขึ้นในห้องโถง แสงสว่างวาบไปทั่วทุกทิศทาง ก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบลง