"เจ้ายังอ่อนแอเกินไป" อัคราหัวเราะเยาะขณะที่ร่างของดาริการอยถอยหลังไปหลายก้าว "และข้า... จะสังหารเจ้า ณ ที่แห่งนี้!" เอลาริออนพุ่งเข้าขวางกั้นระหว่างอัครากับดาริกาทันที "อย่าคิดทำร้ายดาริการเด็ดขาด อัครา!" "หลีกไป เอลาริออน!" อัคราคำราม "เจ้าไม่เข้าใจพลังที่แท้จริง! พลังที่สามารถมอบอำนาจอย่างสมบูรณ์!" "อำนาจที่ได้มาด้วยความชั่วร้าย... ย่อมนำมาซึ่งความพินาศ!" เอลาริออนโต้กลับ ดวงตาของเขาส่องประกายสีฟ้าเข้ม "เจ้าคือความผิดพลาด... คือรอยด่างพร้อยของเผ่าพันธุ์เรา!" "ผิดพลาดอย่างนั้นหรือ?" อัคราแค่นเสียง "ข้าคืออนาคต! คือผู้ที่จะปลดปล่อยพวกเจ้าจากพันธนาการแห่งความอ่อนแอ!" ทั้งสองฝ่ายปะทะกันอย่างรุนแรง พลังงานสีดำทะมึนของอัคราปะทะกับพลังสีฟ้าบริสุทธิ์ของเอลาริออน เกิดเป็นประกายไฟที่สว่างวาบไปทั่วบริเวณ ดาริกาที่กำลังทรงตัวอยู่ มองดูการต่อสู้อันดุเดือดด้วยหัวใจที่เต้นระรัว "ท่านเอลาริออน... ท่านรู้ได้อย่างไรว่าเขาคือใคร?" ดาริการ้องถามขณะที่พยายามรวบรวมสติ "อัครา... เขาคือผลผลิตของศาสตร์มืดโบราณ" เอลาริออนตอบขณะที่หลบการโจมตีของอัครา "เป็นสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นจากการทดลองอันโหดร้าย เพื่อช่วงชิงพลังชีวิตของมังกรดำ... แต่กลับผิดพลาด กลายเป็นสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า" "ถูกสร้างขึ้น?" ดาริการู้สึกสับสน "ท่านแม่ของข้า... ท่านไม่เคยบอกเรื่องนี้เลย" "ท่านแม่ของเจ้า... พยายามจะทำลายเขา" เอลาริออนกล่าว "แต่พลังของเขา... แข็งแกร่งเกินไปในตอนนั้น นางทำได้เพียงแค่ผนึกเขาไว้... และหวังว่าเขาจะไม่มีวันถูกปลดปล่อยออกมา" "แล้ว... เหตุใดเขาถึงปรากฏตัวขึ้นตอนนี้?" ดาริการู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดี "การที่เจ้าครอบครอง 'สมบัติแห่งราชันย์มังกรดำ' ได้... คือการปลดปล่อยพลังบางส่วนที่ผนึกเขาไว้ออกมา" เอลาริออนอธิบาย "เขาจึงสามารถสัมผัสถึงการมีอยู่ของเจ้า... และมาหาเจ้าได้" "หมายความว่า... ข้าคือต้นเหตุของเรื่องนี้อย่างนั้นหรือ?" น้ำเสียงของดาริกาเต็มไปด้วยความผิดหวัง "ไม่เลยดาริกา" เอลาริออนรีบปฏิเสธ "เจ้าคือผู้ที่ถูกเลือกให้มาแก้ไขอดีต... และสร้างอนาคตที่ดีกว่า" การต่อสู้ของทั้งสองดำเนินไปอย่างดุเดือด อัคราดูเหมือนจะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ พลังแห่งความมืดของเขาเริ่มครอบงำสภาพแวดล้อม บดบังแสงอาทิตย์จนมืดครึ้ม "เจ้าไม่สามารถหยุดข้าได้ เอลาริออน!" อัคราหัวเราะ "ข้าคือพลังที่แท้จริง! พลังที่จะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง!" "เจ้ากำลังทำลายทุกสิ่งต่างหาก!" เอลาริออนตวาดกลับ พยายามรวบรวมพลังทั้งหมดของเขา ดาริการู้สึกถึงพลังที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเธอ พลังแห่ง 'ดวงตาแห่งมังกร' กำลังตอบสนองต่อสถานการณ์ "ข้า... ต้องทำอะไรสักอย่าง" เธอหลับตาลง