เมื่อเหล่าชาวบ้านที่ถูกคำสาปได้รับการปลดปล่อย ความตึงเครียดในโถงถ้ำก็เริ่มคลี่คลายลงไป แต่บรรยากาศกลับยังคงอบอวลไปด้วยความสงสัยและความไม่แน่นอน เอลาร่าและสหายของนางได้เผชิญหน้ากับศัตรูที่คาดไม่ถึง และได้ค้นพบความจริงที่น่าตกใจ "พวกท่านจำอะไรได้บ้างเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น?" เอลาร่าถามเหล่าชาวบ้าน พลางพยายามรวบรวมข้อมูล หญิงชาวบ้านที่เคยพูดก่อนหน้านี้ ตอบอย่างเล่าลือ "ข้าจำได้เพียงว่า...เรากำลังทำงานอยู่ในไร่นา แล้วจู่ๆ ก็มีเสียงร้องดังขึ้น จากนั้นทุกอย่างก็มืดไปหมด" "แล้วหลังจากนั้นล่ะ?" ลีออนถามเสริม "ไม่มีอะไรเลย" ชายชาวบ้านอีกคนกล่าว "จนกระทั่งแสงสว่างนี้ส่องเข้ามา พวกเราถึงได้ตื่นขึ้นมา" "น่าประหลาด" ลอร์ดคาเลนพึมพำ "ราวกับว่าพวกท่านถูกทำให้หมดสติไป และถูกนำมาที่นี่โดยไม่รู้ตัว" "แต่ใครกันที่จะทำเช่นนั้น?" เซราฟิน่าสงสัย "และเพื่ออะไร?" เอลาร่ากุมอัญมณีแห่งแสงไว้แน่น นางรู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่ไหลเวียนอยู่ภายในมัน พลังงานที่กำลังบอกใบ้ถึงความลับที่ยังคงซ่อนเร้นอยู่ "บางที..." เอลาร่ากล่าว พลางมองไปยังผลึกใสบนผนังถ้ำ "คำตอบอาจจะอยู่ที่นี่" นางเดินเข้าไปใกล้ผลึกใสเหล่านั้นมากขึ้น แสงสีขาวนวลที่ส่องออกมาจากผลึกนั้น เริ่มสว่างวาบขึ้น ราวกับจะตอบรับการมาเยือนของนาง "มันเหมือนกับ...แสงดาว" เอลาร่าพึมพำ "ที่สะท้อนอยู่ในน้ำตกแห่งแสงดาว" "แสงดาว..." ลีออนทวนคำ "ท่านหมายถึงว่า ผลึกพวกนี้มีความเชื่อมโยงกับน้ำตกแห่งแสงดาวข้างนอก?" "อาจจะเป็นเช่นนั้น" ลอร์ดคาเลนกล่าว "สถานที่แห่งนี้ถูกสร้างขึ้นอย่างชาญฉลาด เพื่อซ่อนเร้นความลับบางอย่าง" เอลาร่าลองสัมผัสผลึกใสด้วยปลายนิ้วของนาง ทันทีที่ปลายนิ้วแตะลงไป ภาพนิมิตก็พลันปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของนาง นางเห็นภาพของอาณาจักรจันทราในอดีต ที่รุ่งเรืองและเต็มไปด้วยแสงสว่าง นางเห็นผู้คนที่มีความสุขและสงบสุข แต่แล้ว ภาพก็พลันเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว นางเห็นเงาดำทะมึนที่คืบคลานเข้ามา ปกคลุมอาณาจักรไว้ด้วยความมืดมิด นางเห็นภาพของหญิงสาวนางหนึ่ง ที่กำลังถืออัญมณีแห่งแสงไว้ในมือ นางรู้สึกได้ถึงพลังงานที่ยิ่งใหญ่ไหลเวียนอยู่ในตัวหญิงสาวผู้นั้น พลังงานที่คุ้นเคย...มันคือพลังแห่งจันทรา! "นี่มัน...คำสาปโบราณที่พ่อของข้าเคยกล่าวถึง!" เอลาร่าอุทานออกมา "ท่านเห็นอะไร?" ลีออนถาม พลางเข้ามาประคองร่างของเอลาร่าที่ดูเหมือนจะอ่อนแรงลง "ข้าเห็น...อดีต" เอลาร่าตอบ "ข้าเห็นว่าอาณาจักรของเราเคยถูกปกคลุมด้วยความมืด และมีบางคนพยายามต่อสู้กับมัน" "แล้วพวกชาวบ้านที่หายไปล่ะ?" เซราฟิน่าถาม "ข้าคิดว่า...พวกมันถูกใช้เป็นเครื่องมือในการรักษาสมดุลบางอย่าง" เอลาร่ากล่าว "บางที...เพื่อป้องกันไม่ให้คำสาปขยายวงกว้างออกไป" "แต่ใครคือผู้ที่กระทำเช่นนั้น?" ลอร์ดคาเลนถาม "และทำไมต้องใช้ชาวบ้านของเรา?" "ข้าไม่รู้" เอลาร่าถอนหายใจ "แต่ข้าสัมผัสได้ว่า...การปรากฏตัวของพวกเราที่นี่ ได้เปลี่ยนแปลงบางสิ่งบางอย่างไปแล้ว" ทันใดนั้นเอง แสงจากผลึกใสก็พลันสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้สว่างไสวกว่าเดิมหลายเท่า ราวกับจะบอกใบ้ถึงบางสิ่ง "ดูนั่นสิ!" ลีออนชี้ไปยังผนังด้านหนึ่งของโถงถ้ำ "มีอะไรบางอย่างกำลังปรากฏขึ้น!" บนผนังหินที่เคยว่างเปล่า บัดนี้มีลวดลายที่ซับซ้อนปรากฏขึ้น ลวดลายเหล่านั้นส่องประกายสีเงินอ่อนๆ คล้ายกับแผนที่โบราณ "นี่มัน..." เอลาร่ากล่าวด้วยความประหลาดใจ "มันคือเส้นทาง!" "เส้นทางไปที่ไหน?" เซราฟิน่าถาม "ข้าไม่แน่ใจ" เอลาร่าตอบ "แต่ข้าสัมผัสได้ว่า...มันคือเส้นทางที่จะนำเราไปสู่คำตอบที่เราตามหา" นางเดินเข้าไปใกล้ลวดลายเหล่านั้นมากขึ้น นางรู้สึกได้ถึงพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ภายในมัน มันคือพลังที่เชื่อมโยงกับอัญมณีแห่งแสง และพลังแห่งจันทราที่อยู่ในตัวนาง "ข้าคิดว่า...เราต้องเดินทางตามเส้นทางนี้" เอลาร่ากล่าว พลางมองไปยังเพื่อนๆ ของนาง "มันอาจจะเป็นหนทางเดียวที่จะไขปริศนาแห่งคำสาป และกอบกู้บ้านเมืองของเราได้" ลีออนพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ไม่ว่าเส้นทางนั้นจะนำเราไปที่ใด ข้าก็จะอยู่เคียงข้างเจ้าเสมอ เอลาร่า" "ข้าก็เช่นกัน" เซราฟิน่ากล่าว "พลังแห่งธรรมชาติจะช่วยนำทางพวกเรา" ลอร์ดคาเลนเองก็พยักหน้า "ข้าจะทำหน้าที่ปกป้องเจ้าหญิง และพวกท่านทุกคน" เอลาร่ามองไปยังเหล่าชาวบ้านที่บัดนี้เริ่มมีสติสัมปชัญญะกลับคืนมา "ส่วนพวกท่าน...หากท่านต้องการกลับบ้าน เราจะพาพวกท่านกลับไป แต่หากท่านต้องการร่วมเดินทางกับเรา เราก็ยินดี" ชาวบ้านบางส่วนเลือกที่จะกลับไปยังหมู่บ้านของตนเองด้วยความโล่งอกที่ได้หลุดพ้นจากคำสาป ในขณะที่บางส่วนที่รู้สึกผูกพันกับเอลาร่า และต้องการจะช่วยเหลืออาณาจักรของตน ก็ตัดสินใจที่จะร่วมเดินทางไปด้วย เอลาร่ารู้สึกขอบคุณในความกล้าหาญและการสนับสนุนของทุกคน นางรู้ดีว่าการเดินทางข้างหน้าไม่ง่าย แต่ด้วยพลังแห่งจันทรา อัญมณีแห่งแสง และมิตรภาพที่พวกเขามีต่อกัน นางเชื่อว่าพวกเขาจะสามารถผ่านพ้นอุปสรรคไปได้ นางหันกลับไปมองลวดลายบนผนังหินอีกครั้ง แสงดาวที่ส่องสว่างจากผลึกใส ส่องนำทางไปตามเส้นทางเหล่านั้น ราวกับจะเชื้อเชิญให้พวกเขาออกเดินทาง "ถึงเวลาแล้ว" เอลาร่ากล่าว "เราต้องออกเดินทาง" นางนำเหล่าชาวบ้านบางส่วน และสหายของนาง เดินตามเส้นทางที่ปรากฏขึ้นบนผนังหิน เสียงฝีเท้าค่อยๆ แว่วหายไปในความมืดมิดของโถงถ้ำ ทิ้งไว้เพียงเสียงละอองน้ำจากน้ำตกแห่งแสงดาวที่ยังคงไหลรินอยู่เบื้องหลัง