เช้าวันต่อมา ธนากรรีบตรงไปที่บริษัทเหมือนเช่นเคย แต่ในใจของเขากลับมีภาพของน้ำหวานลอยวนเวียนอยู่ตลอดเวลา เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มให้กับตัวเองเมื่อนึกถึงใบหน้าหวานที่แดงก่ำของเธอตอนที่เขาขอเบอร์โทรศัพท์ “คุณใหญ่คะ วันนี้มีประชุมผู้ถือหุ้นตอนสิบโมงเช้าค่ะ” ศิรินทร์แจ้งข่าว “อืม… แล้วมีอะไรอีก” ธนากรตอบ พลางพยายามทำสมาธิกับการอ่านเอกสาร “แล้วก็…มีเบอร์โทรศัพท์ที่ฝากไว้ค่ะ จากงานเมื่อวาน” ศิรินทร์ส่งนามบัตรใบหนึ่งให้ ธนากรรีบคว้านนามบัตรมาดู มันคือนามบัตรของน้ำหวาน เขาแทบจะกระโดดด้วยความดีใจ “ขอบใจมากศิรินทร์” “มีอะไรพิเศษหรือเปล่าคะคุณใหญ่” ศิรินทร์ถามอย่างสงสัย “เปล่า ไม่มีอะไร” ธนากรตอบพลางรีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา “ฉันขอตัวก่อนนะ” เขาเดินออกจากห้องทำงานไปทันที ไปหาที่สงบๆ แล้วกดเบอร์โทรศัพท์ของน้ำหวาน เสียงโทรศัพท์ดังไปหลายครั้ง ก่อนที่ปลายสายจะกดรับ “สวัสดีค่ะ” “น้ำหวานครับ ผมธนากรครับ” เขาเอ่ยเสียงหวาน “อ๋อ… คุณธนากรค่ะ” เสียงของน้ำหวานฟังดูประหลาดใจเล็กน้อย “จำเบอร์ของฉันได้แล้วเหรอคะ” “แน่นอนครับ ผมรอสายของคุณอยู่นะ” ธนากรตอบ “วันนี้คุณว่างไหมครับ ผมอยากจะชวนคุณไปทานข้าวกลางวัน” น้ำหวานลังเลไปครู่หนึ่ง “ฉัน…ฉันต้องเตรียมบทเรียนค่ะ” “ไม่เป็นไรครับ ผมจะไปหาคุณที่โรงเรียนเลยก็ได้” ธนากรเสนอ “ผมจะได้เห็นคุณในชุดทำงานด้วย” “เอ่อ… ก็ได้ค่ะ” น้ำหวานตอบอย่างยอมจำนน ธนากรรีบวางสาย แล้วรีบแต่งตัวเพื่อไปโรงเรียนของน้ำหวาน เขารู้สึกเหมือนเด็กหนุ่มที่กำลังจะไปเดทครั้งแรก เมื่อไปถึงโรงเรียนอนุบาล “สดใส” ธนากรถามหาคุณครูน้ำหวานจากคุณครูฝ่ายธุรการ “อ๋อ คุณครูน้ำหวานเหรอคะ เข้าไปทางอาคาร A ชั้นสองค่ะ ห้อง 3/2” คุณครูสาวบอกทาง ธนากรเดินไปยังห้อง 3/2 เขาเห็นเด็กๆ กำลังนั่งฟังคุณครูน้ำหวานเล่านิทานอยู่ คุณครูน้ำหวานดูสดใสและมีความสุขมากเมื่ออยู่กับเด็กๆ ใบหน้าของเธอเปล่งประกายความอ่อนโยน เมื่อเธอเห็นธนากร เธอก็ผงกศีรษะให้เล็กน้อย ก่อนจะหันไปพูดกับเด็กๆ “เด็กๆ จ๊ะ วันนี้คุณครูมีแขกพิเศษมาเยี่ยมนะจ๊ะ” เด็กๆ หันมามองธนากรด้วยความสงสัย เขาโบกมือให้เด็กๆ อย่างสุภาพ “คุณครูน้ำหวานครับ ผมขอโทษที่รบกวนเวลาสอนนะครับ” ธนากรกระซิบ “ไม่เป็นไรค่ะ” น้ำหวานยิ้ม “เดี๋ยวพักเที่ยง ฉันจะลงไปหาคุณนะคะ” ธนากรรอจนถึงช่วงพักเที่ยง เขาเห็นน้ำหวานเดินลงมาจากอาคาร เธอเปลี่ยนชุดเป็นชุดลำลองที่ดูสบายตา “ทานอะไรมาหรือยังครับ” ธนากรเอ่ยถาม “ยังเลยค่ะ” น้ำหวานตอบ “งั้นไปทานข้าวกันนะครับ ผมอยากจะคุยกับคุณให้มากขึ้น” ธนากรรีบคว้ามือเธอเบาๆ ทั้งสองเดินไปที่ร้านอาหารใกล้ๆ โรงเรียน ธนากรถามเรื่องงาน เรื่องเด็กๆ และชีวิตของน้ำหวาน เธอเล่าเรื่องราวต่างๆ อย่างสนุกสนาน ธนากรฟังเธออย่างตั้งใจ เขาหลงใหลในความสดใสและรอยยิ้มของเธอ “น้ำหวานครับ” ธนากรเอ่ยขึ้นเมื่อทั้งสองทานอาหารเสร็จ “ผมรู้สึกว่าโลกของผมมันดูมีสีสันมากขึ้นตั้งแต่เจอคุณ” น้ำหวานหน้าแดง “คุณธนากร… ฉันก็รู้สึกดีเหมือนกันค่ะ” “ผมอยากจะชวนคุณไปดูหนังในวันเสาร์นี้ คุณว่างไหมครับ” ธนากรชวน “อืม… ก็ได้ค่ะ” น้ำหวานตอบอย่างยินยอม “เยี่ยมเลย” ธนากรรู้สึกดีใจมาก “ผมจะไปรับคุณที่บ้านนะครับ” หลังจากส่งน้ำหวานกลับโรงเรียน ธนากรก็นั่งมองรถของเขาไปเรื่อยๆ เขาไม่เคยคิดว่าชีวิตที่เคยเต็มไปด้วยความเหงาและว่างเปล่า จะกลับมาสดใสและมีชีวิตชีวาได้อีกครั้ง เขาได้พบกับแสงสว่างในชีวิตของเขาแล้ว แสงสว่างที่ชื่อว่า “น้ำหวาน” เขาตั้งใจแล้วว่า จะทะนุถนอมเธอไว้ให้ดีที่สุด และจะมอบอ้อมกอดที่แสนอบอุ่น เพื่อเติมเต็มหัวใจที่เคยแห้งแล้งของเขาให้กลับมาเต็มอีกครั้ง