เอมอรหัวเราะออกมาอย่างเย้ยหยัน "อันตราย? เธอหมายถึงอันตรายจากคดีความของเธอเหรอ ลลิสา ฉันบอกเธอแล้วใช่ไหมว่าให้ระวังตัว" "ไม่ใช่แค่เรื่องคดีค่ะพี่เอมอร" ลลิสาเงยหน้ามองพี่สาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "มีคนกำลังพยายามจะทำลายฉันจริงๆ ค่ะ" "ใคร?" เอมอรเอ่ยถาม น้ำเสียงเริ่มมีความห่วงใยปนเข้ามาบ้าง แต่ก็ยังคงความสงสัย "ใครมันกล้าทำอะไรเธอได้ขนาดนี้" "คุณธนาทัตค่ะ" ภัทรเอ่ยขึ้น เขาเห็นว่าถึงเวลาแล้วที่จะต้องเปิดเผยความจริงบางส่วน "เขาเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด" เอมอรเบิกตากว้าง "คุณธนาทัต! นักธุรกิจคนนั้นน่ะเหรอ" "ใช่ครับ" ภัทรพยักหน้า "เขาพยายามจะซื้อบริษัทของคุณลลิสา และเร่งกระบวนการทางกฎหมายเพื่อกำจัดเธอให้พ้นทาง" "บ้าไปแล้ว! เขาจะทำแบบนั้นทำไม" เอมอรอุทานออกมาด้วยความตกใจ "ลลิสา เธอไปมีเรื่องอะไรกับเขา" "ฉันไม่เคยรู้จักเขาเป็นการส่วนตัวเลยค่ะพี่เอมอร" ลลิสาตอบเสียงสั่น "แต่… เมื่อห้าปีก่อน เขาเคยเป็นคู่แข่งทางธุรกิจของคุณพ่อค่ะ" เอมอรขมวดคิ้ว "พ่อ? เกี่ยวอะไรกับพ่อด้วย" "คุณวิน พ่อของเรา เป็นคู่แข่งของคุณธนาทัตเมื่อห้าปีก่อนค่ะ" ภัทรเสริม "และดูเหมือนว่าคุณธนาทัตจะยังคงมีความแค้นฝังใจอยู่" "แต่… เรื่องที่ดินมันผ่านมานานแล้วนะ" เอมอรพึมพำ "แล้วทำไมเขาถึงต้องมาทำลายลลิสาในตอนนี้" "ผมคิดว่า… เขาต้องการกำจัดเสี้ยนหนามทุกอย่างที่อาจจะเชื่อมโยงกับอดีต" ภัทรวิเคราะห์ "และบริษัทของคุณลลิสา อาจจะมีอะไรบางอย่างที่เขากลัว ว่าจะถูกเปิดโปง" เอมอรหันไปมองลลิสาด้วยสายตาที่อ่อนลง "แล้ว… ลลิสา เธอแน่ใจเหรอว่าเขาอยู่เบื้องหลัง" "ค่ะพี่เอมอร" ลลิสาตอบเสียงหนักแน่น "คุณภัทรได้ข้อมูลมาค่ะ เขาพยายามซื้อหุ้นของบริษัทฉันอยู่เงียบๆ และทนายของฉันก็กำลังสืบเรื่องนี้อยู่" "แล้ว… แล้วเธอมาอยู่ที่นี่ทำไม" เอมอรเอ่ยถาม พลางมองไปรอบๆ ห้องด้วยสายตาประเมิน "ฉัน… ฉันไม่อยากกลับบ้านค่ะ" ลลิสาเอ่ยเสียงแผ่ว "ฉันกลัว… กลัวว่าจะมีอันตราย" "อันตราย? ที่ไหน" "ที่บ้านค่ะ" ลลิสาตอบ "ฉันรู้สึกเหมือนมีคนจับตาดูฉันอยู่ตลอดเวลา… และเมื่อคืนนี้… ฉันเห็นเงาคนอยู่ที่หน้าต่างห้องนอนของฉัน" เอมอรหน้าซีดเผือด เธอเดินเข้าไปหาลลิสาแล้วกอดปลอบ "ไม่เป็นไรนะลลิสา พี่อยู่นี่แล้ว" ภัทรมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เขารู้ดีว่าเอมอรเองก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ แต่ในตอนนี้ การที่เธอได้ยินเรื่องราวจากปากของลลิสาเอง อาจจะทำให้เธอเข้าใจสถานการณ์ได้ดีขึ้น "คุณอร" ภัทรหันไปเรียกเลขาส่วนตัว "ไปเตรียมเครื่องดื่มมาให้คุณเอมอรหน่อยนะครับ" "ค่ะคุณภัทร" อรรับคำแล้วรีบเดินออกจากห้องไป "คุณภัทรคะ" เอมอรหันมาพูดกับภัทร "ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยดูแลลลิสา" "ผมแค่ทำในสิ่งที่ควรทำครับ" ภัทรตอบ "ตอนนี้ สิ่งสำคัญที่สุดคือความปลอดภัยของคุณลลิสา" "แล้ว… แผนของคุณคืออะไรคะ" เอมอรถาม "ตอนนี้ กำลังรวบรวมหลักฐานครับ" ภัทรเล่า "และกำลังพยายามหาทางป้องกันไม่ให้คุณธนาทัตได้หุ้นบริษัทของคุณลลิสาไป" "แล้วเรื่องคดีความล่ะคะ" "ผมกำลังปรึกษาทนายของคุณลลิสาอยู่ครับ" ภัทรบอก "และเรากำลังพยายามจะเลื่อนการพิจารณาคดีออกไปก่อน" "ถ้า… ถ้าทุกอย่างมันแย่ลงกว่านี้ล่ะคะ" เอมอรเอ่ยถามด้วยความกังวล ภัทรมองลลิสาที่ยังคงนั่งตัวสั่นอยู่บนโซฟา "ผมจะไม่ยอมให้มันแย่ลงเด็ดขาดครับ" เขาตอบอย่างหนักแน่น "แต่… คุณภัทรคะ" จู่ๆ ลลิสาก็เอ่ยขึ้น "มีเรื่องหนึ่ง… ที่ฉันอยากจะบอกคุณ" ภัทรหันไปมองเธอ "มีอะไรครับ" "เรื่อง… เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อห้าปีก่อน" ลลิสาเริ่มพูด น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ "มันไม่ใช่… แค่อุบัติเหตุ" เอมอรและภัทรมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ "คุณหมายความว่ายังไงครับ" ภัทรถามอย่างใจเย็น "คืนนั้น… คืนที่รถของพ่อประสบอุบัติเหตุ" ลลิสาเล่าต่อ "ฉัน… ฉันไม่ได้อยู่ที่บ้าน" เอมอรหน้าซีดเผือด "ลลิสา เธอพูดอะไร" "ฉัน… ฉันหนีออกจากบ้านไปค่ะ" ลลิสาเล่าทั้งน้ำตา "ฉันทะเลาะกับพ่อเรื่อง… เรื่องคุณธนาทัต" "ทะเลาะเรื่องคุณธนาทัต?" เอมอรทวนคำ "หมายความว่ายังไง" "คุณพ่อ… ท่านรู้ค่ะว่าคุณธนาทัตกำลังวางแผนบางอย่าง" ลลิสาเล่า "ท่านพยายามจะเตือนฉัน… แต่ฉันไม่เชื่อ" "แล้ว… เธอไปไหน" ภัทรถาม "ฉัน… ฉันไปหา… ฉันไปหาเขาค่ะ" ลลิสาเอ่ยชื่อออกมาด้วยความเจ็บปวด "ฉันไปหาคุณภีม" เอมอรแทบจะทรุดลงไปกับพื้น "ภีม! เธอไปหาภีม! เกิดอะไรขึ้น" "คืนนั้น… เราสองคน… เรา… เรามีความสัมพันธ์กันค่ะ" ลลิสาเอ่ยคำสารภาพออกมาทั้งน้ำตา "และ… และฉันท้องค่ะ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้อง ลลิสาร่ำไห้สะอึกสะอื้น เอมอรยืนตัวแข็งทื่อ ภัทรเองก็ตกตะลึง เขาไม่เคยคาดคิดว่าเรื่องราวจะซับซ้อนได้ถึงเพียงนี้ "แล้ว… แล้วเรื่องที่พ่อบอกให้เธอ… ปล่อยเขาไปล่ะ" ภัทรถามอย่างยากลำบาก "พ่อ… พ่อบอกฉันว่า… คุณธนาทัตกำลังจะใช้เรื่องนี้… ทำลายครอบครัวของเรา" ลลิสาเล่า "พ่อขอให้ฉัน… หายไปจากชีวิตของคุณภีม… เพื่อป้องกันไม่ให้เรื่องมันบานปลาย" "แล้ว… ทำไมเธอถึงไม่บอกความจริงกับฉัน" ภัทรถามเสียงสั่น "ฉัน… ฉันกลัวค่ะ" ลลิสาตอบ "ฉันกลัวว่าคุณจะโกรธ… ฉันกลัวว่าจะเสียคุณไป… และฉันก็… ฉันก็กลัวคุณธนาทัต" "แล้ว… แล้วเด็ก… เด็กเป็นยังไงบ้าง" เอมอรเอ่ยถามเสียงสั่น ลลิสาเงยหน้ามองพี่สาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเศร้า "ฉัน… ฉันแท้งค่ะพี่เอมอร"