หลังจากเดินตามรอยสัญลักษณ์บนก้อนหินและใบไม้มาเป็นระยะเวลานาน โจเซฟและบาร์นาบัสก็มาถึงริมลำธารสายหนึ่ง น้ำในลำธารใสราวกับกระจก สะท้อนภาพของผืนป่าที่เขียวขจีได้อย่างงดงาม แสงแดดที่ส่องลอดกิ่งก้านสาขาลงมาเป็นประกายระยิบระยับบนผิวน้ำ ทำให้บริเวณนี้ดูมีชีวิตชีวาและสงบร่มเย็นอย่างไม่น่าเชื่อ "เรามาถึงที่นี่ได้อย่างไรกัน?" โจเซฟเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ เขาหยุดยืนอยู่ริมลำธาร มองไปรอบๆ ด้วยความรู้สึกราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างในป่าแห่งนี้กำลังนำทางพวกเขาอย่างตั้งใจ "สัญลักษณ์สุดท้ายพาเรามาถึงที่นี่... แล้วต่อไปเราจะทำอะไร?" บาร์นาบัสก้มลงมองน้ำในลำธาร ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังพื้นเบื้องล่างที่เต็มไปด้วยก้อนกรวดสีสวยงาม "ข้าไม่แน่ใจ... แต่ข้าสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่นี่" เขาว่าพลางใช้นิ้วลากลงไปในน้ำที่เย็นเฉียบ "พลังงานนี้... คล้ายคลึงกับพลังงานที่สาส์นมอบให้แก่เจ้า" โจเซฟหยิบสาส์นลับขึ้นมาถือไว้ในมือ เขารู้สึกถึงความอุ่นที่แผ่ออกมาจากแผ่นหนังโบราณ มันเป็นความรู้สึกที่คุ้นเคย แต่ก็ยังคงเต็มไปด้วยปริศนา "ข้ายังคงอ่านมันไม่ออก" เขาถอนหายใจ "อักขระเหล่านี้... มันซับซ้อนเกินกว่าที่ข้าจะเข้าใจได้" "บางที..." บาร์นาบัสพูดพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองโจเซฟ "บางที... ความหมายที่แท้จริงของมันไม่ได้อยู่ที่ตัวอักษร แต่อยู่ที่การกระทำ หรือสิ่งที่เจ้าต้องค้นพบ" โจเซฟครุ่นคิดตามคำพูดของบาร์นาบัส เขาเดินสำรวจริมลำธารไปมา สายตาของเขากวาดมองไปทั่วบริเวณ สังเกตรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่อาจมีความสำคัญ เขาสังเกตเห็นก้อนหินรูปร่างแปลกตาหลายก้อนที่เรียงตัวกันเป็นแนวอยู่เหนือน้ำ บางก้อนมีลักษณะคล้ายกับรูปสัตว์ในตำนาน บางก้อนมีลวดลายที่ไม่เหมือนใคร "ท่านเห็นนั่นไหม?" โจเซฟชี้ไปยังก้อนหินก้อนหนึ่งที่อยู่ตรงกลางลำธาร มันมีลักษณะคล้ายกับแท่นบูชาขนาดเล็ก สลักเสลาด้วยลวดลายโบราณที่ดูคุ้นตา "ลวดลายบนนั้น... เหมือนกับลวดลายที่อยู่บนสาส์น!" บาร์นาบัสรีบเดินตามไปดู เขามองลวดลายที่สลักอยู่บนก้อนหินอย่างพิจารณา "เจ้าพูดถูก... มันเหมือนกันมาก" เขาหันไปมองโจเซฟ "นี่อาจจะเป็นกุญแจดอกต่อไป... หรือบางที... อาจจะเป็นกุญแจดอกสุดท้าย" โจเซฟรู้สึกถึงความตื่นเต้นที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ เขามองไปยังก้อนหินที่เป็นเหมือนแท่นบูชานั้นอีกครั้ง มันอยู่ห่างจากฝั่งพอสมควร และมีน้ำไหลผ่านรอบๆ "เราต้องข้ามไปที่นั่น" โจเซฟกล่าว "ข้าต้องลองสัมผัสลวดลายนั้นให้ใกล้กว่านี้" "ระวังตัวด้วย" บาร์นาบัสเตือน "น้ำในลำธารนี้ดูใส แต่เราไม่รู้ว่าเบื้องล่างมันมีอะไรซ่อนอยู่" โจเซฟพยักหน้ารับ เขาค่อยๆ ก้าวลงไปในลำธาร น้ำเย็นเฉียบทำให้เขาต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ เขาเดินอย่างระมัดระวัง เท้าของเขาสัมผัสได้ถึงก้อนกรวดที่ขยับไปมาใต้น้ำ แต่เขาก็ยังคงทรงตัวอยู่ได้ เมื่อเขามาถึงก้อนหินที่เป็นแท่นบูชา เขาค่อยๆ วางมือลงบนลวดลายที่สลักไว้ ความรู้สึกเย็นเฉียบส่งผ่านจากหินมายังฝ่ามือของเขา ทันใดนั้นเอง! แสงสีฟ้าอ่อนๆ ก็สว่างวาบขึ้นมาจากลวดลายบนก้อนหินนั้น มันแผ่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว และส่องสว่างไปทั่วบริเวณ "เกิดอะไรขึ้น?" บาร์นาบัสตะโกนถามจากฝั่ง "ข้า... ข้าไม่รู้!" โจเซฟตอบ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ "แต่... ข้ารู้สึกถึงพลังงานบางอย่าง... ที่เชื่อมต่อกับสาส์นในมือข้า!" ขณะที่แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นนั้น อักขระบนสาส์นในมือของโจเซฟก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไป มันไม่ได้เป็นเพียงอักขระที่ดูแปลกตาอีกต่อไป แต่กลับปรากฏเป็นภาพที่ซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ ราวกับแผนที่ที่กำลังคลี่คลายออก "ท่านเห็นไหม!" โจเซฟตะโกน เขาพยายามจะอธิบายภาพที่เขาเห็น แต่คำพูดก็ดูเหมือนจะไม่เพียงพอ "มัน... มันคือเส้นทาง! เป็นเส้นทางที่จะพาเราไปยังจุดหมาย!" บาร์นาบัสรีบเดินเข้ามาใกล้ฝั่งมากขึ้น เขามองโจเซฟด้วยความคาดหวัง "เส้นทาง? เจ้าเห็นเส้นทางแล้วหรือ?" "ใช่!" โจเซฟตอบ "มันไม่ใช่แค่เส้นทาง... แต่มันคือรหัส! รหัสที่ซ่อนอยู่ในภาพเหล่านี้! ข้า... ข้าเริ่มจะเข้าใจแล้ว!" โจเซฟใช้เวลาสักครู่ในการทำความเข้าใจภาพที่ปรากฏบนสาส์น เขาเปรียบเทียบกับลวดลายบนก้อนหิน และพบว่ามีความเชื่อมโยงกันอย่างน่าอัศจรรย์ ราวกับว่าทั้งสองสิ่งนี้เป็นส่วนหนึ่งของปริศนาเดียวกัน "ก้อนหินนี้... คือจุดเริ่มต้น" โจเซฟกล่าว "และภาพเหล่านี้... คือเข็มทิศที่จะนำทางเรา" เมื่อเขาพูดจบ แสงสีฟ้าจากก้อนหินก็ค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงลวดลายโบราณที่สลักอยู่เช่นเดิม แต่ในใจของโจเซฟนั้น ภาพของเส้นทางที่ชัดเจนได้ถูกจารึกไว้แล้ว "เราต้องไปต่อ" โจเซฟกล่าว เขาก้าวถอยหลังขึ้นจากลำธาร "ข้าเห็นแล้ว... เส้นทางต่อไปของเรา" เขาหันไปมองบาร์นาบัสด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น "ข้าคิดว่า... เรากำลังจะเข้าสู่ดินแดนที่แท้จริงแล้ว" บาร์นาบัสยิ้มรับ "ข้าเชื่อมั่นในตัวเจ้า โจเซฟ" เขาว่า "แต่จงจำไว้... หนทางข้างหน้าอาจจะไม่ง่ายอย่างที่เห็น" โจเซฟพยักหน้า เขาหยิบสาส์นลับขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้มันให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป ไม่ใช่แค่สิ่งของที่มีค่า แต่เป็นเครื่องนำทาง เป็นกุญแจสำคัญที่จะไขความลับทั้งหมด "ข้าพร้อมแล้ว" โจเซฟกล่าว "ไม่ว่าข้างหน้าจะเป็นอย่างไร ข้าจะก้าวต่อไป" เมื่อทั้งสองเดินออกจากริมลำธาร บรรยากาศรอบตัวก็ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปอีกครั้ง ป่าที่เคยดูสงบเงียบกลับมีชีวิตชีวาขึ้นมาด้วยพลังงานที่มองไม่เห็น ราวกับว่าธรรมชาติกำลังต้อนรับการมาถึงของพวกเขาอย่างเป็นทางการ "ตามเส้นทางที่ข้าเห็น" โจเซฟบอกบาร์นาบัส "เราต้องไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ... ผ่านดงไม้ที่หนาทึบที่สุด" "ข้าจะคอยนำทางเจ้า" บาร์นาบัสตอบ เขาก้าวเดินนำหน้าโจเซฟไป โดยมีโจเซฟเดินตามติดไปอย่างไม่ห่าง