เอลาร่าเดินเข้าไปใกล้แท่นบูชาอย่างช้าๆ หัวใจเต้นแรงด้วยความคาดหวังและความกังวล นางสัมผัสได้ถึงพลังงานอันบริสุทธิ์ที่แผ่ออกมาจากอัญมณีสีฟ้าใสราวกับดวงดาวที่รวมตัวกันเป็นก้อน มันอบอุ่น นุ่มนวล และเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังแห่งชีวิต แต่ขณะเดียวกัน เอลาร่าก็รู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่ผิดปกติ รอยร้าวเล็กๆ ที่มองเห็นได้ยาก กำลังปรากฏขึ้นทั่วพื้นผิวของอัญมณี มันขยายตัวอย่างเชื่องช้า ราวกับว่าอัญมณีนั้นกำลังแบกรับภาระที่หนักเกินไป "เกิดอะไรขึ้น?" ลีออนถาม เมื่อเห็นสีหน้าของเอลาร่าที่เปลี่ยนไป "ท่านเห็นอะไรผิดปกติหรือ?" เอลาร่าส่ายหน้าช้าๆ "ข้า...ข้าไม่แน่ใจ" นางกล่าวเสียงสั่น "อัญมณีนี้...มันกำลังแตกสลาย" "แตกสลาย? เป็นไปได้อย่างไร?" ลอร์ดคาเลนอุทาน เขาเดินเข้ามาใกล้แท่นบูชา และเพ่งมองอัญมณีด้วยความตกตะลึง "นี่คืออัญมณีแห่งจันทรา! มันควรจะคงกระพัน!" "บางที...มันอาจจะไม่คงกระพันอีกต่อไปแล้ว" เซราฟิน่ากล่าวอย่างเศร้าสร้อย "บางที...มันกำลังจะดับสูญ" เสียงกระซิบโบราณที่เอลาร่าได้ยินก่อนหน้านี้ ดังขึ้นอีกครั้งในหัวของนาง คราวนี้มันชัดเจนยิ่งกว่าเดิม "การเสียสละ...พลังที่ต้องแลกมา...สมดุลที่สูญเสียไป" "ข้าว่า...ข้าเข้าใจแล้ว" เอลาร่ากล่าว เสียงของนางเต็มไปด้วยความเศร้าโศก "อัญมณีนี้ ไม่ใช่แค่สิ่งที่ต้องนำกลับไป แต่เป็นเหมือนหัวใจของอาณาจักรจันทรา" "หัวใจของอาณาจักร?" ลีออนถามอย่างงุนงง "ใช่" เอลาร่าพยักหน้า "เมื่อนานมาแล้ว เมื่ออาณาจักรของเรากำลังถูกกลืนกินด้วยความมืดมิด พลังแห่งจันทราได้ถูกส่งต่อมายังอัญมณีนี้ เพื่อรักษาชีวิตของอาณาจักรไว้ แต่การทำเช่นนั้น...ต้องแลกมาด้วยบางสิ่ง" "แลกมาด้วยอะไร?" เซราฟิน่าถาม "แลกมาด้วยพลังชีวิตของ...ผู้ที่ถือครองพลังแห่งจันทรา" เอลาร่าตอบ ดวงตาของนางฉายแววแห่งความเข้าใจอันน่าเศร้า "และดูเหมือนว่า...พลังชีวิตนั้นกำลังจะหมดลง" เอลาร่าค่อยๆ ยื่นมือออกไปสัมผัสกับอัญมณีแห่งจันทรา ทันทีที่ปลายนิ้วของนางแตะลงไป ความรู้สึกราวกับถูกไฟฟ้าช็อตแล่นผ่านร่างกายของนาง แต่ไม่ใช่ความเจ็บปวด มันคือความรู้สึกของการเชื่อมโยง ความผูกพัน และการส่งต่อพลังงาน ภาพนิมิตฉายชัดขึ้นในห้วงความคิดของเอลาร่า นางเห็นหญิงสาวนางหนึ่ง ในชุดสีขาวบริสุทธิ์ ใบหน้าของนางซีดเซียว ทรมาน แต่ดวงตาของนางยังคงเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น นางคือผู้ถือครองพลังแห่งจันทราในอดีต นางกำลังรวบรวมพลังทั้งหมดที่มี ส่งต่อมันเข้าไปในอัญมณี เพื่อขับไล่ความมืดที่คุกคามอาณาจักร "นาง...นางกำลังถ่ายทอดพลังของนางให้กับอัญมณี" เอลาร่ากระซิบ "เพื่อยืดอายุของอาณาจักรออกไป" "แล้ว...นางเป็นใคร?" ลีออนถาม "ข้าไม่รู้" เอลาร่าตอบ "แต่ข้าสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดของนาง...และความหวังของนาง" รอยร้าวบนอัญมณีขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ แสงสว่างจากมันเริ่มอ่อนลง เอลาร่ารู้สึกได้ว่าพลังงานที่นางเคยรู้สึกได้จากอัญมณีนั้น กำลังถูกดึงออกจากนางเช่นกัน มันไม่ใช่การถูกแย่งชิง แต่เป็นการแบ่งปัน "อัญมณีนี้...มันกำลังต้องการพลังชีวิต" เอลาร่ากล่าว "เพื่อรักษาตนเอง...และอาณาจักร" "หมายความว่าอย่างไร?" ลอร์ดคาเลนถาม "หมายความว่า...หากเราต้องการให้สมดุลกลับคืนมา...หากเราต้องการจะรักษาอาณาจักรจันทราไว้...ข้า...ข้าต้องเป็นผู้เสียสละ" เอลาร่ากล่าว เสียงของนางสั่นเครือ แต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "ไม่! เจ้าพูดอะไรนั่น!" ลีออนร้องเสียงดัง เขาพยายามจะดึงมือนางออกจากอัญมณี "เราจะหาวิธีอื่น! เราจะต้องมีวิธีอื่น!" "ไม่มีวิธีอื่นแล้ว, ลีออน" เอลาร่ากล่าว พลางมองสบตาเขาด้วยความรักและความเสียใจ "คำพยากรณ์...เสียงกระซิบ...ทั้งหมดมันบ่งบอกถึงสิ่งนี้" "แต่การเสียสละของเจ้า...มันจะทำให้เราสูญเสียเจ้าไป!" เซราฟิน่ากล่าว น้ำตาไหลอาบแก้ม "ข้าจะไม่ได้สูญเสียไปไหน" เอลาร่ากล่าว พลางยิ้มบางๆ "ข้าจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักร...เป็นส่วนหนึ่งของดวงดาว...เป็นส่วนหนึ่งของแสงจันทร์...ตลอดไป" นางหันไปมองลอร์ดคาเลน "ท่านลอร์ดคาเลน...ข้าฝากอาณาจักรไว้กับท่าน" ลอร์ดคาเลนก้มหน้าลง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเศร้าโศก "ข้าจะทำทุกอย่างเพื่อรักษาอาณาจักรของท่าน เอลาร่า" เอลาร่าหลับตาลง นางรวบรวมพลังแห่งจันทราทั้งหมดที่มีในตัว นางรู้สึกถึงกระแสพลังงานที่ไหลเวียนจากร่างของนาง เข้าสู่ผลึกสีฟ้าใส พลังงานของนางกำลังเติมเต็มรอยร้าวที่กำลังจะฉีกกระชากอัญมณีให้ขาดออกจากกัน แสงสีขาวนวลจากอัญมณีสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่แสงแห่งความหวังเสียทีเดียว มันเป็นแสงแห่งการต่อสู้ แสงแห่งการเสียสละ และแสงแห่งการอำลา "ข้า...ข้าขอโทษ" เอลาร่ากระซิบเสียงแผ่วเบา ร่างกายของนางเริ่มโปร่งแสง ราวกับจะค่อยๆ เลือนหายไปในอากาศ