รักต้องห้ามฉบับ CEO เดิมพันหัวใจที่ยิ่งใหญ่

ตอนที่ 2 / 3

ตอนที่ 2 — การเผชิญหน้าในห้องทำงาน CEO

ภายในห้องทำงานอันโอ่อ่าของกรณ์ บรรยากาศเงียบสงัดและเย็นเยียบยิ่งกว่าเดิม พราวรุ้งยืนประหม่าอยู่กลางห้อง เธอรู้สึกตัวเล็กนิดเดียวเมื่ออยู่ท่ามกลางความหรูหราที่รายล้อม ทั้งงานศิลปะราคาแพง เฟอร์นิเจอร์สั่งทำพิเศษ และวิวทิวทัศน์อันงดงามของเมืองเบื้องล่าง กรณ์เดินไปหยุดยืนอยู่ที่หน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปเบื้องนอกอย่างครุ่นคิด “นั่งสิ” เขาเอ่ยขึ้นโดยไม่หันกลับมา พราวรุ้งรีบเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ตัวที่อยู่ห่างจากโต๊ะทำงานของเขาออกไปเล็กน้อย เธอนั่งตัวตรง วางมือประสานกันบนตัก พยายามควบคุมอาการประหม่าเอาไว้ “คุณกรณ์ต้องการคุยกับดิฉันเรื่องอะไรคะ” พราวรุ้งถาม พยายามทำให้เสียงของเธอฟังดูมั่นคงที่สุด กรณ์หันกลับมามองเธอ สายตาคมกริบของเขากวาดมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนจะเลื่อนมาหยุดที่ดวงตาของเธอ “ฉันเห็นแบบร่างของเธอ” “ค่ะ” พราวรุ้งตอบรับ “มันมีความเป็นเอกลักษณ์” กรณ์กล่าวต่อ “มันมีความแตกต่างจากงานออกแบบอื่นๆ ที่บริษัทเราเคยทำมา” “ขอบคุณค่ะ” พราวรุ้งรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้รับคำชมจาก CEO “แต่ฉันสงสัย” กรณ์พูดพลางเดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ “ทำไมเธอถึงยังอยู่ที่ตำแหน่งนี้?” คำถามนั้นทำให้พราวรุ้งแปลกใจ “คะ?” “เธอมีศักยภาพมากกว่านี้” กรณ์กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ความสามารถของเธอไม่ได้ถูกใช้ประโยชน์อย่างเต็มที่ในตำแหน่งนักออกแบบระดับเริ่มต้น” “ดิฉัน… ดิฉันเพิ่งเข้ามาทำงานที่นี่ได้ไม่นานค่ะ” พราวรุ้งพยายามอธิบาย “และดิฉันก็มีความสุขกับการทำงานในทีมออกแบบค่ะ” “ความสุขไม่ใช่ทุกอย่าง” กรณ์พูดแทรกขึ้น “การเติบโตต่างหากคือสิ่งสำคัญ” “แต่…” “ฉันกำลังจะเพิ่มทีมออกแบบใหม่” กรณ์พูด โดยไม่รอให้พราวรุ้งได้พูดต่อ “และฉันต้องการหัวหน้าทีมคนใหม่” พราวรุ้งอ้าปากค้าง “หัวหน้าทีม… ใหม่?” “ใช่” กรณ์พยักหน้า “และฉันคิดว่าเธอเหมาะสมกับตำแหน่งนี้” “ดิฉันเหรอคะ!?” พราวรุ้งอุทานด้วยความตกใจ “คุณกรณ์คะ ดิฉัน… ดิฉันไม่คิดว่าตัวเองจะมีความสามารถถึงขนาดนั้นค่ะ” “ฉันไม่ได้เลือกคนผิด” กรณ์ตอบเสียงหนักแน่น “ฉันเห็นแววในตัวเธอ ความคิดสร้างสรรค์ที่แตกต่าง และศักยภาพในการพัฒนา” “แต่ดิฉันยังขาดประสบการณ์อีกมากค่ะ” พราวรุ้งยังคงลังเล “และมีพี่ๆ ในทีมที่ทำงานมานานกว่าดิฉัน…” “ประสบการณ์สามารถเรียนรู้ได้” กรณ์กล่าว “แต่พรสวรรค์และวิสัยทัศน์หาได้ยาก” เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ “ฉันต้องการคนที่สามารถมองทะลุไปข้างหน้า คนที่กล้าที่จะแตกต่าง และฉันเชื่อว่าเธอคือคนคนนั้น” พราวรุ้งมองเข้าไปในดวงตาของกรณ์ เธอเห็นความจริงจังและความเชื่อมั่นในแววตาของเขา มันทำให้เธอรู้สึกสับสน แต่ในขณะเดียวกันก็มีความหวังผุดขึ้นมาในใจ “ถ้าดิฉันรับตำแหน่งนี้…” พราวรุ้งถาม “ดิฉันต้องทำอะไรบ้างคะ” “นำทีม” กรณ์ตอบ “สร้างสรรค์ผลงานใหม่ๆ ที่จะทำให้ “เพชรมายา” เป็นที่หนึ่งในตลาดอัญมณีโลก” “แล้ว… เรื่องผลตอบแทนล่ะคะ” พราวรุ้งถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ กรณ์ยิ้มมุมปากเล็กน้อย รอยยิ้มที่แทบไม่เคยปรากฏให้ใครเห็น “ถ้าเธอทำได้ตามที่ฉันคาดหวัง ค่าตอบแทนจะไม่ทำให้เธอผิดหวังแน่นอน” “ดิฉัน…” พราวรุ้งเงียบไป เธอต้องตัดสินใจเรื่องใหญ่ในชีวิต เธอไม่เคยคิดฝันว่าจะมีโอกาสเช่นนี้มาก่อน “คิดดูให้ดี” กรณ์กล่าว “ฉันให้เวลาเธอหนึ่งวันในการตัดสินใจ” พราวรุ้งพยักหน้า “ค่ะ ดิฉันจะพิจารณาให้ดีที่สุดค่ะ” “ดี” กรณ์กล่าว “ถ้าเธอตัดสินใจแล้ว มาบอกฉัน” พราวรุ้งลุกขึ้นยืน “ถ้าอย่างนั้น… ดิฉันขอตัวก่อนนะคะ” “เดี๋ยวก่อน” กรณ์เรียกเธอไว้ “ฉันมีอีกเรื่องที่อยากจะคุยกับเธอ” พราวรุ้งหันกลับมามอง “คะ?” “ฉันเห็นว่าเธอไม่ได้ใส่ชุดฟอร์มของบริษัท” กรณ์กล่าว “แต่ก็ไม่ได้ขัดกับกฎระเบียบ” “เอ่อ… ค่ะ” พราวรุ้งตอบอย่างไม่เข้าใจ “ฉันชอบสไตล์ของเธอ” กรณ์พูดพลางกวาดสายตามองชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อนที่พราวรุ้งสวมอยู่ “มันแสดงถึงความเป็นตัวตนของเธอ” พราวรุ้งหน้าแดงขึ้นเล็กน้อย เธอไม่เคยคิดว่า CEO จะสังเกตเห็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เช่นนี้ “ขอบคุณค่ะ” เธอตอบ “แต่ดิฉันต้องไปทำงานต่อแล้วค่ะ” “ได้” กรณ์พยักหน้า “แล้วเจอกันพรุ่งนี้” พราวรุ้งเดินออกจากห้องทำงานของ CEO ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งตื่นเต้น สับสน และประหม่า เธอไม่รู้ว่าอนาคตของเธอจะเป็นอย่างไรต่อไป แต่โอกาสที่กรณ์มอบให้เป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าจะปฏิเสธได้ เมื่อเธอเดินกลับมาที่แผนกออกแบบ รัตนาก็รีบเข้ามาหาเธอ “เป็นไงบ้างรุ้ง? CEO เรียกไปคุยเรื่องอะไร?” พราวรุ้งยิ้มบางๆ “เขา… เขาเสนอตำแหน่งหัวหน้าทีมออกแบบให้ฉันนะ” “อะไรนะ!?” รัตนาตาโต “จริงเหรอ!?” “จริง” พราวรุ้งพยักหน้า “แต่ฉันยังไม่ได้ตัดสินใจ” “โอ้โห! รุ้ง! นี่มันข่าวดีสุดๆ เลยนะ!” รัตนาดีใจแทนเพื่อน “เธอต้องรับสิ! นี่เป็นโอกาสทองเลยนะ!” “ฉันก็กำลังคิดอยู่” พราวรุ้งกล่าว “แต่ฉันยังรู้สึกไม่มั่นใจเลย” “ไม่ต้องกังวล” รัตนาตบไหล่เพื่อนเบาๆ “ถ้าใครจะทำได้ ก็ต้องเป็นเธอแหละ” พราวรุ้งมองเพื่อนด้วยความขอบคุณ เธอรู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของเธอไปตลอดกาล

3,947 ตัวอักษร