หลังจากกลับจากการเยี่ยมธีรเดช นภัทรก็รู้สึกราวกับมีบางอย่างที่หนักอึ้งในใจถูกยกออกไป เขาไม่ต้องแบกรับความรู้สึกผิดต่อมารดาที่จากไปอีกต่อไป และเขาก็ได้มีโอกาสเผชิญหน้ากับธีรเดชอย่างแท้จริง แต่ถึงกระนั้น ความทรงจำเกี่ยวกับอดีตก็ยังคงคอยตามหลอกหลอนเขาอยู่เสมอ เย็นวันนั้น นภัทรกลับมาถึงบ้าน เขาพบอรุณรัตน์กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟาในห้องรับแขก "กลับมาแล้วเหรอคะ" อรุณรัตน์เงยหน้าขึ้นยิ้มให้ "ครับ" นภัทรเดินเข้าไปนั่งลงข้างๆ ภรรยา "วันนี้เป็นไงบ้าง" "ก็เรื่อยๆ ค่ะ ภัทรนภัทรเพิ่งหลับไปเมื่อกี้เอง" อรุณรัตน์ตอบ "แล้ว... เป็นไงบ้างคะ" เธอถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง นภัทรมองหน้าอรุณรัตน์ เขาตัดสินใจที่จะเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้เธอฟัง "ผม... ผมได้เจอธีรเดชแล้ว" เขาเริ่มต้น "เขา... เขาเสียใจกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยทำ" อรุณรัตน์ฟังอย่างตั้งใจ เธอสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในน้ำเสียงของสามี "เขาขอโทษผม" นภัทรพูดต่อ "และผม... ผมก็บอกเขาว่าผมจะพยายามให้อภัย" "ดีแล้วค่ะ" อรุณรัตน์จับมือของนภัทร "ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องง่าย" "ใช่" นภัทรพยักหน้า "แต่มันก็จำเป็น" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง "ผม... ผมยังคงนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมานะอรุณรัตน์" "ฉันรู้ค่ะ" อรุณรัตน์กอดนภัทรเบาๆ "อดีตมันคงจะตามเราไปตลอด" "ผมกลัวว่า... สักวันหนึ่ง ความทรงจำพวกนั้นมันจะกลับมาทำร้ายเราอีก" นภัทรสารภาพ "ผมกลัวว่า... มันจะทำให้ความสุขที่เรามีตอนนี้มันพังทลายลง" "ไม่หรอกค่ะ" อรุณรัตน์ปลอบ "เราจะผ่านมันไปด้วยกัน" "คุณแน่ใจเหรอ" "แน่ใจค่ะ" อรุณรัตน์มองสบตานภัทร "เรารักกัน เรารักภัทรนภัทร เราจะเข้มแข็งไปด้วยกัน" คำพูดของอรุณรัตน์ทำให้หัวใจของนภัทรอบอุ่นขึ้น เขากอดภรรยาแน่น เขาโชคดีเหลือเกินที่มีเธออยู่เคียงข้าง "ขอบคุณนะอรุณรัตน์" เขาพึมพำ "ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างผมเสมอ" "ไม่เป็นไรค่ะ" อรุณรัตน์ยิ้ม "ฉันรักคุณ" "ผมก็รักคุณ" ในขณะที่นภัทรและอรุณรัตน์กำลังมีความสุขกับช่วงเวลาอันแสนสงบ ก็มีเสียงกริ่งประตูบ้านดังขึ้น "ใครมาตอนดึกๆ นะ" นภัทรพึมพำ เขาเดินไปที่ประตูและเปิดออก ก็พบกับชายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้า "คุณ..." นภัทรตะลึง "คุณมาทำไมที่นี่" คนที่ยืนอยู่หน้าประตูคือนายแพทย์สมศักดิ์ แพทย์ประจำตัวของคุณหญิงสมร "ผม... ผมต้องมา" นายแพทย์สมศักดิ์ตอบเสียงอ่อย "ผมมีเรื่องสำคัญที่ต้องบอกคุณ" "เรื่องอะไรครับ" นภัทรขมวดคิ้ว "เรื่อง... เรื่องของคุณหญิงสมร" นายแพทย์สมศักดิ์พูด "มีเรื่องบางอย่างที่คุณต้องรู้" นภัทรยืนนิ่ง เขารู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง "เรื่องอะไรครับ" เขาถามซ้ำ "ตอนที่คุณหญิงสมร... คุณหมอแจ้งว่าท่านเสียชีวิตแล้ว..." นายแพทย์สมศักดิ์เว้นจังหวะ "จริงๆ แล้ว... ท่านยังไม่เสียชีวิตครับ" คำพูดของนายแพทย์สมศักดิ์ทำให้นภัทรแทบจะยืนไม่อยู่ "อะไรนะครับ! คุณพูดเรื่องอะไร!" "ผม... ผมขอโทษครับ" นายแพทย์สมศักดิ์กล่าว "ตอนนั้น... เกิดความผิดพลาดขึ้น... สัญญาณชีพของท่าน... มันหายไปชั่วขณะ... แต่... แต่หัวใจของท่านยังเต้นอยู่... ผม... ผมไม่กล้าบอกคุณตรงๆ เพราะ... เพราะคุณหญิงสมรท่านสั่งไว้" "ท่านสั่งอะไร!" นภัทรตะโกนเสียงดัง "ท่านสั่งว่า... ถ้าเกิดอะไรขึ้น... ให้บอกว่าท่านเสียชีวิตแล้ว" นายแพทย์สมศักดิ์อธิบาย "ท่าน... ท่านอยากจะ... หนีจากทุกสิ่งทุกอย่าง" "หนี? หนีอะไรครับ!" "ท่าน... ท่านรู้ว่าท่านมีเวลาเหลือไม่มาก... และท่าน... ท่านก็ไม่อยากให้คุณ... หรือธีรเดช... ต้องมาเสียใจกับการจากไปของท่าน" นายแพทย์สมศักดิ์กล่าว "ท่าน... ท่านอยากจะใช้เวลาที่เหลืออยู่... อย่างสงบ" "แล้วตอนนี้ท่านอยู่ที่ไหน!" นภัทรเอ่ยถามเสียงสั่น "ท่าน... ท่านอยู่ที่โรงพยาบาลเดิมครับ... แต่เป็นคนละตึก... ผม... ผมดูแลท่านเป็นการส่วนตัว" นภัทรมองหน้านายแพทย์สมศักดิ์ด้วยความไม่เชื่อ เขาไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรดี กับข่าวที่คาดไม่ถึงนี้ "ผม... ผมขอไปพบท่านได้ไหมครับ" "แน่นอนครับ" นายแพทย์สมศักดิ์พยักหน้า "เชิญครับ" นภัทรเดินตามนายแพทย์สมศักดิ์ไปขึ้นรถ เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อไปจะเป็นอย่างไร เขาไม่รู้ว่าเขาจะได้พบกับแม่เลี้ยงของเขาอีกครั้งหรือไม่ และถ้าได้พบ เขาจะพูดอะไรกับเธอ ในขณะที่รถกำลังเคลื่อนตัวออกจากบ้าน นภัทรก็มองไปที่บ้านของเขา เขาคิดถึงอรุณรัตน์และภัทรนภัทร เขาหวังว่าเรื่องราวทั้งหมดนี้จะไม่ส่งผลกระทบต่อความสุขของครอบครัวเขา ระหว่างทาง นภัทรพยายามทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น เขาไม่เข้าใจว่าทำไมคุณหญิงสมรถึงเลือกที่จะทำแบบนี้ ทำไมเธอถึงไม่ยอมบอกความจริงกับเขา "ท่าน... ท่านกลัว" นายแพทย์สมศักดิ์เหมือนจะอ่านใจนภัทรออก "ท่านกลัวว่า... ถ้าคุณรู้ว่าท่านยังไม่ตาย... คุณจะรู้สึกผิด... และท่านก็ไม่อยากให้คุณต้องมาคอยดูแลท่าน" "แต่... แต่นั่นมันไม่ถูกต้องนะครับ" นภัทรแย้ง "ผมรู้ครับ" นายแพทย์สมศักดิ์ถอนหายใจ "แต่นั่นคือสิ่งที่ท่านต้องการ" เมื่อมาถึงโรงพยาบาล นภัทรก็ถูกพาไปยังห้องพักผู้ป่วยพิเศษที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างมิดชิด เขาเดินเข้าไปในห้อง และพบกับคุณหญิงสมรที่กำลังนอนอยู่บนเตียง "แม่ครับ" นภัทรเอ่ยเรียก คุณหญิงสมรค่อยๆ ลืมตาขึ้น เธอมองหน้านภัทรด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย "นภัทร..." เธอกล่าวเสียงแผ่ว "ทำไม... ทำไมลูกถึงมาอยู่ที่นี่" "นายแพทย์สมศักดิ์เป็นคนพาผมมาครับ" นภัทรตอบ "ท่านบอกว่า... แม่ไม่ได้เสียชีวิต" คุณหญิงสมรหลับตาลง เธอถอนหายใจยาว "แม่... แม่ขอโทษนะนภัทร" "ทำไมแม่ถึงทำแบบนี้ครับ" นภัทรถาม "ทำไมแม่ไม่บอกความจริงกับผม" "แม่... แม่แค่อยากจะ... พักผ่อน" คุณหญิงสมรตอบ "แม่... แม่ไม่อยากให้ลูกต้องมาเหนื่อยกับแม่" "แต่แม่ครับ" นภัทรเดินเข้าไปใกล้เตียง "ผมคือลูกแม่นะครับ" "แม่รู้" คุณหญิงสมรยิ้มเศร้าๆ "แต่... แม่ก็อยากจะ... ปล่อยวางทุกสิ่งทุกอย่าง" นภัทรนั่งลงข้างเตียง เขามองหน้านายแพทย์สมศักดิ์ที่ยืนอยู่ห่างๆ เขาไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป เขาควรจะโกรธ หรือควรจะเห็นใจ "แม่ครับ" นภัทรพูด "ผม... ผมจะดูแลแม่เอง" คุณหญิงสมรหลับตาลง น้ำตาไหลรินลงมาจากหางตา "ขอบคุณนะนภัทร... ขอบคุณจริงๆ"