โทมัสนึกถึงภาพของผู้พิทักษ์โบราณที่กำลังทำพิธีกรรมผนึก ภาพเหล่านั้นชัดเจนราวกับเกิดขึ้นตรงหน้าเขา เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานอันยิ่งใหญ่ที่ไหลเวียนอยู่ในช่วงเวลานั้น พลังที่เปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นและความเสียสละ "ฉันเห็นแล้ว... ฉันสัมผัสได้ถึงมัน" โทมัสพึมพำ เสียงของเขาแหบพร่าด้วยความตื่นเต้น "ดีมาก โทมัส" อีลาร่ากล่าว "ส่งพลังงานนั้นเข้ามา จงเชื่อมต่อกับอักขระ และดึงมันออกมา" โทมัสพยายามรวบรวมสมาธิอีกครั้ง เขาจินตนาการถึงภาพของแท่นบูชาที่ส่องประกายเจิดจ้า พลังงานสีทองอร่ามที่ไหลเวียนรอบตัวผู้พิทักษ์เหล่านั้น ค่อยๆ ไหลซึมเข้าไปในคัมภีร์ในมือของเขา อักขระโบราณบนหน้ากระดาษเริ่มเรืองรองขึ้นทีละน้อย สีทองสว่างขึ้นเรื่อยๆ ราวกับได้รับพลังชีวิต "มัน... มันกำลังสว่างขึ้นจริงๆ" โทมัสกล่าว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความทึ่ง "ฉันรู้สึกได้ถึงพลังที่ไหลเข้ามา... มันอบอุ่นและทรงพลังมาก" "นั่นคือพลังของอดีต โทมัส" อีลาร่ากล่าว "มันคือมรดกที่ผู้พิทักษ์เหล่านั้นทิ้งไว้ให้เรา จงใช้มันเพื่อเสริมสร้างผนึกนี้" โทมัสหลับตาลงอีกครั้ง เขาจดจ่ออยู่กับการเชื่อมต่อกับพลังงานนั้น เขาพยายามดึงมันเข้ามาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ รู้สึกราวกับว่าเขากำลังลากเส้นใยแห่งกาลเวลาเข้ามาสู่ปัจจุบัน รอยร้าวบนแท่นบูชาเริ่มมีแสงสีทองสว่างวาบขึ้นมาเป็นระยะๆ มันเหมือนกับบาดแผลที่กำลังถูกเยียวยา "ฉันรู้สึกถึงแรงต้านทาน" โทมัสกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เริ่มเหนื่อยอ่อน "เหมือนมีบางสิ่งกำลังพยายามจะหยุดยั้งเรา" "นั่นคือ 'เงา' มันสัมผัสได้ถึงพลังที่เรากำลังใช้" อีลาร่ากล่าว "มันกำลังพยายามจะขัดขวางเราจากมิติที่ถูกผนึก" "แต่เราจะไม่ยอมแพ้" โทมัสกล่าวอย่างแน่วแน่ "เราต้องทำให้สำเร็จ" เขาออกแรงกดดันพลังงานที่ได้รับเข้ามาให้มากขึ้น ส่งมันเข้าไปในรอยร้าวบนแท่นบูชา แสงสีทองสว่างเจิดจ้าจนแทบจะแสบตา อุณหภูมิรอบตัวเริ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว กลิ่นไหม้เริ่มจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของสมุนไพรโบราณ "ดูนั่นสิ!" อีลาร่าร้องขึ้น โทมัสลืมตาขึ้น เขาเห็นรอยร้าวบนแท่นบูชาค่อยๆ เล็กลงๆ สีดำที่เคยเกาะกินอยู่เริ่มจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยสีทองที่สว่างไสวขึ้นเรื่อยๆ ราวกับถูกหล่อหลอมขึ้นใหม่ "มัน... มันกำลังปิดสนิท" โทมัสกล่าวอย่างไม่อยากเชื่อสายตา "ผนึกกำลังกลับมาแข็งแกร่งขึ้นอีกครั้ง" อีลาร่ากล่าว เสียงของเธอเต็มไปด้วยความโล่งใจ "เราทำได้สำเร็จแล้ว" แต่แล้ว ทันใดนั้นเอง เสียงหัวเราะที่เย็นยะเยือกก็ดังขึ้นมาจากเบื้องบน เสียงนั้นแหวกอากาศเข้ามา ราวกับมาจากทุกทิศทุกทาง "หัวเราะอะไรกัน!" อีลาร่าตะโกนถาม พลางมองไปรอบๆ อย่างระแวง "โง่เง่าเอ๋ย" เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง "คิดว่าแค่นี้จะหยุดข้าได้งั้นรึ?" โทมัสรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นไปทั่วร่าง "นั่นเสียงของ 'เงา'!" เขาอุทาน "ใช่" อีลาร่าตอบ "มันหลุดออกมาจากมิติที่ถูกผนึกแล้ว!" ภาพของ 'เงา' ปรากฏขึ้นเหนือแท่นบูชา มันมีรูปร่างเป็นกลุ่มควันสีดำที่บิดเบี้ยว มีดวงตาสีแดงฉานหลายดวงจ้องมองลงมา "เจ้ากล้าดียังไง มายุ่งกับสมบัติของข้า!" เสียงนั้นกึกก้องไปทั่วหอสมุดที่พังทลาย "นี่ไม่ใช่สมบัติของเจ้า!" อีลาร่าตะโกนกลับ "นี่คือความรู้ที่ต้องปกป้อง!" "ความรู้... ฮ่าๆๆ" 'เงา' หัวเราะเสียงดัง "ความรู้ที่ไร้ค่า หากไม่มีอำนาจ!" 'เงา' ยกมือขึ้นเหนือหัว กลุ่มควันสีดำก่อตัวเป็นคลื่น พุ่งเข้าใส่โทมัสและอีลาร่า "หลบ!" อีลาร่าผลักโทมัสให้หลบไปด้านข้าง คลื่นพลังงานสีดำปะทะเข้ากับแท่นบูชาที่เพิ่งถูกซ่อมแซมไปเมื่อครู่ เสียงดังสนั่นหวั่นไหว เศษซากปรักหักพังปลิวว่อนไปทั่ว "มันแข็งแกร่งกว่าที่เราคิดไว้มาก" อีลาร่ากล่าว พลางปัดฝุ่นออกจากตัว "ผนึกที่เพิ่งซ่อมแซมไป มันยังไม่ทันแข็งแกร่งพอที่จะต้านทานมันได้" "แล้วเราจะทำยังไงดีครับ?" โทมัสถาม เขากำคัมภีร์ในมือแน่น รู้สึกถึงพลังงานที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด "เราต้องหาทางหนีออกไปจากที่นี่ก่อน" อีลาร่ากล่าว "แล้วค่อยหาทางรับมือกับมันอีกที" 'เงา' พุ่งเข้ามาอีกครั้ง โทมัสยกคัมภีร์ขึ้นมาบัง แสงสีทองสว่างวาบขึ้นมาเล็กน้อย ทำให้การโจมตีของ 'เงา' ชะงักไปชั่วขณะ "อักขระศักดิ์สิทธิ์... มันยังพอช่วยได้อยู่บ้าง" โทมัสกล่าว "แต่คงได้แค่นี้" "ดีเท่าที่จะมี" อีลาร่ากล่าว "ไปกันเถอะ!" ทั้งสองคนวิ่งหนีออกมาจากใจกลางหอสมุด โดยมี 'เงา' ไล่ตามมาติดๆ กลิ่นไหม้และกลิ่นอายแห่งความมืดมิดปกคลุมไปทั่วบริเวณ บัดนี้พวกเขากำลังวิ่งหนีเอาชีวิตรอดจากศัตรูที่กลับมาแข็งแกร่งกว่าเดิม ในซากปรักหักพังของหอสมุดแห่งดวงดาว