ร่างของโทมัสและอีลาร่าปรากฏขึ้นอีกครั้งในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย มันเป็นมิติที่ดูเหมือนจะถูกสร้างขึ้นจากหมอกสีเทาทึมๆ ที่ลอยวนไปมา ไม่มีแสงสว่าง ไม่มีสิ่งมีชีวิต และไม่มีแม้แต่เสียงใดๆ มีเพียงความเงียบงันอันน่าขนลุก "ที่นี่... ที่ไหนครับ?" โทมัสถาม เสียงของเขาเบาหวิว ราวกับกลัวว่าจะทำลายความสงบของสถานที่แห่งนี้ "นี่คือ 'มิติที่ถูกผนึก'" อีลาร่าตอบ เสียงของเธอมีความกังวลเจือปนอยู่ "เป็นสถานที่ที่ถูกสร้างขึ้นโดยผู้ดูแลคัมภีร์ เพื่อกักขังสิ่งที่อันตรายเกินกว่าจะทำลายได้" "และ 'เงา' ที่เราเพิ่งผนึกไป... ก็อยู่ที่นี่ใช่ไหมครับ?" "ถูกต้อง" อีลาร่าพยักหน้า "กรงที่เราสร้างขึ้น มันเชื่อมโยงกับมิตินี้ หากมีสิ่งใดที่ถูกผนึกไว้ในกรงนั้น มันจะถูกส่งมายังที่นี่โดยอัตโนมัติ" โทมัสกวาดตามองไปรอบๆ เขาเห็นภาพเงารางๆ ที่ลอยวนอยู่ในหมอก เป็นภาพที่ดูเหมือนกับ 'เงา' ที่เขาเพิ่งเผชิญหน้ามา พวกมันดูเหมือนจะกำลังทุกข์ทรมาน และพยายามจะหลุดพ้นจากพันธนาการ "พวกมัน... ดูเหมือนจะอ่อนแอลงมาก" โทมัสกล่าว "ใช่" อีลาร่ากล่าว "มิติที่ถูกผนึกนี้ จะค่อยๆ กลืนกินพลังของพวกมัน ทำให้พวกมันอ่อนแอลงเรื่อยๆ จนสุดท้ายก็สลายไป" "แล้ว... ทำไมเราถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะครับ?" "เพราะเรายังไม่ปลอดภัย" อีลาร่ากล่าว "ผนึกที่พวกเราสร้างขึ้นนั้น ยังไม่แข็งแกร่งพอที่จะกักขังพวกมันได้ตลอดไป หากมีใครพยายามจะปลดปล่อยพวกมันออกมาจากที่นี่ เราก็จะต้องเผชิญหน้ากับพวกมันอีกครั้ง" "แล้วเราจะทำให้ผนึกมันแข็งแกร่งขึ้นได้อย่างไรครับ?" "เราต้องหา 'แก่นแท้' ของมิตินี้" อีลาร่าอธิบาย "แก่นแท้คือสิ่งที่คอยหล่อเลี้ยงและรักษาเสถียรภาพของมิติ หากเราสามารถค้นพบและเสริมสร้างมันได้ ผนึกก็จะแข็งแกร่งขึ้นตามไปด้วย" "แล้ว 'แก่นแท้' ของที่นี่... มันคืออะไรครับ?" "ฉันไม่แน่ใจ" อีลาร่าตอบ "แต่ฉันรู้สึกได้ว่ามันอยู่ไม่ไกลจากที่นี่นัก" เธอก้าวเดินนำโทมัสเข้าไปในหมอกที่หนาทึบขึ้นเรื่อยๆ บรรยากาศรอบตัวเริ่มเย็นเยียบลงไปอีก โทมัสรู้สึกได้ถึงความกดดันที่มองไม่เห็น ราวกับว่ามีบางสิ่งกำลังจ้องมองเขาอยู่ "รู้สึกแปลกๆ จังครับ" โทมัสกล่าว "ระวังตัวด้วย โทมัส" อีลาร่าเตือน "มิติแห่งนี้ไม่ใช่ที่ๆ ปลอดภัยนัก แม้แต่ผู้ดูแลคัมภีร์เอง ก็ยังต้องระมัดระวังในการเข้ามา" ทันใดนั้นเอง ภาพเงารางๆ ก็เริ่มปรากฏขึ้นรอบตัวพวกเขา พวกมันไม่ใช่ 'เงา' ที่เหมือนกับที่พวกเขาเคยเจอ แต่มันดูเหมือนจะเป็นภาพสะท้อนของความทรงจำที่เลวร้าย "นี่มันอะไรกันครับ?" โทมัสถามด้วยความตกใจ "นี่คือ 'คำสาปแห่งความทรงจำ'" อีลาร่าตอบ "เป็นกับดักที่ผู้ดูแลคัมภีร์สร้างขึ้น เพื่อทดสอบผู้ที่เข้ามาในมิตินี้" "ทดสอบ... อย่างไรครับ?" "พวกมันจะแสดงความทรงจำที่เลวร้ายที่สุดของคุณออกมา" อีลาร่ากล่าว "หากคุณยอมจำนนต่อมัน คุณก็จะติดอยู่ในนี้ตลอดไป" โทมัสเห็นภาพของตัวเองในวัยเด็ก เห็นภาพพ่อแม่ที่จากไป เห็นภาพความล้มเหลวในชีวิตที่ผ่านมา ภาพเหล่านั้นวนเวียนอยู่รอบตัวเขา ราวกับจะเยาะเย้ยและฉุดรั้งเขา "ผม... ผมไม่สามารถมองเห็นสิ่งเหล่านี้ได้" โทมัสพึมพำ "คุณต้องเข้มแข็งนะ โทมัส" อีลาร่ากล่าว "คุณต้องจำไว้ว่า สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงภาพลวงตา" โทมัสพยายามสลัดภาพเหล่านั้นออกจากหัว เขาหายใจเข้าลึกๆ และนึกถึงคำพูดของอีลาร่า เขาต้องเข้มแข็ง เขาต้องไม่ยอมแพ้ "ผม... ผมเห็นแล้ว" โทมัสกล่าว "ผมเห็นว่านี่เป็นเพียงอดีต" เมื่อโทมัสกล่าวเช่นนั้น ภาพความทรงจำที่เลวร้ายก็เริ่มจางหายไป และหมอกสีเทาก็เริ่มสลายตัว เผยให้เห็นทางเดินที่ทอดลึกเข้าไป "คุณทำได้ดีมาก โทมัส" อีลาร่ากล่าวด้วยรอยยิ้ม "คุณผ่านบททดสอบแรกไปแล้ว" พวกเขาเดินต่อไปตามทางเดินนั้น และในไม่ช้าก็มาถึงใจกลางของมิติ ที่นั่นมีแท่นบูชาขนาดใหญ่วางตั้งอยู่ บนแท่นบูชานั้น มีผลึกสีขาวบริสุทธิ์ส่องประกายเรืองรองอยู่ "นั่นไง... แก่นแท้ของมิติ" อีลาร่ากล่าว โทมัสเดินเข้าไปใกล้ผลึกนั้น เขารู้สึกได้ถึงพลังงานที่อบอุ่น และมั่นคงแผ่ออกมาจากมัน "มัน... มันสวยงามจริงๆ ครับ" "มันคือหัวใจของที่นี่" อีลาร่ากล่าว "เราต้องผสานพลังของเราเข้ากับมัน เพื่อเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้กับผนึก" โทมัสและอีลาร่าวางมือลงบนผลึกนั้น พวกเขารวบรวมพลังงานที่เหลืออยู่ทั้งหมด และถ่ายทอดมันเข้าไปในผลึก "คุณต้องจินตนาการถึงกรงที่กักขัง 'เงา' เอาไว้" อีลาร่ากล่าว "แล้วจงทำให้มันแข็งแกร่งขึ้น จนไม่มีสิ่งใดสามารถทำลายมันได้" โทมัสหลับตาลง เขาเห็นภาพกรงเหล็กที่เขาสร้างขึ้น มันยังคงส่องประกายอยู่ แต่เขาก็รู้สึกได้ว่ามันยังคงมีจุดที่อ่อนแออยู่ เขาจึงพยายามเสริมสร้างมัน ด้วยพลังงานจากผลึก "ผม... ผมรู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลง" โทมัสกล่าว "กรงมันแข็งแกร่งขึ้นจริงๆ" "ดีมาก" อีลาร่ากล่าว "ตอนนี้ จงเสริมสร้างมันให้มั่นคงยิ่งขึ้นไปอีก" พวกเขาทั้งสองคนใช้เวลาอีกสักพัก ในการผสานพลังของตนเองเข้ากับแก่นแท้ จนกระทั่งรู้สึกได้ว่าผนึกนั้นแข็งแกร่งขึ้นอย่างสมบูรณ์ "สำเร็จแล้ว" อีลาร่ากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความโล่งอก "ตอนนี้ 'เงา' จะถูกกักขังอยู่ที่นี่ได้อย่างปลอดภัย" โทมัสก็รู้สึกเช่นกัน เขารู้สึกได้ถึงความมั่นคง และแข็งแกร่งที่แผ่ออกมาจากผนึก "เรา... เราทำสำเร็จแล้วจริงๆ หรือครับ?" โทมัสถาม "ใช่" อีลาร่าตอบ "แต่จำไว้ โทมัส การเดินทางของเรายังไม่จบสิ้น" "หมายความว่ายังไงครับ?" "คัมภีร์ของคุณ... ยังมีปริศนาอีกมากที่ซ่อนอยู่" อีลาร่ากล่าว "และ 'เงา' ก็อาจจะยังมีพันธมิตรอื่นๆ อีก" โทมัสพยักหน้า เขาเข้าใจในสิ่งที่อีลาร่ากล่าว แม้ว่าพวกเขาจะสามารถเอาชนะศัตรูที่อยู่ตรงหน้าได้ แต่ภัยคุกคามที่แท้จริงก็ยังคงอยู่ "แล้ว... เราจะไปที่ไหนต่อครับ?" โทมัสถาม "เราต้องกลับไปยังหอสมุดแห่งดวงดาว" อีลาร่ากล่าว "เราต้องตรวจสอบดูว่ามีอะไรเสียหายไปบ้าง และเราต้องหาทางฟื้นฟูมัน" เธอหันไปมองโทมัส "และที่สำคัญที่สุด... เราต้องค้นหาความหมายที่แท้จริงของอักขระในคัมภีร์ของคุณ" โทมัสหยิบคัมภีร์ขึ้นมา เขามองไปที่อักขระเหล่านั้นอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้มองด้วยความกลัว แต่ด้วยความสงสัย และความหวัง "ผม... ผมพร้อมที่จะเรียนรู้แล้วครับ" โทมัสกล่าว อีลาร่าพยักหน้า เธอกระตุ้นพลังของเธออีกครั้ง และพื้นที่รอบๆ ตัวพวกเขาก็เริ่มบิดเบี้ยวไป "ไปกันเถอะ" เธอกล่าว "ยังมีอีกหลายสิ่งที่เราต้องเผชิญหน้า"