ซ้อน… ที่… ซ่อน… อยู่… เบื้องหลัง… แผนการ… ของ… เขา" ท่านประธานกล่าว เสียงของเขาหนักแน่นขึ้น "บางที… เขา… อาจจะ… หวัง… ว่า… เธอ… จะ… แข็งแกร่ง… ขึ้น… ที่นี่… จน… พร้อม… ที่จะ… เป็น… เครื่องมือ… ของ… เขา… ใน… การ… ต่อสู้… กับ… เรา" รินดาตัวสั่นสะท้าน ภาพใบหน้าอันอ่อนโยน รอยยิ้มที่เคยทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น ยามนี้กลับกลายเป็นความน่าหวาดกลัว "แต่… คุณ… ชาย… เขา… ไม่เคย… ทำร้าย… ฉัน… เลย… นะคะ… เขา… ดูแล… ฉัน… มา… ตลอด" "ความ… อ่อนโยน… บางครั้ง… ก็… เป็น… หน้ากาก… ที่… ซ่อน… ความ… โหดร้าย… ไว้… ข้างใน… รินดา" ท่านประธานย้ำ "เธอ… ยัง… เด็ก… เกินไป… ที่จะ… เข้าใจ… การ… เล่น… การ… เมือง… ของ… คน… ระดับ… นั้น… เขา… มอง… เธอ… เป็น… เพียง… หมาก… ตัว… หนึ่ง… ใน… กระดาน… การ… ต่อสู้… ที่… ใหญ่… กว่า… นั้น… มาก" "หมาก… ตัว… หนึ่ง… งั้น… เหรอคะ" เสียงของรินดาแผ่วเบา หัวใจของเธอหล่นวูบ เธอเคยคิดมาตลอดว่าเธอมีความหมายต่อใครคนนั้น แต่คำพูดของท่านประธานกลับบีบคั้นหัวใจเธอจนแทบแตกสลาย "แต่… เขา… บอก… ว่า… เขา… จะ… ปกป้อง… ฉัน…" "การ… ปกป้อง… อาจ… ไม่ได้… หมายถึง… ความ… ปรารถนา… ดี… เสมอไป" ท่านประธานกล่าว "บางที… เขา… อาจจะ… แค่… ต้องการ… จะ… เก็บ… สมบัติ… ล้ำค่า… ของ… เขา… ไว้… ไม่ให้… ใคร… มา… แย่ง… ชิง… ไป" "สมบัติ… ล้ำค่า…" รินดาพึมพำ เธอพยายามประมวลผลคำพูดของท่านประธาน สมองของเธอสับสนไปหมด เธอไม่รู้จะเชื่อใครดี ระหว่างท่านประธาน ผู้ซึ่งดูเหมือนจะปกป้องเธอมาตลอด กับ "คุณชาย" ผู้ซึ่งเธอไว้ใจและรู้สึกปลอดภัยยามอยู่ใกล้ "เจ้า… ต้อง… เลือก… ทาง… ของ… เจ้า… เอง… รินดา" ท่านประธานกล่าว "ข้า… ไม่สามารถ… บังคับ… ให้… เธอ… เชื่อ… ใน… สิ่ง… ที่… ข้า… บอก… ได้… แต่… จง… จำ… ไว้… ว่า… โลก… ใบนี้… เต็ม… ไป… ด้วย… เงา… และ… แสง… บางครั้ง… สิ่ง… ที่… ดู… เหมือน… แสง… ก็… อาจ… เป็น… เพียง… เงา… ลวงตา" รินดาก้มหน้าลง มองฝ่ามือของตัวเอง เธอรู้สึกถึงพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ภายใน แต่ตอนนี้ พลังนั้นกลับไม่ได้ให้ความรู้สึกอบอุ่นเหมือนเมื่อครู่ มันกลับกลายเป็นความสั่นคลอน ความไม่มั่นคง "แล้ว… โมโร… ล่ะคะ" รินดาเงยหน้าขึ้นถาม "เขา… เป็น… พวกเดียว… กับ… คุณ… ชาย… ของ… ฉัน… หรือ… เปล่า… คะ" "โมโร… คือ… ศัตรู… ของ… ทั้ง… สอง… ฝ่าย… รินดา" ท่านประธานตอบ "เขา… คือ… คน… ที่… ต้องการ… จะ… ครอบครอง… พลัง… นี้… เพื่อ… ตัว… เอง… และ… เขา… ก็… ไม่… สน… ว่า… ใคร… จะ… ต้อง… เจ็บ… ปวด… เพื่อ… ให้… เขา… ได้… ใน… สิ่ง… ที่… เขา… ต้องการ" "แล้ว… ทำไม… เขา… ถึง… รู้… ชื่อ… ของ… ฉัน… ได้… คะ" รินดาถามอีกครั้ง "นั่น… คือ… คำถาม… ที่… ข้า… ต้องการ… คำตอบ… มาก… ที่สุด" ท่านประธานกล่าว "โมโร… และ… บุคคล… ที่… เธอ… เรียก… ว่า… คุณชาย… ของ… เธอ… ดูเหมือน… จะ… มี… ความ… เกี่ยวข้อง… กัน… บางอย่าง… ซึ่ง… ข้า… ยัง… ไม่… สามารถ… ระบุ… ได้… ชัดเจน" รินดารู้สึกเหมือนกำลังจมอยู่ในน้ำวนแห่งความสับสน เธอหันไปมองออกนอกหน้าต่าง ภาพท้องฟ้าสีครามที่เคยสดใส ตอนนี้กลับดูหม่นหมองในสายตาเธอ "ฉัน… ไม่… เข้าใจ… เลย… ค่ะ… ทำไม… เรื่อง… มัน… ถึง… ได้… ซับซ้อน… ขนาด… นี้" "โลก… ใบนี้… มัน… ซับซ้อน… เสมอ… รินดา" ท่านประธานเดินเข้ามาใกล้ วางมือลงบนไหล่ของเธออย่างแผ่วเบา "แต่… ไม่ว่า… อะไร… จะ… เกิดขึ้น… เจ้า… จง… จำ… ไว้… ว่า… เจ้า… ไม่ได้… อยู่… ตัว… คน… เดียว… ใน… การ… ต่อสู้… ครั้ง… นี้" คำพูดของท่านประธานทำให้รินดารู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย ถึงแม้จะยังเต็มไปด้วยความกังวล แต่เธอก็รู้สึกว่าอย่างน้อยก็ยังมีคนคอยอยู่เคียงข้าง "ขอบคุณ… ค่ะ… ท่านประธาน" รินดาเอ่ยเสียงเบา "ไป… พัก… ผ่อน… เถอะ… รินดา" ท่านประธานกล่าว "พรุ่งนี้… เรา… จะ… มี… การ… ฝึกฝน… ที่… หนักหน่วง… ยิ่ง… ขึ้น… เจ้า… ต้อง… เตรียม… พร้อม… สำหรับ… ทุก… สิ่ง… ที่… อาจจะ… เกิดขึ้น" รินดาลุกขึ้นเดินออกจากห้องฝึกฝนไป ทิ้งให้ท่านประธานยืนอยู่เพียงลำพัง มองตามแผ่นหลังของเธอไปด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและความกังวลที่ยากจะประเมินค่า เขาหันกลับไปมองนอกหน้าต่างอีกครั้ง ท้องฟ้าที่เคยสดใส บัดนี้กลับมีเมฆครึ้มลอยเข้ามาบดบัง "เจ้า… กำลัง… พา… เธอ… ไป… สู่… อันตราย… ที่… ใหญ่… ยิ่ง… กว่า… เดิม… อีก… แล้ว… สินะ" ท่านประธานพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแผ่วเบาแต่แฝงไปด้วยความเจ็บปวดที่มองเห็นได้