โทมัสและอีลาร่าวิ่งลงมาตามบันไดหินที่คดเคี้ยว เสียงสัญญาณเตือนภัยค่อยๆ จางหายไปเมื่อพวกเขาเคลื่อนตัวลึกเข้าไปใต้ดิน บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความเงียบสงัด และมีเพียงแสงไฟสลัวๆ จากคบเพลิงที่ปักอยู่ตามผนังเท่านั้นที่ให้ความสว่าง "ที่นี่คือ 'เขาวงกตแห่งความทรงจำ' อย่างที่อีลาร่าบอก" โทมัสคิด เขาเหลือบมองไปรอบๆ ผนังหินเต็มไปด้วยลวดลายแกะสลักแปลกตา ซึ่งดูเหมือนจะบอกเล่าเรื่องราวในอดีต "เราต้องเดินตามทางนี้ไปเรื่อยๆ" อีลาร่ากล่าวขณะที่เธอเดินนำหน้า "อย่าแตะต้องอะไรโดยไม่จำเป็น และพยายามอย่าคิดถึงเรื่องที่ทำให้คุณกังวล" "ทำไมผมถึงต้องพยายามไม่คิดถึงเรื่องที่กังวลล่ะครับ?" โทมัสถาม "เพราะเขาวงกตแห่งนี้มีปฏิกิริยากับจิตใจของผู้ที่เข้ามา" อีลาร่าอธิบาย "หากคุณคิดถึงความกลัว ความกังวล หรือความเศร้า มันจะยิ่งทำให้ทางออกยิ่งห่างไกลออกไป" โทมัสพยักหน้า เขาพยายามควบคุมความคิดของตัวเองให้สงบ และจดจ่ออยู่กับการเดินตามอีลาร่าไปเรื่อยๆ เขาหยิบ 'คัมภีร์แห่งอักขระศักดิ์สิทธิ์' ออกมาสัมผัสเบาๆ รู้สึกถึงความคุ้นเคยที่เพิ่มมากขึ้น "รู้สึกดีขึ้นบ้างไหม?" อีลาร่าถาม "ครับ" โทมัสตอบ "ผมรู้สึก... ว่าผมพอจะเข้าใจอักขระบางตัวได้มากขึ้น" "นั่นเป็นเพราะพลังงานของที่นี่ส่งเสริมการเรียนรู้ของคุณ" อีลาร่ากล่าว "แต่เรายังต้องระวังตัว" ขณะที่พวกเขาเดินผ่านโถงทางเดินที่กว้างขึ้น โทมัสพลันเห็นภาพลวงตาปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา มันเป็นภาพของมหาวิทยาลัยที่กำลังถูกไฟไหม้ และผู้คนกำลังกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว "ไม่นะ! นี่มัน..." โทมัสอุทานด้วยความตกใจ "นั่นคือภาพลวงตา โทมัส! อย่าหลงกลมัน!" อีลาร่าตะโกน "นึกถึงความสงบ นึกถึงแสงสว่าง!" โทมัสพยายามหลับตาลง เขาหายใจเข้าลึกๆ และนึกถึงใบหน้าของอีลาร่า นึกถึงความหวังที่จะได้ปกป้องความรู้โบราณ ภาพลวงตาก็ค่อยๆ จางหายไป "เกือบไปแล้ว..." เขากล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "คุณทำได้ดีมาก" อีลาร่ากล่าว "คุณเริ่มที่จะควบคุมจิตใจของคุณได้แล้ว" พวกเขาเดินต่อไปอีกพักใหญ่ ทางเดินเริ่มเปลี่ยนจากหินเป็นผนังกระจกที่สะท้อนภาพของพวกเขาเอง ภาพในกระจกกลับดูผิดเพี้ยนไปจากความเป็นจริงเล็กน้อย ทำให้ดูน่าขนลุก "ที่นี่คือส่วนที่ทดสอบความมั่นใจในตัวเอง" อีลาร่ากล่าว "อย่าเชื่อในสิ่งที่เห็นในกระจก จงเชื่อในสิ่งที่ใจของคุณบอก" โทมัสเดินตามอีลาร่าไป เขามองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก มันดูอ่อนแอและหวาดกลัว แต่เขาก็พยายามที่จะไม่ใส่ใจ "ผมเคยคิดว่าตัวเองเป็นแค่บรรณารักษ์ธรรมดาๆ" โทมัสพึมพำ "ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีอะไรแบบนี้เกิดขึ้นกับผม" "ทุกคนมีความพิเศษในตัวเอง โทมัส" อีลาร่ากล่าว "เพียงแต่บางครั้ง เราก็ไม่รู้ตัว จนกว่าจะมีเหตุการณ์บางอย่างมาปลุกมันขึ้นมา" ขณะที่พวกเขาเดินผ่านทางเดินที่คดเคี้ยวมากขึ้น โทมัสก็รู้สึกได้ถึงพลังงานที่เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ มันไม่ใช่พลังงานที่อันตราย แต่เป็นพลังงานที่เก่าแก่และศักดิ์สิทธิ์ "เราใกล้จะถึงที่หมายแล้ว" อีลาร่ากล่าว "ตรงนี้คือทางออก" เบื้องหน้าพวกเขาปรากฏประตูบานใหญ่อันหนึ่งที่ทำจากไม้สีเข้ม สลักเสลาด้วยลวดลายอักขระโบราณที่สวยงาม "นี่คือ 'ห้องแห่งปัญญา'" อีลาร่ากล่าว "ที่นี่คือที่ที่แท้จริงของพวกพิทักษ์โบราณ" เธอค่อยๆ ผลักประตูบานนั้นออก เผยให้เห็นห้องโถงที่สว่างไสวไปด้วยแสงสีทองอร่าม กลางห้องมีแท่นบูชาขนาดเล็กตั้งอยู่ บนแท่นบูชานั้นมีหนังสือเล่มหนึ่งวางอยู่ มันดูเก่าแก่กว่าคัมภีร์ของโทมัสเสียอีก "นั่นคืออะไรครับ?" โทมัสถาม "นั่นคือ 'บันทึกแห่งผู้ก่อตั้ง' เป็นคัมภีร์ที่รวบรวมเรื่องราวและคำสอนของผู้ก่อตั้งเหล่าพิทักษ์โบราณ" อีลาร่ากล่าว "และที่นั่น... คือที่ที่ฉันจะฝากคุณไว้ชั่วคราว" "ฝากผมไว้? แล้วคุณล่ะครับ?" โทมัสถาม "ฉันต้องกลับไปจัดการกับพวกเงาทมิฬ" อีลาร่ากล่าว "พวกมันกำลังจะบุกเข้ามาในห้องสมุดเงียบแล้ว ฉันต้องพยายามถ่วงเวลาพวกมันให้ได้มากที่สุด" "แต่... มันอันตรายเกินไปนะครับ!" โทมัสอุทาน "ฉันรู้" อีลาร่าตอบ "แต่ฉันมีหน้าที่ที่ต้องทำ" เธอหันมามองโทมัส ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "โทมัส คุณคือความหวังของเรา คุณต้องเรียนรู้ที่จะใช้พลังของคุณให้เต็มที่ และปกป้องความรู้โบราณนี้ไว้" "ผม... ผมจะพยายามครับ" โทมัสกล่าวด้วยความตั้งใจ "ดีมาก" อีลาร่ากล่าว "จงใช้เวลาที่นี่ให้เป็นประโยชน์ ศึกษาคัมภีร์ และฝึกฝนพลังของคุณ เมื่อคุณพร้อมแล้ว จงตามหาทางที่จะช่วยฉัน" อีลาร่าหันหลังเดินกลับออกไปทางประตูบานเดิม ทิ้งให้โทมัสยืนอยู่เพียงลำพังในห้องแห่งปัญญาอันศักดิ์สิทธิ์ โทมัสสูดหายใจลึก เขามองไปยัง 'บันทึกแห่งผู้ก่อตั้ง' บนแท่นบูชา และสัมผัสได้ถึงความรับผิดชอบอันยิ่งใหญ่ที่อยู่บนบ่าของเขา การเดินทางของเขาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น