"เช่นนั้น… ก็… จง… รับ… มือ… กับ… ผล… ของ… มัน… เอง" ท่านประธานกล่าว พลางยกมือขึ้น ปล่อยคลื่นพลังงานสีฟ้าเข้มพุ่งเข้าใส่กลุ่มผู้บุกรุกอย่างรวดเร็ว ร่างของโมโรว่องไวเกินคาด เขายกแขนขึ้น ปัดป้องคลื่นพลังงานนั้นออกไปได้ทันท่วงที แต่แรงปะทะก็ทำให้ร่างของเขากระเด็นไปเล็กน้อย "พลังของท่านประธาน… ยังคง… แข็งแกร่ง… เหมือน… เดิม" เขาหัวเราะอย่างเย้ยหยัน "แต่… วันนี้… ทุกอย่าง… จะ… เปลี่ยนไป… ข้า… มา… เพื่อ… พลัง… แห่ง… ปฐพี… นี้… และ… พลัง… ที่… อยู่… ใน… ตัว… เจ้า… รินดา" คำพูดของโมโรทำให้รินดาใจหายวาบ เขา… รู้จักชื่อของเธอได้อย่างไร? และรู้ได้อย่างไรว่าเธอมีพลัง? ความหวาดกลัวเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ แต่สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดและการต่อสู้ที่ท่านประธานเคยสอนก็เข้ามาแทนที่ "เจ้า… อย่า… ได้… คิด… จะ… แตะ… ต้อง… เธอ" ท่านประธานกล่าว น้ำเสียงดุดันยิ่งกว่าเดิม พลังงานสีฟ้าเข้มส่องสว่างรอบตัวเขามากขึ้น "เธอ… คือ… ผู้สืบทอด… พลัง… นี้… และ… ข้า… จะ… ปกป้อง… เธอ… จน… ถึง… ที่สุด" "ผู้สืบทอด… งั้นรึ" โมโรหัวเราะเสียงดัง "ท่านประธาน… ท่าน… ช่าง… หลง… ผิด… เสีย… จริง… พลัง… นี้… ควร… อยู่… ใน… มือ… ของ… ผู้ที่… คู่ควร… ไม่ใช่… เด็กสาว… ที่… ได้มา… โดย… บังเอิญ" "เธอ… ไม่ได้… มา… โดย… บังเอิญ… โมโร" ท่านประธานกล่าว "เธอ… คือ… ผู้ถูกเลือก… และ… เธอ… ได้… พิสูจน์… ตัวเอง… แล้ว" "พิสูจน์… งั้นรึ" โมโรส่ายหน้า "ข้า… จะ… เป็น… คน… พิสูจน์… เธอ… เอง" สิ้นคำพูด โมโรก็พุ่งเข้าใส่ท่านประธานด้วยความเร็วสูง ร่างของเขากลายเป็นเงาดำทะมึน เคลื่อนที่อย่างรวดเร็วจนแทบมองตามไม่ทัน การต่อสู้เริ่มขึ้นอย่างดุเดือด เสียงปะทะของพลังงานดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้องโถง คริสตัลขนาดใหญ่กลางห้องส่องแสงเรืองรองเป็นจังหวะราวกับกำลังตอบรับพลังที่ปะทะกัน รินดาพยายามตั้งสติ เธอรู้ดีว่านี่คือโอกาสเดียวที่เธอจะแสดงให้ท่านประธานเห็นว่าเธอพร้อมที่จะต่อสู้เคียงข้างเขา เธอรวบรวมพลังงานในตัว พยายามควบคุมมันให้สงบนิ่ง "รินดา… เจ้า… อย่า… เพิ่ง… เข้าไป… ยุ่ง" ท่านประธานตะโกนบอก พลางหลบหลีกการโจมตีของโมโร "หน้าที่… ของ… เจ้า… ตอนนี้… คือ… การ… ป้องกัน… คริสตัล… นี้" "แต่… ฉัน… อยากจะ… ช่วย… คุณ" รินดาตอบเสียงสั่นเครือ "เชื่อ… ข้า… รินดา" ท่านประธานกล่าว "การ… ป้องกัน… คริสตัล… คือ… การ… ช่วย… ข้า… ที่ดี… ที่สุด… แล้ว… ตอนนี้" รินดามองไปยังคริสตัลขนาดใหญ่ เธอยอมรับว่าเธอไม่เข้าใจว่าคริสตัลนี้สำคัญอย่างไร