ประตูไม้โบราณของหมู่บ้านซิลวานัสเริ่มปริแตก เสียงไม้ลั่นดังโครมครามเป็นระยะๆ เหล่าเอลฟ์นักรบพยายามยิงธนูและร่ายเวทมนตร์เพื่อป้องกัน แต่พลังงานมืดที่แผ่ออกมาจากเหล่าอัคคีผลาญนั้นรุนแรงเกินกว่าที่พวกเขาจะต้านทานได้นานนัก "พวกมันแข็งแกร่งเกินไป!" เอลฟ์นักรบคนหนึ่งตะโกน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ เอลารอนยืนอยู่ข้างโจเซฟ สีหน้าของเขาเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "นักบวชหนุ่ม เจ้าพร้อมแล้วหรือยัง?" โจเซฟพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ข้าพร้อมแล้ว ท่านหัวหน้าเผ่า" เขามองไปยังภาชนะคริสตัลในมือ แสงสว่างจากหยดน้ำค้างแห่งแสงยังคงส่องประกาย แต่ดูเหมือนจะอ่อนแรงลงเล็กน้อยราวกับกำลังจะถูกกลืนกินด้วยความมืดที่คุกคามอยู่รอบด้าน "อะไรคือสิ่งที่ต้นไม้แห่งความทรงจำต้องการ?" โจเซฟถาม "ต้นไม้แห่งความทรงจำต้องการให้เจ้าแสดงความเสียสละที่แท้จริง" เอลารอนตอบ "ไม่ใช่เพียงแค่การยอมสละชีวิต แต่เป็นการอุทิศตนเพื่อสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า" "การอุทิศตน... หมายความว่าอย่างไร?" "หมายถึงการมอบบางสิ่งที่มีค่าที่สุดของเจ้า โดยปราศจากความลังเล" เอลารอนอธิบาย "บางสิ่งที่จะหล่อเลี้ยงพลังแห่งแสงสว่างให้กลับมาแข็งแกร่งอีกครั้ง" โจเซฟครุ่นคิด เขาคือผู้ที่ใฝ่รู้ เขาอุทิศชีวิตเพื่อศึกษาพระคัมภีร์และศาสตร์แห่งแสงสว่าง ความรู้และความเข้าใจในโลกคือสิ่งที่เขารักและหวงแหนที่สุด "ข้าเข้าใจแล้ว" โจเซฟกล่าว เขาค่อยๆ เปิดฝาภาชนะคริสตัลออกอย่างช้าๆ แสงสว่างจากหยดน้ำค้างสาดส่องออกมาอย่างเจิดจ้าอีกครั้ง มันสว่างยิ่งกว่าเดิมราวกับถูกปลุกให้ตื่นขึ้น "ข้าจะมอบความรู้ทั้งหมดที่ข้ามี" โจเซฟกล่าวเสียงดังฟังชัด "ข้าจะอุทิศจิตวิญญาณแห่งการเรียนรู้และความเข้าใจของข้า เพื่อหล่อเลี้ยงพลังแห่งแสงสว่างนี้" เขาหลับตาลง นึกถึงบทสวดโบราณที่เขาเคยท่องจำ นึกถึงความรู้ทั้งหมดที่สะสมมาตลอดชีวิต พลังงานแห่งความบริสุทธิ์ไหลเวียนออกจากตัวเขา สู่หยดน้ำค้างแห่งแสงที่อยู่ในภาชนะ "ไม่นะ!" บาร์นาบัสร้อง เขาเห็นการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับโจเซฟ "โจเซฟ เจ้าจะทำอะไร?" "ข้าต้องทำ" โจเซฟตอบ ดวงตาของเขายังคงหลับพริ้ม "นี่คือหนทางเดียวที่จะช่วยพวกเราได้" แสงสว่างจากหยดน้ำค้างแห่งแสงเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ มันสว่างจ้าจนยากที่จะมองเห็น ก่อนจะระเบิดออกเป็นแสงสีขาวบริสุทธิ์ที่แผ่กระจายไปทั่วบริเวณ "ปัง!" เสียงประตูดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันไม่สามารถต้านทานแรงกระแทกได้อีกต่อไป