ตลอดทั้งวัน พราวรุ้งครุ่นคิดอยู่กับการตัดสินใจครั้งสำคัญ เธอเดินไปเดินมาในห้องนอนของเธอ มองออกไปนอกหน้าต่าง ทบทวนคำพูดของกรณ์อีกครั้ง ศักยภาพที่เขาเห็นในตัวเธอ โอกาสที่จะได้ก้าวหน้าในสายอาชีพ มันคือสิ่งที่เธอใฝ่ฝันมาตลอด แต่การต้องเป็นหัวหน้าทีม การต้องแบกรับความรับผิดชอบที่มากขึ้น มันก็ทำให้เธอรู้สึกหวั่นใจไม่น้อย “เธอคิดว่าไงคะ” พราวรุ้งถามแม่ของเธอที่นั่งอยู่บนโซฟา “หนูควรจะรับข้อเสนอของ CEO ไหมคะ?” “ลูกคิดว่าไงล่ะ” แม่ของพราวรุ้งถามกลับ “ถ้าลูกคิดว่าลูกทำได้ ลูกก็ควรจะลองดูนะ” “แต่หนูยังรู้สึกไม่มั่นใจเลยค่ะ” พราวรุ้งถอนหายใจ “ถ้าหนูทำไม่ได้…” “ไม่มีใครมั่นใจเต็มร้อยหรอกลูก” แม่ของพราวรุ้งยิ้ม “แต่ความกล้าที่จะลองต่างหากที่จะทำให้เราเติบโต” “คุณกรณ์บอกว่าเขาเห็นแววในตัวหนู” พราวรุ้งพึมพำ “แล้วก็… เขาบอกว่าเขาชอบสไตล์การแต่งตัวของหนูด้วย” แม่ของพราวรุ้งหัวเราะเบาๆ “ลูกชายคนนั้นคงจะสนใจลูกไม่น้อยเลยนะ” “แม่พูดอะไรคะ!” พราวรุ้งหน้าแดง “เขาเป็น CEO นะคะ เป็นเจ้านายของหนู” “แล้วไง” แม่ยิ้ม “ความสัมพันธ์ระหว่างหัวหน้ากับลูกน้องก็เกิดขึ้นได้นี่” “หนูไม่คิดอย่างนั้นค่ะ” พราวรุ้งส่ายหน้า “หนูต้องคิดเรื่องงานก่อน” “ก็ได้ๆ” แม่ยอมถอย “แต่ถ้าลูกตัดสินใจรับตำแหน่งนี้ แล้วต้องทำงานใกล้ชิดกับคุณกรณ์มากขึ้น ก็ระวังตัวด้วยนะ” “ระวังเรื่องอะไรคะ” พราวรุ้งถาม “ก็… เรื่องหัวใจไงลูก” แม่ยิ้ม “ผู้ชายอย่างคุณกรณ์น่ะ อันตราย” พราวรุ้งส่ายหน้า แต่ในใจก็อดคิดตามไม่ได้ว่า CEO หนุ่มผู้เยือกเย็นคนนั้นจะมีความรู้สึกอย่างไรต่อเธอจริงๆ เช้าวันรุ่งขึ้น พราวรุ้งตัดสินใจแน่วแน่ เธอสวมชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อนตัวเดิมที่กรณ์เคยชม เธอเดินเข้าไปในบริษัทด้วยความมุ่งมั่น “คุณกรณ์คะ” เธอเอ่ยเมื่อพบเขาที่ห้องทำงาน “ดิฉันตัดสินใจแล้วค่ะ” กรณ์หันมามองเธอ แววตาฉายประกายแห่งความคาดหวัง “ว่าไง?” “ดิฉัน… ดิฉันขอรับตำแหน่งหัวหน้าทีมออกแบบค่ะ” พราวรุ้งกล่าวเสียงหนักแน่น กรณ์ยิ้มกว้าง เป็นรอยยิ้มที่แท้จริง ไม่ใช่รอยยิ้มที่เสแสร้ง “ดีมาก” เขาพูด “ฉันรู้ว่าเธอจะเลือกทางที่ถูกต้อง” “แต่ดิฉันมีเงื่อนไขค่ะ” พราวรุ้งกล่าวต่อ กรณ์เลิกคิ้ว “เงื่อนไขอะไร?” “ดิฉันต้องการเวลาค่ะ” พราวรุ้งตอบ “เวลาในการปรับตัว เรียนรู้ และพิสูจน์ตัวเอง” “ฉันจะให้เวลาเธอ” กรณ์กล่าว “และฉันจะสนับสนุนเธอเต็มที่” “ขอบคุณค่ะ” พราวรุ้งกล่าว “และ… ดิฉันอยากจะขอให้คุณกรณ์ช่วยให้ความร่วมมือกับทีมออกแบบของเราด้วยค่ะ” “แน่นอน” กรณ์พยักหน้า “ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อให้ “เพชรมายา” ก้าวไปข้างหน้า” “แล้วก็… เรื่องส่วนตัวค่ะ” พราวรุ้งลังเลเล็กน้อย “ดิฉันอยากให้คุณกรณ์แยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวออกจากกันค่ะ” กรณ์มองเธออย่างพิจารณา “เธอหมายความว่ายังไง?” “หมายถึง… ในที่ทำงาน เราคือหัวหน้าและลูกน้อง” พราวรุ้งอธิบาย “แต่ถ้ามีโอกาส เราอาจจะ… อาจจะทำความรู้จักกันมากขึ้นในฐานะอื่น” คำพูดนั้นทำให้กรณ์มองเธอด้วยความประหลาดใจ “เธอ… เธอคิดว่าเรามีโอกาสในฐานะอื่น?” “ดิฉันไม่แน่ใจค่ะ” พราวรุ้งตอบตามตรง “แต่ถ้ามี… ดิฉันก็พร้อมที่จะลอง” กรณ์เงียบไปครู่หนึ่ง เขาเดินเข้ามาใกล้พราวรุ้งมากขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะประชิดตัว เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา หัวใจเต้นระรัว “ฉันไม่เคยคิดว่าจะมีโอกาสเช่นนั้น” กรณ์กล่าวเสียงทุ้ม “แต่… ถ้าเธอเปิดโอกาสให้ฉัน ฉันก็พร้อมจะลอง” เขาค่อยๆ ยกมือขึ้นประคองใบหน้าของพราวรุ้งเบาๆ สัมผัสของเขานุ่มนวลแต่แฝงไว้ด้วยความอบอุ่น พราวรุ้งหลับตาลง สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขาที่รดอยู่บนใบหน้า “เรามาดูกันว่า… โอกาสที่เธอพูดถึง จะเป็นจริงได้แค่ไหน” กรณ์กระซิบข้างหูเธอ พราวรุ้งตัวสั่นเล็กน้อย เธอไม่รู้ว่าสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นนี้คืออะไร แต่เธอก็รู้สึกตื่นเต้นและมีความหวัง “แต่ตอนนี้…” กรณ์ผละออกเล็กน้อย “เธอกลายเป็นหัวหน้าทีมออกแบบแล้ว แสดงให้ฉันเห็นว่าเธอทำได้” “ค่ะ” พราวรุ้งตอบรับอย่างหนักแน่น “ดิฉันจะทำให้ดีที่สุดค่ะ” “ดี” กรณ์ยิ้ม “ไปทำงานของเธอได้แล้ว” พราวรุ้งโค้งคำนับเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานของ CEO ไป เธอรู้สึกว่าชีวิตของเธอกำลังจะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ไม่ใช่แค่ในเรื่องงาน แต่ในเรื่องของหัวใจด้วย เธอกำลังเดินไปสู่เส้นทางที่เต็มไปด้วยความท้าทาย โอกาส และความรักที่อาจจะเป็นไปไม่ได้… รักต้องห้ามฉบับ CEO ที่เดิมพันด้วยหัวใจอันยิ่งใหญ่ ===