ภายในห้องโถงอันหรูหรา แต่กลับเย็นเยียบ ราวกับห้องเก็บศพ รินดานั่งอยู่บนเก้าอี้บุหนังสีดำสนิทตรงข้ามกับท่านประธาน ร่างสูงโปร่งคนเดิมที่บัดนี้กลับดูน่าเกรงขามยิ่งกว่าเดิม เขาถือแก้วไวน์แดงในมือ จิบอย่างสบายอารมณ์ราวกับกำลังชมการแสดง “ฉันไม่เข้าใจ” รินดาเริ่มต้นบทสนทนาด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะสงบ “ว่าคุณต้องการอะไรกันแน่” ท่านประธานวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะกระจก เสียงกระทบเบาๆ สะท้อนก้องไปทั่วห้อง “ฉันบอกคุณไปแล้ว… ฉันต้องการ ‘สิ่งนั้น’ ที่เกี่ยวข้องกับคุณ” “แต่ฉันไม่มีอะไรเลย!” รินดาเถียง “ฉันเป็นแค่นักแสดงธรรมดาๆ คนหนึ่ง” “อย่าหลอกตัวเองเลยรินดา” ท่านประธานหัวเราะเบาๆ “ฉันรู้เรื่องประวัติของเธอดีกว่าที่เธอคิดเสียอีก” คำพูดของเขาทำให้รินดาใจหายวาบ “คุณ… คุณรู้เรื่องอะไรบ้าง” “ฉันรู้ว่าเธอไม่ใช่ลูกของพ่อแม่ที่เธอเลี้ยงดูมา” ท่านประธานกล่าว สายตาของเขาสบตากับรินดาอย่างท้าทาย “ฉันรู้ว่าเธอถูกส่งมา… เพื่อรอคอยบางสิ่งบางอย่าง” รินดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “เรื่องนั้น… คุณรู้ได้ยังไง” “อย่างที่ฉันบอก… ฉันควบคุมทุกอย่าง” ท่านประธานตอบ “และฉันก็รู้ว่า ‘นายท่าน’ ที่ตามล่าเธออยู่… ก็กำลังตามหา ‘สิ่งนั้น’ เช่นกัน” “นายท่าน…” รินดาพึมพำชื่อที่เธอเคยได้ยินจากปากของภาม “เขาคือใคร” “เขาคือคู่แข่งของฉัน” ท่านประธานตอบอย่างไม่ปิดบัง “และเขาก็อยากจะได้ ‘สิ่งนั้น’ ไปจากเธอ… ไปใช้ประโยชน์ในทางที่ผิด” “แล้วคุณล่ะคะ” รินดาถาม “คุณต้องการ ‘สิ่งนั้น’ ไปทำไม” “ฉันจะใช้มัน… เพื่อปกป้องสิ่งที่ฉันรัก” ท่านประธานกล่าว “และเพื่อกำจัดศัตรูของฉันให้สิ้นซาก” “แล้ว… ถ้าฉันไม่ให้คุณล่ะ” รินดาถาม เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย ท่านประธานยิ้มมุมปาก “ฉันจะให้ทางเลือกกับเธอ… สองทาง” “ทางเลือกอะไรคะ” “ทางเลือกแรก” ท่านประธานกล่าว “คือการให้ความร่วมมือกับฉัน… แล้วฉันจะปกป้องเธอจาก ‘นายท่าน’ และทำให้เธอปลอดภัย” “แล้ว… ทางเลือกที่สองล่ะคะ” “ทางเลือกที่สอง… คือการปฏิเสธ” ท่านประธานพูดพลางลุกขึ้นยืน และเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังทิวทัศน์ยามค่ำคืน “ซึ่งในกรณีนั้น… ฉันก็คงต้องปล่อยให้เธอ… เผชิญหน้ากับ ‘นายท่าน’ ด้วยตัวคนเดียว” คำพูดของท่านประธานทำให้รินดาหนาวสะท้าน เธอรู้ดีว่า ‘นายท่าน’ นั้นน่ากลัวเพียงใด และหากไม่มีภามอยู่เคียงข้าง เธอก็คงไม่เหลืออะไร “แต่… คุณภามล่ะคะ” รินดาถามด้วยความเป็นห่วง “เขาอยู่ที่ไหน” “เขากำลังได้รับ ‘การดูแล’ อย่างดี” ท่านประธานตอบอย่างเลือดเย็น “หากเธอเลือกทางเลือกแรก… ฉันจะปล่อยตัวเขาไป” “คุณจะทำจริงเหรอคะ” รินดาถามอย่างไม่เชื่อ “ฉันไม่เคยโกหก… ในเรื่องที่เกี่ยวกับผลประโยชน์” ท่านประธานกล่าว “เธอต้องเลือกรินดา… เลือกระหว่างความปลอดภัยของตัวเอง… กับชะตากรรมของเขา” รินดากัดริมฝีปากแน่น เธอคิดถึงใบหน้าของภาม คิดถึงแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและความรักที่เขามอบให้เธอ ความคิดที่ว่าเขาอาจจะเป็นอันตรายเพียงเพราะเธอ ทำให้เธอแทบจะบ้าตาย “ถ้าฉันเลือกคุณ… ฉันจะเชื่อใจคุณได้ยังไง” รินดาถาม “เธอไม่มีทางเลือกอื่น” ท่านประธานตอบ “หากเธอไม่เชื่อใจฉัน… เธอจะไม่มีใครให้เชื่อใจอีกต่อไป” รินดาหลับตาลง พยายามจะรวบรวมสติ เธอรู้ว่านี่คือช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเธอ การตัดสินใจครั้งนี้ อาจจะส่งผลต่อทุกสิ่งทุกอย่าง “ฉัน… ฉันจะเลือกทางเลือกแรก” รินดาพูดเสียงแผ่วเบา “ฉันจะร่วมมือกับคุณ” ท่านประธานหันกลับมายิ้มอย่างพอใจ “ฉลาดมาก… รินดา” เขาเดินกลับมาที่เก้าอี้ และนั่งลงอีกครั้ง “ตอนนี้… เรามาคุยกันถึงรายละเอียดกันดีกว่า” “คุณภาม… เขาปลอดภัยใช่ไหมคะ” รินดาถามอีกครั้ง “ตามข้อตกลง” ท่านประธานตอบ “เมื่อเธอให้ความร่วมมือกับฉันอย่างเต็มที่… ฉันจะปล่อยเขาไป” “แล้ว… ‘สิ่งนั้น’ ที่คุณพูดถึง… มันคืออะไรคะ” รินดาถาม “มันคือพลัง… พลังที่สามารถเปลี่ยนแปลงโลกได้” ท่านประธานกล่าว “และมันอยู่ที่ตัวเธอ… รอวันที่จะถูกปลุกขึ้นมา” “พลัง… อยู่ที่ฉันเหรอคะ” รินดาอุทานด้วยความประหลาดใจ “ใช่… พลังที่ถูกซ่อนเร้นเอาไว้… รอใครสักคนที่จะค้นพบมัน” ท่านประธานกล่าว “และฉัน… จะเป็นคนที่จะช่วยให้เธอปลดปล่อยมันออกมา” รินดามองท่านประธานด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความหวาดกลัว ความสงสัย และความไม่ไว้วางใจ แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็รู้ดีว่า… เธอไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว “แล้ว… ฉันต้องทำอะไรบ้างคะ” รินดาถาม “เธอแค่ต้องทำตามที่ฉันบอกทุกอย่าง” ท่านประธานตอบ “และเชื่อใจฉัน… แล้วทุกอย่างจะเรียบร้อย” รินดาพยักหน้าอย่างช้าๆ เธอรู้สึกเหมือนกำลังก้าวเข้าสู่โลกใบใหม่ โลกที่เต็มไปด้วยอันตรายและความไม่แน่นอน แต่ก็เป็นโลกที่เธอต้องเผชิญหน้า เพื่อเอาชีวิตรอด และเพื่อรอวันที่เธอจะได้พบกับภามอีกครั้ง ในขณะเดียวกัน ที่อีกมุมหนึ่งของเมือง ภามกำลังถูกขังอยู่ในห้องใต้ดินอันมืดมิด เขาพยายามทุกวิถีทางที่จะหลบหนี แต่กำแพงเหล่านั้นแข็งแกร่งเกินไป “รินดา…” ภามพึมพำชื่อของเธอ “เธออยู่ที่ไหน… ฉันต้องไปหาเธอให้ได้” เขาได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอก ประตูห้องถูกเปิดออก ชายร่างสูงในชุดสูทสีดำก้าวเข้ามาพร้อมกับลูกน้องสองคน “ตื่นแล้วเหรอ” ชายคนนั้นพูด “นายท่านอยากคุยกับแก” ภามเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความไม่เกรงกลัว “ถ้าอยากคุย… ก็บอกมาเลย” “นายท่านบอกว่า… แกเป็นอุปสรรค” ชายคนนั้นกล่าว “และเขาไม่ชอบอุปสรรค” “แล้วแกจะทำอะไรฉัน” ภามถาม “เราจะทำให้แก… ไม่มีค่าพอที่จะมาขวางทางใครอีก” ชายคนนั้นตอบพลางชักมีดออกมาจากซอง ภามกัดฟันแน่น เขาเตรียมพร้อมที่จะสู้ แม้จะรู้ว่าโอกาสชนะมีน้อย แต่เขาก็จะไม่มีวันยอมแพ้ง่ายๆ “แกจะเสียใจที่ทำแบบนี้” ภามกล่าว “เมื่อแกได้รู้ว่า… ใครเป็นคนที่จะต้องเสียใจจริงๆ” “หึ… แกกำลังพูดถึงใคร” ชายคนนั้นเย้ยหยัน “คนที่แกคิดว่าจะควบคุมได้… แต่แท้จริงแล้ว… คือคนที่กำลังถูกควบคุม” ภามตอบ ชายคนนั้นหัวเราะ “พูดอะไรเหลวไหล… เข้าไป!” ลูกน้องสองคนของเขาพุ่งเข้าใส่ภามทันที ภามตั้งรับการโจมตีอย่างเต็มที่ แม้ร่างกายจะอ่อนล้าจากการถูกกักขัง แต่จิตใจของเขาก็ยังคงแข็งแกร่ง เขากำลังต่อสู้เพื่อรินดา… และเพื่อความจริงที่เขาต้องค้นหาให้พบ