พยายามสื่อสารกับพลังที่อยู่ภายใน "บอกข้าที... ข้าจะทำอย่างไร?" ทันใดนั้น เธอก็สัมผัสได้ถึงเสียงกระซิบแผ่วเบาในจิตใจ "พลังที่แท้จริง... ไม่ใช่การทำลายล้าง... แต่คือการเยียวยา... คือการเชื่อมโยง" "เยียวยา? เชื่อมโยง?" ดาริการู้สึกถึงความหมายที่ลึกซึ้ง "ท่านแม่... ท่านต้องการให้ข้าทำอะไร?" เธอเปิดตาขึ้น มองดูการต่อสู้ของเอลาริออนกับอัครา "ข้าเข้าใจแล้ว!" ดาริการวบรวมพลังทั้งหมดที่มี ส่งผ่าน 'ดวงตาแห่งมังกร' เข้าไปในตัวของอัครา ไม่ใช่พลังโจมตี... แต่เป็นพลังแห่งชีวิต และพลังแห่งความทรงจำ "อัครา! จงฟังข้า!" ดาริการ้องเสียงดัง "เจ้าไม่ได้เกิดมาเพื่อทำลายล้าง! เจ้าคือส่วนหนึ่งของธรรมชาติ! เจ้ามีความทรงจำ... ความรู้สึก... จงจำสิ่งนั้นไว้!" พลังงานสีเขียวมรกตอ่อนๆ แผ่กระจายไปทั่วร่างของอัครา เขาชะงักไปเล็กน้อย การโจมตีของเขาสั่นคลอน "นี่มันอะไรกัน!" อัคราตะโกนด้วยความสับสน "พลังนี้... มันอ่อนแอ!" "มันไม่ใช่พลังแห่งการทำลายล้าง" ดาริการ้องบอก "แต่มันคือพลังแห่งการเยียวยา! พลังที่จะปลดปล่อยเจ้าจากความมืดที่พันธนาการเจ้าอยู่!" เอลาริออนใช้จังหวะที่อัคราเสียสมาธิ พุ่งเข้าไปใช้พลังทั้งหมดของเขา ผลักร่างของอัคราออกไปอย่างแรง "หลีกไป!" เอลาริออนตวาด "ข้าจะผนึกเจ้าไว้อีกครั้ง!" อัคราเซถอยหลังไปหลายก้าว ร่างกายของเขาเริ่มสั่นเทิ้ม "ไม่! ข้าไม่ยอม! ข้าจะ... ข้าจะครอบครองพลังนั้น!" แต่ดูเหมือนว่า พลังแห่งความทรงจำที่ดาริกาส่งเข้าไป เริ่มส่งผลกระทบต่อเขา ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความอำมหิต เริ่มฉายแววของความเจ็บปวดและความสับสน "ข้า... จำได้..." อัคราพึมพำ "ข้า... ไม่ได้ต้องการสิ่งนี้..." "นั่นแหละคือเจ้าที่แท้จริง" ดาริการู้สึกถึงความหวังเล็กๆ ที่ก่อตัวขึ้นในใจ "จงกลับไปสู่ความสงบ... อัครา" ทันใดนั้น ร่างของอัคราก็เริ่มสลายไป กลายเป็นฝุ่นสีดำที่ลอยคว้างอยู่ในอากาศ แต่คราวนี้... ไม่ได้เป็นการสลายไปอย่างน่ากลัว แต่เป็นการสลายไปอย่างอ่อนโยน ราวกับว่าเขาได้พบกับความสงบที่ตามหามานาน เมื่ออัคราหายไป ความมืดที่ปกคลุมรอบตัวก็ค่อยๆ จางลง แสงแดดส่องสว่างกลับมาอีกครั้ง "เขา... ไปแล้วจริงๆ หรือ?" ดาริกาถามด้วยน้ำเสียงที่ยังคงไม่เชื่อ "ใช่" เอลาริออนกล่าว "พลังที่เจ้าส่งไป... มันช่วยให้เขาได้พบกับความสงบที่แท้จริง... และกลับคืนสู่ธรรมชาติ" "แต่... ท่านบอกว่าเขาคือสิ่งที่ถูกสร้างขึ้น..." ดาริกายังคงสงสัย "ใช่" เอลาริออนถอนหายใจ "แต่ถึงกระนั้น... เขาก็ยังคงมีความรู้สึก... และมีความทรงจำบางอย่างอยู่ ภายในตัวตนที่ถูกบิดเบือนนั้น" ดาริการู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก การเผชิญหน้ากับอัคราเป็นประสบการณ์ที่น่ากลัว แต่ก็ทำให้เธอได้เรียนรู้สิ่งสำคัญเกี่ยวกับพลังของเธอ "เรา... เราจะไปยัง 'หอคอยแห่งปัญญา' เลยไหม?" ดาริกาถาม "แน่นอน" เอลาริออนยิ้ม "ตอนนี้... เจ้าพร้อมแล้วที่จะเรียนรู้ความจริงทั้งหมด"