เมื่อสติของโจเซฟกลับคืนมาอีกครั้ง สิ่งแรกที่เขารับรู้คือความรู้สึกเบาหวิวราวกับไม่มีน้ำหนักตัว เขาลืมตาขึ้นช้าๆ และพบว่าตัวเองกำลังลอยอยู่ท่ามกลางอากาศที่อบอุ่นและนุ่มนวล แสงสีทองอ่อนๆ ส่องสว่างไปทั่วทุกหนแห่ง สร้างบรรยากาศที่สงบและศักดิ์สิทธิ์อย่างไม่น่าเชื่อ เบื้องหน้าของเขาคือภาพที่เหนือจินตนาการ ดินแดนที่เต็มไปด้วยทุ่งหญ้าสีเขียวมรกต ทอดไกลสุดลูกหูลูกตา เบื้องบนคือท้องฟ้าสีครามสดใส ประดับด้วยเมฆขาวปุยที่ลอยเอื่อยๆ อย่างสง่างาม ดอกไม้หลากสีสันบานสะพรั่ง ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ชวนให้รู้สึกสดชื่น ท่ามกลางภาพอันงดงามนี้ เขารู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่ไหลเวียนอยู่รอบกาย พลังงานที่บริสุทธิ์และเปี่ยมด้วยชีวิตชีวา “ที่นี่… ที่ไหนกัน?” โจเซฟพึมพำเสียงแผ่ว เขาพยายามขยับร่างกาย แต่กลับพบว่าการเคลื่อนไหวของเขานั้นลื่นไหลและไร้ความเหนื่อยล้า ราวกับว่าแรงโน้มถ่วงไม่มีผลกับเขาเลย ร่างกายของเขาลอยละลอยไปตามกระแสลมที่พัดพาอย่างอ่อนโยน ความรู้สึกสงสัยปนเปกับความอัศจรรย์ถาโถมเข้ามาในจิตใจ เขากระตุ้นสติของตนเองให้พยายามจดจำเหตุการณ์ก่อนหน้า ภาพของประตูแห่งแสงสว่างอันเจิดจ้า ภาพของบาร์นาบัสที่ยืนเคียงข้าง ก่อนที่ทุกอย่างจะพร่าเลือนไป ทันใดนั้น เสียงที่นุ่มนวลราวกับเสียงกระซิบของสายลมก็ดังขึ้นในโสตประสาทของเขา “ยินดีต้อนรับสู่ อาร์คาเนียม ดินแดนแห่งแสงอันเป็นนิรันดร์” โจเซฟตกใจเล็กน้อย เขาพยายามมองหาต้นเสียง แต่กลับไม่พบผู้ใด “ใคร… ใครอยู่ที่นั่น?” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเล็กน้อย “ข้าคือเสียงสะท้อนของดินแดนแห่งนี้ โจเซฟ นักบวชผู้กล้าหาญ” เสียงนั้นตอบกลับมาอย่างอ่อนโยน “เจ้าได้เดินทางผ่านประตูแห่งแสงสว่างมาแล้ว เจ้าได้แสดงให้เห็นถึงความมุ่งมั่นและความบริสุทธิ์ของจิตใจ สมควรแล้วที่เจ้าจะได้สัมผัสกับความงามแห่งอาร์คาเนียม” โจเซฟค่อยๆ ปรับลมหายใจให้เป็นปกติ เขาตระหนักได้ว่าเขาไม่ได้อยู่คนเดียว แม้จะไม่เห็นตัวตน แต่เขารับรู้ถึงการมีอยู่ของบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าตัวเขาเอง “ท่าน… คือผู้ดูแลดินแดนแห่งนี้หรือ?” “เราคือส่วนหนึ่งของกันและกัน โจเซฟ” เสียงนั้นตอบ “เราคือพลังงานที่หล่อเลี้ยงทุกสรรพสิ่งในที่แห่งนี้ แสงสว่างที่เจ้าเห็นคือชีวิต แสงสว่างที่เจ้าสัมผัสคือความจริง” ขณะที่พูด ร่างของโจเซฟก็ค่อยๆ ลอยต่ำลงมา สัมผัสกับผืนหญ้านุ่มราวกับกำมะหยี่ เขาหยุดนิ่งอยู่กับที่ และเมื่อเขามองลงไปที่มือของตนเอง เขาก็เห็นแสงสีทองอ่อนๆ เปล่งประกายออกมาจากปลายนิ้วของเขา แสงนั้นไม่ใช่แสงที่ร้อนแรง แต่เป็นแสงที่ให้ความอบอุ่นและสบาย ราวกับว่ามันกำลังโอบกอดเขาไว้ “นี่มัน… อะไรกัน?” โจเซฟอุทานด้วยความประหลาดใจ เขายกมือขึ้นมามองใกล้ๆ แสงสีทองนั้นเริ่มทอประกายเข้มขึ้นเรื่อยๆ ราวกับกำลังตอบสนองต่อความคิดและความรู้สึกของเขา “นี่คือพลังของแสงศักดิ์สิทธิ์ โจเซฟ” เสียงนั้นอธิบาย “มันคือพลังแห่งการเยียวยา การสร้างสรรค์ และการหยั่งรู้ เจ้าได้รับเลือกให้สัมผัสกับมัน เจ้าจะใช้พลังนี้เพื่อภารกิจอันยิ่งใหญ่ของเจ้า” โจเซฟรู้สึกได้ถึงกระแสพลังที่ไหลเวียนเข้ามาในร่างกายของเขา มันไม่ใช่ความรู้สึกที่รุนแรง แต่เป็นการเติมเต็มที่ทำให้เขารู้สึกแข็งแกร่งและมีชีวิตชีวาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขารู้สึกว่าทุกอณูของร่างกายเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังงานบริสุทธิ์ “ข้า… ข้ารู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลง” โจเซฟกล่าว “ข้ารู้สึกถึงความสงบ ความมั่นคง และความกล้าหาญที่เพิ่มพูนขึ้น” “นั่นคือผลของการเชื่อมต่อกับแหล่งกำเนิดแห่งแสง” เสียงนั้นกล่าว “จงจดจำความรู้สึกนี้ไว้ โจเซฟ เพราะนี่คือเครื่องนำทางของเจ้าในดินแดนแห่งนี้ และจะเป็นเกราะป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุดของเจ้า” โจเซฟค่อยๆ คลี่มือออก เขาเห็นดอกไม้เล็กๆ บริเวณนั้นเริ่มบานสะพรั่งอย่างรวดเร็วเมื่อแสงจากมือของเขาสัมผัส ดอกไม้เหล่านั้นเปล่งประกายสีสันสดใสราวกับเพชรพลอย ส่องประกายระยิบระยับท่ามกลางผืนหญ้าสีเขียว “ความงาม… ที่น่าทึ่งยิ่งนัก” โจเซฟพึมพำ เขาจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความปีติ เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมสาส์นลับถึงได้กล่าวถึงดินแดนแห่งนี้ว่าเป็น "ดินแดนศักดิ์สิทธิ์" มันไม่ใช่แค่สถานที่ แต่เป็นประสบการณ์ สัมผัสอันเป็นอมตะที่จะประทับอยู่ในใจของเขาตลอดไป