"เจ้า… กำลัง… จะ… เสี่ยง… อันตราย… อย่าง… มาก… มาย… รินดา" ท่านประธานกล่าว เสียงของเขาแฝงความผิดหวังระคนเป็นห่วง "ถ้า… เขา… คือ… คน… ที่… ข้า… คิด… เขา… จะ… ไม่…ลังเล… ที่จะ… ใช้… เจ้า… เป็น… เครื่องมือ… ใน… การ… บรรลุ… เป้าหมาย… ของ… เขา" รินดาพยักหน้าช้าๆ ดวงตาของเธอฉายแววแน่วแน่ "ฉัน… รู้… ค่ะ… ท่าน… ประธาน" เธอกล่าว "แต่… ฉัน… ก็… รู้… ว่า… ฉัน… จะ… ทำ… อะไร… ไม่… ได้… ถ้า… จิตใจ… ของ… ฉัน… เต็ม… ไป… ด้วย… ความ… หวาด… กลัว… และ… ความ… ไม่… แน่… ใจ" เสียงทุบประตูดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้รุนแรงจนโครงสร้างเหล็กส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ราวกับจะแตกหักในไม่ช้า เหล่าทหารที่ประจำการอยู่ภายในป้อมปราการเริ่มตื่นตระหนก พวกเขามองหน้ากันเองด้วยความกังวล "พวก… ของ… โมโร… กำลัง… จะ… บุก… เข้ามา… แล้ว" ท่านประธานกล่าว ขณะที่เขามองไปยังรินดาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง "เจ้า… มั่นใจ… ใน… การ… ตัดสินใจ… ของ… เจ้า… แล้ว… จริงๆ… หรือ" รินดากลั้นหายใจ เธอหลับตาลงอีกครั้ง ภาพใบหน้าของ "คุณชาย" ปรากฏขึ้นในห้วงคำนึง รอยยิ้มที่อบอุ่น น้ำเสียงที่อ่อนโยน แววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยที่เธอเคยสัมผัสได้ แม้จะมีความคลางแคลงใจอยู่บ้าง แต่ความรู้สึกข้างในใจของเธอกลับบอกว่าเขาไม่ใช่คนที่จะทำร้ายเธอ "ฉัน… เชื่อ… ใน… ตัว… เขา… ค่ะ" รินดาเอ่ยออกมาอย่างหนักแน่น "ฉัน… รู้… ว่า… เขา… จะ… มา… เพื่อ… ฉัน" ท่านประธานถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาเดินเข้าไปหาหญิงสาว ยื่นมือมาวางบนบ่าของเธออย่างแผ่วเบา "ข้า… ไม่… สามารถ… ห้าม… เจ้า… ได้… รินดา" เขากล่าว "แต่… ข้า… อยาก… ให้… เจ้า… รู้… เอา… ไว้… ว่า… ข้า… ได้… ทำ… ทุก… สิ่ง… ที่… ข้า… ทำ… ได้… เพื่อ… ปกป้อง… เจ้า… แล้ว" "ขอบคุณ… ค่ะ" รินดากล่าว น้ำตาคลอเบ้า "ฉัน… จะ… ไม่… ลืม… บุญ… คุณ… ของ… ท่าน… เลย" ทันใดนั้น ประตูเหล็กขนาดใหญ่ก็ถูกกระแทกจนพังทะลักเข้ามาพร้อมกับกลุ่มชายชุดดำที่สวมหน้ากาก พวกเขาถืออาวุธครบมือ บุกเข้ามาในโถงกลางของป้อมปราการด้วยท่าทีที่ดุดัน "จับ… ตัว… หญิง… สาว… คน… นั้น… มา… ให้… ได้" เสียงตะโกนดังขึ้นท่ามกลางความโกลาหล ทหารของท่านประธานเข้าปะทะกับกลุ่มผู้บุกรุกทันที เสียงปืน เสียงดาบ เสียงตะโกนดังระงมไปทั่ว รินดาถูกดึงเข้าไปหลบอยู่หลังร่างของท่านประธาน เธอพยายามมองหา "คุณชาย" ท่ามกลางความสับสนอลหม่าน "เขา… อยู่… ที่… ไหน… กัน… แน่" เธอพึมพำกับตัวเอง ท่านประธานพาลินดาถอยร่นไปยังห้องที่ปลอดภัยกว่า "เจ้า… อยู่… ตรง… นี้… ก่อน" เขากล่าว "ข้า… จะ… ไป… ช่วย… พวก… ของ… ข้า… สู้" "แต่… ฉัน… จะ… รอ… เขา… ที่… นี่" รินดาตอบ ยืนกรานที่จะอยู่ที่เดิม "อย่า… ดื้อ… รั้น… รินดา" ท่านประธานกล่าวเสียงเข้ม "สถานการณ์… ตอน… นี้… มัน… อันตราย… เกิน… ไป" "ฉัน… ไม่… กลัว… ค่ะ" รินดาตอบ พลางชักดาบสั้นออกมาเตรียมพร้อม "ถ้า… เขา… มา… เขา… จะ… ต้อง… เห็น… ฉัน… ที่… นี่" ท่านประธานมองรินดาด้วยความชื่นชมในความกล้าหาญของเธอ แต่ในขณะเดียวกันก็อดเป็นห่วงไม่ได้ "ตาม… ใจ… เจ้า… ก็… แล้ว… กัน" เขากล่าว ก่อนจะรีบออกไปสมทบกับกองกำลังของเขา การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด รินดาพยายามตั้งสติ เธอทราบดีว่าการอยู่ที่นี่อาจเป็นอันตราย แต่เธอเชื่อมั่นในหัวใจของตัวเอง เธอรอคอยอย่างใจจดใจจ่อ พลางพิจารณาถึงทุกความเป็นไปได้ที่อาจเกิดขึ้น "ถ้า… เขา… ไม่… มา… ล่ะ" ความคิดแวบหนึ่งทำให้ใจของเธอหวั่นไหว "ถ้า… ท่าน… ประธาน… พูด… ถูก… ล่ะ" เธอสลัดความคิดนั้นทิ้งไปอย่างรวดเร็ว เธอเลือกที่จะเชื่อในความรู้สึกของตัวเอง เธอต้องเชื่อใน "คุณชาย" ในขณะที่การต่อสู้กำลังจะบานปลายออกไป มีเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นที่ทางเข้าด้านในของป้อมปราการ เขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วราวกับสายลม ร่างกายสูงโปร่ง สวมชุดสีดำสนิท ใบหน้าของเขาถูกปกปิดไว้ด้วยหน้ากากที่ทำให้ยากต่อการระบุตัวตน "นั่น… ใคร… กัน" รินดาพึมพำ ร่างนั้นตรงเข้ามายังจุดที่รินดากำลังยืนอยู่ เขาปะทะเข้ากับกลุ่มผู้บุกรุกอย่างรวดเร็ว การเคลื่อนไหวของเขาเต็มไปด้วยความสง่างามและอันตราย เขาปัดป้องการโจมตีได้อย่างแม่นยำ และตอบโต้กลับอย่างฉับไว "ใช่… เขา… แน่ๆ" รินดาอุทานด้วยความดีใจเมื่อเห็นท่าทางการต่อสู้ที่คุ้นเคย ชายปริศนาจัดการกลุ่มผู้บุกรุกได้อย่างง่ายดายราวกับพวกเขากำลังเล่นขายของ ไม่นานนัก พื้นก็เต็มไปด้วยร่างของผู้ที่ถูกจัดการ เขาหันมาทางรินดา ร่างกายของเขายังคงแข็งทื่อ "คุณ… ชาย…" รินดาเอ่ยชื่อนั้นออกมาเบาๆ เงาปริศนาดึงหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าของ "คุณชาย" ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของรินดา มีแววตาที่อ่อนโยนและเป็นห่วงฉายชัดออกมา "รินดา" เขาเรียกชื่อเธอ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความโล่งอก "เจ้า… ปลอดภัย… ดี… ใช่… ไหม" "ฉัน… ปลอดภัย… ค่ะ" รินดาตอบ พลางเดินเข้าไปหาเขาช้าๆ "ฉัน… รอ… คุณ… อยู่" "ขอ… โทษ… ที่… มา… ช้า… ไป… หน่อย" เขาเอ่ย "แต่… ข้า… จะ… ไม่… ปล่อย… ให้… ใคร… ทำ… ร้าย… เจ้า… ได้… เป็น… อัน… ขาด" รินดายิ้ม เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจของเธอในครั้งนี้ อาจนำมาซึ่งความเจ็บปวดในอนาคต แต่ ณ ตอนนี้ เธอเพียงแค่รู้สึกปลอดภัยและมีความสุข