ประตูไม้โบราณแตกหักออกเป็นเสี่ยงๆ เหล่าอัคคีผลาญพุ่งเข้ามาในหมู่บ้านอย่างดุร้าย ดวงตาแดงฉานของพวกมันจับจ้องไปยังโจเซฟที่ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางแสงสว่างอันเจิดจ้า "หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" เอลารอนตะโกน พร้อมกับร่ายเวทมนตร์ป้องกันขั้นสูงใส่กลุ่มอัคคีผลาญ แสงสว่างจากหยดน้ำค้างแห่งแสงที่ได้รับการหล่อเลี้ยงด้วยจิตวิญญาณแห่งการอุทิศตนของโจเซฟ แผ่กระจายออกไปราวกับคลื่นยักษ์ มันปะทะเข้ากับพลังงานมืดของเหล่าอัคคีผลาญ ทำให้พวกมันส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด "อ๊ากกก!" ร่างเงาสีดำของพวกมันเริ่มสลายตัวไปทีละน้อย ราวกับถูกเผาไหม้ด้วยแสงสว่างอันบริสุทธิ์ "มันได้ผล!" บาร์นาบัสร้องด้วยความดีใจ "โจเซฟ เจ้าทำสำเร็จแล้ว!" แสงสว่างค่อยๆ จางลง เผยให้เห็นโจเซฟที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาซีดเผือด และดูอ่อนแรงอย่างเห็นได้ชัด "โจเซฟ!" บาร์นาบัสรีบวิ่งเข้าไปประคองเขา "ข้า... ข้ารู้สึก... เบาโหวง" โจเซฟกล่าวเสียงแหบพร่า "เหมือนส่วนหนึ่งของข้าได้หายไป" "แต่เจ้าได้ช่วยพวกเราไว้" เอลารอนกล่าว เดินเข้ามาหาโจเซฟด้วยสีหน้าแสดงความเคารพ "เจ้าได้แสดงความเสียสละที่แท้จริง" "ข้า..." โจเซฟพยายามจะพูด แต่ก็ทำได้เพียงส่งเสียงแผ่วเบา "พลังแห่งความรู้ของเจ้าได้หล่อเลี้ยงหยดน้ำค้างแห่งแสงให้สมบูรณ์" เอลารอนอธิบาย "มันได้ปลดปล่อยพลังที่แท้จริงออกมา ขับไล่ความมืดมิดออกไปได้ชั่วคราว" "ชั่วคราว?" บาร์นาบัสถามด้วยความกังวล "ใช่" เอลารอนพยักหน้า "เงาแห่งการล่มสลายยังคงอยู่ มันเพียงแค่ถูกผลักไสออกไปเท่านั้น" เขาหันไปมองโจเซฟ "นักบวชหนุ่ม เจ้าได้มอบสิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดให้กับเรา" "แล้ว... แล้วข้าจะเป็นอย่างไรต่อไป?" โจเซฟถาม "เจ้าจะฟื้นฟู" เอลารอนตอบ "แต่เจ้าอาจจะต้องใช้เวลาสักพัก" เขาหันไปทางเหล่าเอลฟ์ "นำนักบวชหนุ่มและสหายของเขาไปพักผ่อน และเตรียมการฉลองชัยชนะ" เหล่าเอลฟ์พยักหน้าและรีบเข้ามาประคองโจเซฟและบาร์นาบัสไปยังที่พัก บาร์นาบัสยังคงกุมมือโจเซฟไว้แน่น รู้สึกขอบคุณและเป็นห่วงเพื่อนของเขา แม้ว่าความมืดมิดจะถูกขับไล่ออกไปได้ แต่โจเซฟก็รู้ดีว่านี่เป็นเพียงการพักรบเท่านั้น ภารกิจที่แท้จริงของเขากำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง เขาได้เรียนรู้แล้วว่า การเสียสละที่แท้จริงไม่ใช่การสิ้นสุด แต่เป็นการเริ่มต้นของสิ่งใหม่ การอุทิศตนเพื่อผู้อื่น คือพลังที่แท้จริงที่สามารถขับไล่ความมืดมิดได้