แต่เมื่อท่านประธานบอกเช่นนั้น เธอก็ทำตาม เธอเดินเข้าไปใกล้คริสตัล รู้สึกถึงพลังงานอันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากมัน กลุ่มผู้บุกรุกที่เหลือเริ่มเคลื่อนไหว พวกเขาพยายามจะเข้ามาประชิดตัวรินดา แต่ก็ถูกพลังงานที่มองไม่เห็นผลักออกไป รินดาได้ยินเสียงท่านประธานกระซิบบอกเธอ "พลัง… ปฐพี… ของ… เจ้า… จง… ปกป้อง… คริสตัล… นี้… ไว้" รินดาหลับตาลง เธอระลึกถึงคำสอนของท่านประธานถึงพลังแห่งการสร้างสรรค์ พลังที่เชื่อมโยงกับธรรมชาติ เธอหายใจเข้าลึกๆ และนึกถึงผืนดินที่มั่นคง ลมหายใจที่โอบอุ้ม ต้นไม้ที่หยั่งรากลึก ทันใดนั้น แสงสีเขียวอ่อนก็เปล่งประกายออกมาจากตัวรินดา แสงนั้นแผ่ขยายออกไปโอบล้อมคริสตัลเอาไว้ เธอยกมือขึ้น สัมผัสกับพื้นดินใต้ฝ่าเท้า รู้สึกได้ถึงพลังงานที่ไหลเวียนผ่านร่างของเธอ "ไม่… นะ… รินดา… เจ้า… ทำ… ไม่… ได้… หรอก" โมโรตะโกนเสียงดัง เมื่อเห็นแสงสีเขียวของรินดา "พลัง… ของ… เจ้า… มัน… ยัง… อ่อนแอ… เกินไป" แต่รินดาไม่สนใจคำพูดของเขา เธอตั้งมั่นในเป้าหมายที่ท่านประธานมอบหมายให้ เธอปล่อยพลังงานแห่งปฐพีออกมาปกป้องคริสตัลอย่างเต็มที่ รากไม้ขนาดใหญ่เริ่มงอกออกมาจากพื้นดิน โอบล้อมคริสตัลเอาไว้ราวกับเป็นกำแพงที่แข็งแกร่ง การต่อสู้ระหว่างท่านประธานกับโมโรยังคงดำเนินต่อไปอย่างดุเดือด แต่ดูเหมือนว่าท่านประธานเริ่มเสียเปรียบ โมโรมีพลังที่รุนแรงและน่ากลัว เขาโจมตีอย่างไม่ลดละ "ท่านประธาน!" รินดาตะโกนด้วยความกังวล "ข้า… ไม่เป็นไร… รินดา" ท่านประธานตอบ พลางฝืนยิ้ม "เจ้า… จง… ทำ… หน้าที่… ของ… เจ้า… ต่อไป… การ… ป้องกัน… ของ… เจ้า… ทำให้… ข้า… มี… กำลังใจ… มาก… ขึ้น" ขณะที่รินดากำลังรวบรวมสมาธิเพื่อเสริมความแข็งแกร่งของกำแพงรากไม้ ทันใดนั้น เธอก็รู้สึกถึงความผิดปกติ ร่างกายของเธอกระตุกอย่างรุนแรง ราวกับมีบางสิ่งกำลังพยายามดึงพลังงานออกจากตัวเธอ "อะ… อะไร… กัน…" รินดารู้สึกอ่อนแรงลงอย่างรวดเร็ว "ฮ่า ฮ่า ฮ่า" เสียงหัวเราะของโมโรดังขึ้น "เจ้า… คิด… ว่า… ข้า… จะ… ปล่อย… ให้… เจ้า… มี… โอกาส… ง่ายๆ… รึไง… รินดา" โมโรใช้จังหวะที่ท่านประธานกำลังเสียสมาธิจากการโจมตีของเขา หันมาใช้พลังอีกรูปแบบหนึ่ง พลังนั้นไม่ใช่พลังแห่งการทำลายล้างอย่างที่รินดาเคยเห็น แต่มันเป็นพลังที่ดูดกลืน พลังที่ทำให้ทุกอย่างรอบตัวดูหมองคล้ำลง "เจ้า… กำลัง… ถูก… ดูด… กลืน… รินดา" โมโรกล่าว "พลัง… ของ… เจ้า… กำลัง… จะ… เป็น… ของ… ข้า… ทั้งหมด" รินดาพยายามต่อต้าน แต่ร่างกายของเธอกลับไม่ตอบสนอง เธอกำลังจะหมดสติไป "ไม่… นะ…"