เสียงสัญญาณเตือนภัยยังคงดังไม่หยุดหย่อน บรรยากาศภายในป้อมปราการเต็มไปด้วยความตึงเครียด รินดาจับดาบสั้นในมือแน่น รู้สึกได้ถึงอะดรีนาลีนที่พลุ่งพล่านในร่างกาย เธอสบตาเข้ากับท่านประธานที่ยืนอยู่ข้างๆ สีหน้าของเขาแสดงออกถึงความมุ่งมั่นที่จะปกป้องสถานที่แห่งนี้ "ท่านประธานคะ" รินดาเอ่ยเสียงหนักแน่น "ฉัน… ไม่… รู้… ว่า… คุณ… ชาย… ของ… ฉัน… เขา… เป็น… ใคร… กัน… แน่… แต่… ถ้า… เขา… คือ… ศัตรู… ของ… ท่าน… แล้ว… ทำไม… เขา… ถึง… ไม่… มา… พร้อม… กับ… โมโร… ล่ะคะ" ท่านประธานหรี่ตาลง เขาพิจารณาคำพูดของรินดาอย่างรอบคอบ "นั่น… เป็น… ข้อสังเกต… ที่… น่า… สนใจ" เขาพึมพำ "บางที… เขา… อาจจะ… กำลัง… รอ… จังหวะ… ที่… เหมาะสม… ที่สุด… ก็… เป็น… ได้" "หรือ… เขา… อาจจะ… ไม่ได้… อยู่… กับ… โมโร… เลย… ก็… ได้" รินดาเสริม "ท่าน… คิด… ว่า… เป็น… ไป… ได้… ไหม… คะ… ว่า… เขา… กำลัง… พยายาม… จะ… ปกป้อง… ฉัน… จาก… ทั้ง… โมโร… และ… จาก… ท่าน" คำถามของรินดาทำให้ท่านประธานนิ่งไปนาน เขาไม่เคยคิดถึงมุมมองนี้มาก่อน "ถ้า… เป็น… อย่าง… ที่… เจ้า… ว่า… จริง… ก็… หมายความ… ว่า… เจ้า… กำลัง… วางใจ… ผิด… คน… มา… ตลอด" "ฉัน… ไม่… รู้… ค่ะ" รินดาตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสับสน "แต่… ฉัน… รู้… ว่า… ฉัน… รู้สึก… ปลอดภัย… เมื่อ… อยู่… กับ… เขา… และ… ฉัน… รู้สึก… ว่า… เขา… แคร์… ฉัน… จริงๆ" "ความ… รู้สึก… สามารถ… หลอก… ลวง… ได้… รินดา" ท่านประธานกล่าว "โดย… เฉพาะ… อย่างยิ่ง… กับ… พลัง… พิเศษ… ที่… เจ้า… มี… อยู่… มัน… อาจจะ… ทำให้… เจ้า… มอง… เห็น… ใน… สิ่ง… ที่… เจ้า… อยาก… จะ… เห็น… เท่านั้น" เสียงประตูถูกกระแทกอีกครั้ง คราวนี้หนักหน่วงกว่าเดิมจนพื้นสั่นสะเทือน "พวกเขา… กำลัง… จะ… พัง… ประตู… เข้ามา… แล้ว" ท่านประธานกล่าว "ถึง… เวลา… ที่… เจ้า… ต้อง… ตัดสินใจ… แล้ว… รินดา" รินดาหลับตาลง เธอหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติทั้งหมดที่มี เธอคิดถึงใบหน้าของ "คุณชาย" รอยยิ้มของเขา แววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยที่เธอเคยเห็น "ท่านประธานคะ" รินดาเอ่ยขึ้น เสียงของเธอหนักแน่นและชัดเจน "ฉัน… เลือก… ที่จะ… เชื่อ… ใน… สัญชาตญาณ… ของ… ฉัน… เอง" ท่านประธานมองรินดาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ "เจ้า… หมายความ… ว่า… ยังไง… รินดา" "ฉัน… จะ… ไม่… สู้… กับ… พวก… เขา" รินดาตอบ "ฉัน… จะ… รอ… เขา" "เจ้า… กำลัง… จะ… เสี่ยง… ชีวิต… ของ… เจ้า… นะ" ท่านประธานเตือน "ถ้า… เขา… ไม่… มา… ล่ะ… ถ้า… เขา… ทิ้ง… เจ้า… ไว้… ล่ะ" "ฉัน… เชื่อ… ว่า… เขา… จะ… มา" รินดาตอบอย่างมั่นใจ "และ… ถ้า… เขา… มา… จริงๆ… ฉัน… ก็… อยาก… จะ… รู้… ความจริง… จาก… ปาก… ของ… เขา… เอง" ทันใดนั้น ประตูใหญ่ก็ถูกกระแทกจนพังทลายลงมา พร้อมกับร่างของชายชุดดำจำนวนมากที่บุกทะลวงเข้ามา "ใคร… ก็… ตาม… ที่… ขวาง… ทาง… จง… ตาย… ซะ" ชายฉกรรจ์คนหนึ่งตะโกน รินดาไม่หวั่นไหว เธอยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มือยังคงจับดาบสั้นไว้แน่น แต่สายตาของเธอกวาดมองไปทั่วบริเวณ ราวกับกำลังรอคอยใครบางคน และแล้ว ในเสี้ยววินาทีที่การต่อสู้กำลังจะปะทุขึ้น ร่างสูงสง่าคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นที่ทางเข้า เขาเดินเข้ามาอย่างช้าๆ ท่ามกลางวงล้อมของเหล่าทหารของโมโร ดวงตาของเขาจับจ้องมาที่รินดาเพียงผู้เดียว "ปล่อย… เธอ… ซะ" เสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้น ราวกับจะสะกดทุกสรรพสิ่งให้หยุดนิ่ง รินดาเบิกตากว้าง เธอจำใบหน้านั้นได้ทันที มันคือ "คุณชาย" ที่เธอรอคอย "คุณ… ชาย" เธอเอ่ยเรียกชื่อเขาเบาๆ "ในที่สุด… เจ้า… ก็… มา… แล้ว" ท่านประธานกล่าว พลางชักปืนพกของตนออกมา "ข้า… จะ… ดู… ว่า… เจ้า… จะ… แก้ตัว… อย่างไร… ใน… สถานการณ์… นี้" "ข้า… ไม่… จำเป็น… ต้อง… แก้ตัว… กับ… เจ้า" ชายหนุ่มตอบ "เพราะ… ข้า… กำลัง… จะ… มา… เอา… สิ่ง… ที่… เป็น… ของ… ข้า… คืน" เขาเดินตรงมาหารินดา โดยไม่สนใจเหล่าทหารของโมโรที่ยืนขวางทางอยู่ รินดายังคงยืนนิ่ง หัวใจเต้นแรงด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความโล่งใจ ความโกรธ และความสงสัย "คุณ… ชาย" รินดาเอ่ยถามเสียงสั่น "คุณ… คือ… ใคร… กัน… แน่" ชายหนุ่มหยุดยืนตรงหน้าเธอ เขาก้มลงมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายที่เธออ่านไม่ออก "ข้า… คือ… คน… ที่… รัก… เจ้า… รินดา" เขาตอบ "และ… ข้า… จะ… ปกป้อง… เจ้า… เสมอ" คำตอบของเขาทำให้รินดาสับสนยิ่งกว่าเดิม แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงความจริงใจที่แฝงอยู่ในคำพูดของเขา "การ… แสดง… ละคร… ของ… เจ้า… จบ… ลง… แล้ว" ท่านประธานกล่าว "ตอนนี้… คือ… เวลา… แห่ง… การ… ชำระ… บัญชี"