การวิ่งหนีจากการไล่ล่าอันดุเดือดของเหล่าอัคคีผลาญและผู้พิทักษ์แห่งรากไม้ ทำเอาโจเซฟและบาร์นาบัสแทบจะหมดแรง เอลรอนด์ที่นำทางพวกเขามาตลอดแทบจะปราศจากอาการเหนื่อยหอบ ดวงตาของนางยังคงฉายแววสงบนิ่ง แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่คับขัน "อีกไม่นานเราก็จะถึงหมู่บ้านแล้ว" เอลรอนด์กล่าว เสียงของนางยังคงมั่นคง "พวกมันไม่สามารถเข้ามาในเขตแดนศักดิ์สิทธิ์ได้ง่ายๆ" "แต่ถ้าพวกมันมีจำนวนมากพอ..." บาร์นาบัสเอ่ยเสียงแผ่วเบา เขากำลังกุมสีข้างที่เริ่มปวดร้าวจากการวิ่งอย่างต่อเนื่อง "เราจะพยายามอย่างเต็มที่" เอลรอนด์ตอบ "แต่พวกเจ้าต้องรับผิดชอบในการนำส่งน้ำค้างแห่งแสงนี้ให้สำเร็จ" ทันใดนั้น เสียงคำรามของอัคคีผลาญก็ดังใกล้เข้ามาอีกครั้ง ร่างเงาสีดำทะมึนหลายร่างปรากฏขึ้นจากเงามืดรอบตัวพวกเขา คราวนี้พวกมันดูแข็งแกร่งและดุร้ายกว่าเดิม ราวกับถูกปลุกขึ้นมาด้วยพลังงานที่เข้มข้น "พวกมันบุกเข้ามา!" โจเซฟร้องเตือน "รีบไป!" เอลรอนด์ผลักโจเซฟและบาร์นาบัสไปข้างหน้า "ข้าจะกันพวกมันไว้เอง!" นางชักธนูประจำกายออกมาอีกครั้ง คราวนี้ลูกศรที่ปล่อยออกมาเปล่งประกายสีทองอร่าม ดอกแล้วดอกเล่าพุ่งเข้าใส่กลุ่มอัคคีผลาญ สร้างแรงกระแทกมหาศาลจนร่างเงาสีดำกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว "ขอบคุณท่านมาก" โจเซฟกล่าวด้วยความซาบซึ้ง "เราจะไม่ลืมบุญคุณของท่านเลย" "จงไปเถิด" เอลรอนด์ตอบ "หน้าที่ของเจ้ายังไม่จบ" โจเซฟและบาร์นาบัสไม่รอช้า พวกเขาวิ่งสุดกำลังมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่เอลรอนด์บอก ป่าสนธยาเริ่มบางตาลง เผยให้เห็นแสงสว่างที่เจิดจ้าขึ้นเรื่อยๆ เสียงลมพัดใบไม้เปลี่ยนจากเสียงกระซิบเป็นเสียงครืนครั่น ราวกับกำลังจะบอกเล่าถึงสถานที่อันศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่เบื้องหน้า ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงสันเขา มองเห็นทิวทัศน์อันงดงามของหมู่บ้านซิลวานัสที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องล่าง หมู่บ้านแห่งนี้ดูแตกต่างจากหมู่บ้านทั่วไปอย่างสิ้นเชิง บ้านเรือนสร้างขึ้นอย่างกลมกลืนกับธรรมชาติ ประดับประดาด้วยดอกไม้นานาพันธุ์ และมีแสงสว่างเรืองรองอ่อนๆ ส่องออกมาจากทุกมุม "เรามาถึงแล้ว" บาร์นาบัสกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโล่งใจ แต่แล้ว พวกเขาก็เห็นกลุ่มเอลฟ์กลุ่มหนึ่งยืนรออยู่ที่หน้าประตูทางเข้าหมู่บ้าน พวกเขาไม่ได้มาต้อนรับ แต่กลับมีสีหน้าเคร่งขรึมและกังวล "พวกเจ้ามาแล้ว" ชายเอลฟ์ร่างสูงใหญ่ผู้หนึ่งกล่าว เขาคือเอลารอน หัวหน้าเผ่าที่โจเซฟเคยพบเจอมาก่อน "แต่ข้าสัมผัสได้ถึงความมืดที่คุกคามอยู่เบื้องหลังพวกเจ้า" "ท่านหัวหน้าเผ่า" โจเซฟรีบกล่าว "เรานำ 'หยดน้ำค้างแห่งแสง' มามอบให้ท่านตามที่ต้นไม้แห่งความทรงจำได้ขอไว้" เขาเอื้อมมือไปหยิบภาชนะคริสตัลขึ้นมา แสงสว่างจากหยดน้ำค้างฉายส่องไปทั่วบริเวณ ทำให้เหล่าเอลฟ์ที่ยืนอยู่รอบๆ ต้องหรี่ตาลง "แต่พวกมันกำลังตามเรามา" บาร์นาบัสเสริม "พวกมันเป็นอันตรายอย่างยิ่ง" เอลารอนมองไปยังทิศทางที่โจเซฟและบาร์นาบัสจากมา แววตาของเขาเต็มไปด้วยความกังวล "ข้ารู้" เขากล่าว "ข้าสัมผัสได้ถึงพลังงานอันชั่วร้ายที่กำลังคืบคลานเข้ามา" ทันใดนั้น เสียงคำรามอันน่าสะพรึงกลัวก็ดังสะท้อนมาจากป่า เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของสัตว์ป่าธรรมดา แต่เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและความมุ่งร้าย "พวกมันมาถึงแล้ว!" เอลารอนตะโกน "ปิดประตูเมือง!" เหล่าเอลฟ์นักรบรีบเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว พวกเขาดึงคันธนูขึ้น เตรียมพร้อมรับมือกับศัตรูที่กำลังจะบุกเข้ามา ประตูทางเข้าหมู่บ้านที่ทำจากไม้โบราณและประดับประดาด้วยอักขระศักดิ์สิทธิ์ค่อยๆ ปิดลงอย่างช้าๆ "ท่านหัวหน้าเผ่า" โจเซฟกล่าว "เราต้องทำอะไรสักอย่าง" "ใจเย็นก่อน นักบวชหนุ่ม" เอลารอนตอบ "ที่นี่คือหมู่บ้านซิลวานัส ที่ซึ่งพลังแห่งแสงสว่างและความบริสุทธิ์ปกป้องเราอยู่" เขาหันไปมองโจเซฟ "เจ้าทำได้ดีมากที่นำส่งหยดน้ำค้างแห่งแสงมาได้อย่างปลอดภัย แต่ภารกิจของเจ้ายังไม่จบ" "หมายความว่าอย่างไร?" "ต้นไม้แห่งความทรงจำไม่ได้มอบหน้าที่นี้ให้เจ้าเพียงเพื่อนำส่ง" เอลารอนอธิบาย "แต่เพื่อทดสอบความกล้าหาญและความเสียสละของเจ้า" "ข้าไม่เข้าใจ" "พลังงานมืดที่กำลังโจมตีเราอยู่นี้ มาจาก 'เงาแห่งการล่มสลาย' ที่กำลังจะกลับมามีอำนาจอีกครั้ง" เอลารอนกล่าว "หยดน้ำค้างแห่งแสงที่เจ้าถืออยู่นี้ จะเป็นกุญแจสำคัญในการต่อกรกับมัน" "กุญแจสำคัญ?" "ใช่" เอลารอนพยักหน้า "แต่พลังของมันจะสมบูรณ์ได้ ก็ต่อเมื่อมันได้รับการหล่อเลี้ยงด้วยจิตวิญญาณแห่งความเสียสละที่แท้จริง" ขณะที่เอลารอนพูด เสียงคำรามก็ดังใกล้เข้ามาอีกครั้ง ร่างเงาสีดำของอัคคีผลาญเริ่มปรากฏให้เห็นที่ชายป่า พวกมันพุ่งเข้ามายังประตูเมืองอย่างบ้าคลั่ง "พวกมันกำลังพยายามทำลายประตู!" เอลฟ์นักรบคนหนึ่งตะโกน "เราต้องเตรียมพร้อม" เอลารอนกล่าว "นักบวชหนุ่ม จงเตรียมตัวให้พร้อม" โจเซฟมองไปยังภาชนะคริสตัลในมือ แสงสว่างจากหยดน้ำค้างยังคงส่องประกาย แต่เขากลับรู้สึกได้ถึงความกดดันที่หนักอึ้งยิ่งขึ้น เขาไม่รู้ว่าอะไรคือ 'จิตวิญญาณแห่งความเสียสละที่แท้จริง' แต่เขารู้ว่าชะตากรรมของทุกคนขึ้นอยู่กับเขา "ถ้าข้าต้องเสียสละอะไรบางอย่าง..." โจเซฟพึมพำ "ข้าก็พร้อม" เสียงอัคคีผลาญดังกระหึ่มราวกับพายุ ลูกศรของเหล่าเอลฟ์พุ่งเข้าใส่พวกมันอย่างต่อเนื่อง แต่ดูเหมือนว่าพวกมันจะไม่สะทกสะท้าน พลังงานมืดที่แผ่กระจายออกมาเริ่มส่งผลกระทบต่อเวทมนตร์แห่งแสงสว่างของหมู่บ้าน "ประตูจะต้านทานได้อีกไม่นาน" เอลารอนกล่าว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความวิตกกังวล "พวกเจ้าต้องรีบทำในสิ่งที่ต้องทำ" โจเซฟมองไปยังหยดน้ำค้างในมือ เขารู้สึกถึงความรับผิดชอบอันใหญ่หลวงที่ประทับลงบนบ่า เขาต้องปกป้องทุกคนที่นี่ให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม