วันเวลาในป้อมปราการแห่งการฝึกฝนผ่านไป รินดายังคงฝึกฝนอย่างหนักหน่วงตามคำสั่งของท่านประธาน แต่ในใจของเธอกลับเต็มไปด้วยความสับสนและความไม่แน่ใจเกี่ยวกับ "คุณชาย" ผู้ที่เธอเคยไว้ใจอย่างหมดใจ การเปิดเผยของท่านประธานทำให้โลกทั้งใบของเธอพลิกคว่ำ "ท่านประธานคะ" รินดาเอ่ยขึ้นขณะที่กำลังซ้อมกระบวนท่าต่อสู้กับหุ่นฝึกซ้อม "คุณ… ชาย… ของ… ฉัน… เขา… เป็น… ใคร… กัน… แน่… คะ" ท่านประธานที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ ชะงักเล็กน้อย "คำถาม… ของ… เจ้า… ช่าง… ยาก… ที่จะ… ตอบ… ใน… ตอนนี้… รินดา" "แต่… เขา… ช่วย… ฉัน… มา… ตลอด… เลย… นะคะ" รินดาเอ่ยเสียงสั่น "ฉัน… ไม่… เข้าใจ… ว่า… ทำไม… เขา… ถึง… ต้อง… หลอก… ฉัน… ด้วย" "บางที… เขา… อาจจะ… ไม่ได้… หลอก… เจ้า… ทั้งหมด… ก็… ได้" ท่านประธานกล่าว "ความ… ซับซ้อน… ของ… มนุษย์… ยาก… ที่จะ… คาดเดา… ได้… เจ้า… อาจจะ… ถูก… ใช้… เป็น… เครื่องมือ… โดย… ที่… เจ้า… เอง… ก็… ไม่… รู้ตัว" "เครื่องมือ… ของ… ใคร… คะ" รินดาถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหวาดกลัว "นั่น… คือ… สิ่ง… ที่… เรา… กำลัง… พยายาม… จะ… ค้นหา… อยู่… เหมือนกัน" ท่านประธานตอบ "แต่… สิ่ง… ที่… ข้า… รู้… แน่ๆ… ก็… คือ… โมโร… คือ… ศัตรู… ตัว… ฉกาจ… ของ… เรา… และ… เขา… ก็… ต้องการ… จะ… ครอบครอง… พลัง… นี้… อย่าง… สิ้น… เชิง" รินดาหลับตาลง นึกถึงใบหน้าของ "คุณชาย" ใบหน้าที่เคยทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น ปลอดภัย รอยยิ้มที่อ่อนโยน คำพูดปลอบประโลมใจที่เขาเคยพูดกับเธอ มันขัดแย้งอย่างสิ้นเชิงกับคำกล่าวหาของท่านประธาน "แต่… เขา… ดู… ไม่เหมือน… คน… ที่… จะ… ทำร้าย… ใคร… เลย… นะคะ" รินดาเอ่ย "ความ… อันตราย… ที่… แท้จริง… มักจะ… ซ่อน… อยู่… เบื้องหลัง… หน้ากาก… ที่… สวยงาม… ที่สุด… รินดา" ท่านประธานกล่าว "เจ้า… อย่า… ให้… ความ… รู้สึก… ส่วนตัว… มา… บดบัง… การ… ตัดสินใจ… ที่… ถูกต้อง" "แล้ว… ถ้า… เขา… ไม่ใช่… ศัตรู… ล่ะคะ" รินดาถาม พลางมองไปยังท่านประธานด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง "ถ้า… เขา… แค่… ต้องการ… จะ… ปกป้อง… ฉัน… จริงๆ… ล่ะคะ" ท่านประธานเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาว "ข้า… เข้าใจ… ความ… รู้สึก… ของ… เจ้า… ดี… รินดา" เขาเดินเข้ามาใกล้ "แต่… เจ้า… ต้อง… เรียนรู้… ที่จะ… แยกแยะ… ระหว่าง… ความ… รัก… กับ… การ… ครอบครอง… ระหว่าง… การ… ปกป้อง… กับ… การ… ควบคุม" "แต่… ฉัน… รัก… เขา… นะคะ" รินดาเอ่ยเสียงแผ่วเบา น้ำตาเริ่มคลอหน่วย "ฉัน… ไม่… อยาก… คิด… ว่า… เขา… คือ… คน… เลว… ร้าย" "ความ… รัก… ที่… แท้จริง… จะ… ไม่… บังคับ… หรือ… ควบคุม… ผู้ที่… ตนเอง… รัก" ท่านประธานกล่าว "ความ… รัก… จะ… ให้… อิสระ… และ… สนับสนุน… ให้… ผู้ที่… รัก… เติบโต… ใน… ทาง… ที่… ดี… ที่สุด… สำหรับ… ตัว… เอง" คำพูดของท่านประธานเหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจรินดา เธอพยายามนึกถึงคำพูดและท่าทางของ "คุณชาย" ทุกครั้งที่เขาปรากฏตัว เขาคอยช่วยเหลือเธอในยามคับขัน ให้กำลังใจเธอในยามท้อแท้ แต่เขาก็ไม่เคยบอกรักเธออย่างตรงไปตรงมา และมักจะผลักดันเธอให้แข็งแกร่งขึ้น บอกให้เธอเตรียมพร้อมสำหรับบางสิ่งบางอย่างที่กำลังจะมาถึง "เขา… ไม่เคย… บอก… รัก… ฉัน… เลย… ค่ะ" รินดาพึมพำ "เขา… แค่… บอก… ว่า… เขา… จะ… ปกป้อง… ฉัน… และ… ฉัน… ต้อง… เข้มแข็ง… ขึ้น" "นั่น… คือ… สัญญาณ… ที่… เจ้า… ต้อง… พิจารณา… อย่าง… ถี่ถ้วน… รินดา" ท่านประธานกล่าว "ความ… ปลอดภัย… อาจ… เป็น… เพียง… ข้ออ้าง… เพื่อ… ควบคุม… เจ้า… ก็… ได้" รินดาเริ่มรู้สึกสับสนมากขึ้นเรื่อยๆ ความไว้วางใจที่เธอมีต่อ "คุณชาย" ค่อยๆ ถูกกัดเซาะด้วยคำพูดของท่านประธาน เธอเริ่มตั้งคำถามกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้น "แล้ว… ทำไม… เขา… ถึง… พา… ฉัน… มา… ที่นี่… คะ" รินดาถามอีกครั้ง "ถ้า… เขา… รู้… ว่า… ที่นี่… คือ… ที่… ที่… คุณ… ชาย… ของ… ฉัน… อยู่" "นั่น… คือ… ความ… ลับ… ที่… ซับซ้อน… ที่สุด" ท่านประธานกล่าว "บางที… เขา… อาจจะ… กำลัง… เล่น… เกม… ที่… ซับซ้อน… เกินกว่า… ที่… เรา… จะ… เข้าใจ… เขา… อาจจะ… ต้องการ… ให้… เจ้า… เผชิญหน้า… กับ… ศัตรู… ของ… เขา… ที่นี่… เพื่อ… ที่… เขา… จะ… ได้… ใช้… ประโยชน์… จาก… ผลลัพธ์" "ใช้… ประโยชน์… จาก… ผลลัพธ์… หมายความว่า… ยังไง… คะ" รินดาถาม น้ำเสียงสั่นเครือ "หมายความว่า… เขา… อาจจะ… ต้องการ… ให้… เจ้า… แข็งแกร่ง… ขึ้น… เพื่อ… ที่… เจ้า… จะ… สามารถ… เป็น… อาวุธ… ของ… เขา… ได้" ท่านประธานอธิบาย "หรือ… บางที… เขา… อาจจะ… กำลัง… ทดสอบ… เจ้า… เพื่อ… ดูว่า… เจ้า… เหมาะสม… ที่จะ… เป็น… ส่วนหนึ่ง… ของ… แผนการ… ของ… เขา… หรือไม่" รินดาหลับตาลง ภาพใบหน้าอันอ่อนโยนของ "คุณชาย" ค่อยๆ เลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยภาพเงาอันลึกลับที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลัง เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกลากเข้าไปสู่เกมอันตรายที่เธอไม่เข้าใจ กฎเกณฑ์ หรือแม้กระทั่งเป้าหมายที่แท้จริง "ฉัน… รู้สึก… หลงทาง… ไปหมด… แล้ว… ค่ะ" รินดากล่าว น้ำตาไหลอาบแก้ม "ฉัน… ไม่รู้… ว่า… ควรจะ… เชื่อ… ใคร… ดี" "จง… เชื่อ… ใน… สัญชาตญาณ… ของ… เจ้า… เอง… รินดา" ท่านประธานกล่าว "และ… จง… เชื่อ… ใน… พลัง… ที่… เจ้า… มี… อยู่… ข้างใน… ตัว… เจ้า… พลัง… ที่… ไม่ใช่… พลัง… แห่ง… การ… ทำลาย… ล้าง… แต่… เป็น… พลัง… แห่ง… ความ… เข้าใจ… และ… ความ… เมตตา" รินดาพยักหน้าช้าๆ เธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดในใจ แต่ก็มีความหวังเล็กๆ ที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นมา หวังว่าเธอจะสามารถหาคำตอบที่แท้จริงได้ และหวังว่าเธอจะสามารถเลือกทางเดินที่ถูกต้องได้