แสงสีเขียวอ่อนจากร่างของโอลิเวียแผ่ขยายออกไปอย่างต่อเนื่อง มันไม่ได้มีความรุนแรงที่แผดเผา แต่กลับมีความอบอุ่นที่อ่อนโยน ค่อยๆ โอบล้อมร่างของเงาสีดำที่เคยเกรี้ยวกราด ท่ามกลางความตกตะลึงของชาวบ้านที่เฝ้ามองอยู่ "เป็นไปไม่ได้..." เสียงของเงาสีดำแผ่วเบาลง ราวกับกำลังสูญเสียพลัง "พลังแห่งชีวิต... พลังแห่งการเยียวยา... มันไม่ใช่สิ่งที่เจ้าควรจะครอบครองได้..." "ข้าไม่ได้ครอบครองมันไว้เพียงลำพัง" โอลิเวียกล่าว เสียงของเธอหนักแน่นขึ้นกว่าเดิม "ข้ามีธรรมชาติเป็นพันธมิตร พฤกษาทุกต้นในสวนแห่งแสงจันทร์... ดวงดาวบนท้องฟ้า... และผืนดินที่โอบอุ้มเราไว้... พวกเขาทุกคน... คือส่วนหนึ่งของข้า" แสงสีเขียวสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง ราวกับว่าธรรมชาติกำลังตอบรับคำพูดของเธอ มันเริ่มซึมลึกเข้าไปในร่างของเงาสีดำ ไม่ใช่เพื่อทำลายล้าง แต่เพื่อชำระล้างสิ่งที่เจ็บปวดและมืดมิดที่ซ่อนอยู่ภายใน เงาสีดำเริ่มสั่นเทาอย่างรุนแรง ไม่ใช่การสั่นเทาด้วยความโกรธแค้นอีกต่อไป แต่เป็นการสั่นเทาด้วยความเจ็บปวดที่ถูกเปิดเผย มันเหมือนกับว่าม่านมายาที่เคยปกคลุมจิตวิญญาณของมันกำลังถูกฉีกออก เผยให้เห็นถึงแก่นแท้ที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องล่าง "ข้า... ข้า... ไม่ต้องการ... สิ่งนี้..." เสียงที่เคยเยือกเย็นและน่าสะพรึงกลัว บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความอ่อนแอและความหวาดหวั่น "อย่า... อย่ามอง... ข้า..." "ข้าเห็นเจ้า" โอลิเวียกล่าวอย่างอ่อนโยน "ข้าเห็นความเจ็บปวดที่เจ้าแบกรับ... ข้าเห็นความผิดพลาดที่เจ้ากระทำ... และข้าเห็นความเดียวดายที่กัดกินจิตใจของเจ้า" แสงสีเขียวค่อยๆ กลืนกินเงาสีดำเข้าไป แทนที่ความมืดมิดด้วยความสว่างอันบริสุทธิ์ ชาวบ้านที่ยืนมองอยู่เริ่มรู้สึกถึงความผ่อนคลายที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในจิตใจ ความตึงเครียด ความหวาดกลัว และความไม่สบายใจที่เคยเกาะกุมมานาน ค่อยๆ จางหายไป "ข้า... เจ็บปวด..." เสียงที่ดังออกมาจากร่างของเงาสีดำ บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นเสียงกระซิบแผ่วเบา "นานเหลือเกิน... เจ็บปวด... จนแทบจะ... ทนไม่ไหว..." "ทุกคน... ต่างก็เคยเจ็บปวด" โอลิเวียกล่าว "แต่เราสามารถเลือกได้... ว่าจะปล่อยให้ความเจ็บปวดนั้น... ครอบงำเรา... หรือจะใช้มัน... เป็นบทเรียน... เพื่อเติบโตต่อไป" ทันใดนั้น ร่างของเงาสีดำก็เริ่มสลายไป เหลือเพียงกลุ่มควันสีดำที่ลอยวนอยู่รอบๆ โอลิเวีย ก่อนจะค่อยๆ จางหายไปในอากาศธาตุ เหลือเพียงความว่างเปล่า และกลิ่นอายจางๆ ของความเศร้าโศกที่ยังคงค้างอยู่ โอลิเวียทรุดตัวลงคุกเข่าบนพื้น เธอรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่ถาโถมเข้ามาอย่างรวดเร็ว การใช้พลังแห่งชีวิตในระดับนี้ จำเป็นต้องใช้พลังงานมหาศาลจากตัวเธอเอง "เจ้า... ทำได้แล้ว..." เสียงของชายชราที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นคนหลอกลวง ดังขึ้น เขาเดินเข้ามาหาโอลิเวียด้วยท่าทีที่เปลี่ยนไป ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความซาบซึ้งและโล่งอก "ท่าน..." โอลิเวียเงยหน้ามองเขา "สิ่งที่พวกท่าน... ทำ... มันคืออะไรกันแน่คะ? ทำไม... ถึงต้องสร้างเรื่องราว... ปิดบังความจริง...?" ชายชราถอนหายใจยาว "มันซับซ้อนกว่าที่เจ้าคิด... โอลิเวีย" เขาค่อยๆ ทรุดตัวนั่งลงข้างๆ เธอ "สิ่งที่เจ้าเห็น... คือ 'ผู้พิทักษ์แห่งความเงียบ'... พวกเขาไม่ใช่คน... แต่เป็นสิ่งมีชีวิต... ที่ถูกสร้างขึ้น... ด้วยพลังงานแห่งความทรงจำที่ถูกลบเลือน... พวกเขาถูกสร้างขึ้น... เพื่อปกป้องอาณาจักร... จากความจริงที่น่าหวาดกลัว..." "ความจริงที่น่าหวาดกลัว?" โอลิเวียทวนคำ "ใช่... ความจริงที่ว่า... อาณาจักรของเรา... เคยถูกปกครอง... โดยผู้ที่ใช้พลังแห่งมายา... ในทางที่ผิด" ชายชรากล่าว "พวกเขาสร้างความสับสน... ความหวาดกลัว... และความเกลียดชัง... เพื่อรักษาอำนาจ... จนกระทั่ง... มีบางสิ่ง... ได้หยุดยั้งพวกเขา... และผลลัพธ์... คือการสูญเสียความทรงจำ... ของผู้คนทั้งอาณาจักร..." "แล้ว... ผู้พิทักษ์แห่งความเงียบ... เกี่ยวข้องอะไร... กับเรื่องนี้คะ?" โอลิเวียถาม "หลังจากเหตุการณ์นั้น... ผู้นำของเราในเวลานั้น... ซึ่งเป็นบรรพบุรุษของข้า... ได้ตัดสินใจ... ว่าความทรงจำ... คืออันตราย... พวกเขาเชื่อว่า... การลืมเลือน... คือหนทางเดียว... ที่จะปกป้องผู้คน... จากบาดแผลทางใจ... และการถูกชักจูง... ได้อีกครั้ง" ชายชราอธิบาย "ดังนั้น... พวกเขาจึงสร้าง 'ผู้พิทักษ์แห่งความเงียบ' ขึ้นมา... เพื่อรักษา 'ม่านมายา' แห่งความลืมเลือน... และคอยกำจัด... หรือควบคุม... ผู้ใดก็ตาม... ที่พยายามจะเปิดเผยความจริง... หรือทำให้ผู้คน... จำสิ่งต่างๆ ได้อีกครั้ง..." "แต่... นั่นมัน... ไม่ถูกต้องเลยนะคะ!" โอลิเวียค้าน "การลืมเลือน... ไม่ใช่การเยียวยา... มันคือการหลอกลวงตัวเอง... และทำให้ผู้คน... ไม่สามารถเรียนรู้... จากอดีตได้..." "ข้ารู้..." ชายชราตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิด "ตลอดหลายปีที่ผ่านมา... ข้าและผู้พิทักษ์บางส่วน... ก็เริ่มตระหนักถึงข้อผิดพลาดของเรา... เราเห็นความทุกข์ทรมาน... ที่เกิดจากการไร้ซึ่งความทรงจำ... เราเห็นผู้คน... กลายเป็นเพียง... หุ่นเชิด... ที่ถูกควบคุม... เราจึงพยายาม... หาทางแก้ไข... แต่ 'ผู้พิทักษ์' ที่เป็นอิสระ... และยังคงยึดมั่นในแนวทางเดิม... ก็คอยขัดขวาง... มาตลอด..." "แล้ว... ที่ท่านบอกว่า... พวกเขาคือ 'ผู้พิทักษ์แห่งความเงียบ'... ไม่ใช่ 'ผู้พิทักษ์แห่งความทรงจำ' อย่างที่เคยบอก... หมายความว่าอย่างไรคะ?" โอลิเวียถาม "นั่นเป็นความลับ... ที่เราเก็บงำมานาน" ชายชรากล่าว "แท้จริงแล้ว... 'ผู้พิทักษ์' เหล่านี้... มีสองประเภท... ประเภทหนึ่ง... คือสิ่งที่เจ้าเพิ่งจะ... เผชิญหน้า... เป็นผู้ที่ถูกสร้างขึ้น... จากพลังงานแห่งความกลัว... และความมืด... พวกเขามีหน้าที่... รักษาความเงียบ... และความลืมเลือน... ด้วยกำลัง... อีกประเภทหนึ่ง... คือ 'ผู้พิทักษ์แห่งแสง'... พวกเขามีหน้าที่... คอยเฝ้าระวัง... และปกป้อง... ผู้ที่พยายามจะ... ฟื้นฟูความทรงจำ... และนำทาง... ไปสู่แสงสว่าง... พวกเขา... คือคนที่... แอบช่วยเหลือ... เจ้า... มาโดยตลอด... อย่างเช่น... ผู้นำแห่งเผ่าพันธุ์พฤกษา... ที่คอยส่งสัญญาณ... และให้พลัง... แก่เจ้า..." โอลิเวียเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "หมายความว่า... สิ่งที่เกิดขึ้น... ที่สวนแก้ว... และที่... ที่ข้าได้รับความช่วยเหลือ... คือการกระทำของ 'ผู้พิทักษ์แห่งแสง' อย่างนั้นหรือคะ?" "ถูกต้อง" ชายชราพยักหน้า "พวกเขา... คือผู้ที่ต่อต้าน... แนวคิดของ 'ความเงียบ'... และต้องการ... ให้ผู้คน... ได้รับอิสรภาพ... ทางความคิด... อีกครั้ง" "แล้ว... ตอนนี้... 'ผู้พิทักษ์แห่งความเงียบ'... จะเป็นอย่างไรต่อไปคะ?" โอลิเวียถาม "เขา... ได้ถูกชำระล้าง... ด้วยพลังแห่งชีวิต... ของเจ้าแล้ว" ชายชรากล่าว "เขา... จะไม่กลับมา... เป็นภัยคุกคาม... อีกต่อไป... แต่... เรื่องราว... ยังไม่จบลง... โอลิเวีย..." "หมายความว่าอย่างไรคะ?" โอลิเวียถามด้วยความกังวล "ยังมี... 'ผู้พิทักษ์แห่งความเงียบ'... อีกหลายตน... ที่ยังคง... แข็งแกร่ง... และ... ยังคง... ยึดมั่น... ในแนวทางเดิม..." ชายชรากล่าว "และ... สิ่งที่น่ากังวลที่สุด... คือ... พลังที่แท้จริง... เบื้องหลัง... การสร้าง... 'ผู้พิทักษ์' เหล่านี้... กำลังจะ... ตื่นขึ้น..." คำพูดของชายชรา ทำให้โอลิเวียรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นไปทั่วร่าง เธอรู้ดีว่า การต่อสู้ของเธอ... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น