โอลิเวียเดินลึกเข้าไปในอาณาจักรเงียบงันตามคำแนะนำของชายชราริมทะเลสาบ เธอพบว่าเส้นทางที่ทอดไปนั้นเต็มไปด้วยซากปรักหักพังของสิ่งก่อสร้างโบราณที่แสดงให้เห็นถึงความรุ่งเรืองในอดีต สถาปัตยกรรมที่เคยงดงาม บัดนี้เหลือเพียงซากอิฐหินที่ผุพังตามกาลเวลา ราวกับจะบอกเล่าเรื่องราวของความรุ่งเรืองที่สูญสลายไปพร้อมกับความทรงจำของผู้คน บรรยากาศรอบตัวยังคงเย็นยะเยือก และหมอกหนาทึบยังคงปกคลุมอยู่ทั่วทุกหนแห่ง โอลิเวียพยายามใช้พลังของเธอในการสัมผัสถึงพลังงานที่แผ่ออกมา เธอรู้สึกได้ถึงกระแสพลังที่แฝงเร้นอยู่ภายใต้ความเงียบงันนี้ มันไม่ใช่พลังงานแห่งความมุ่งร้ายโดยตรง แต่เป็นเหมือนพลังงานที่เกิดจากการถูกกลืนกิน การสูญเสีย และความเศร้าโศกที่สะสมมานาน "นี่มัน...น่าขนลุกจริงๆ" โอลิเวียพึมพำกับตัวเองขณะเดินผ่านซุ้มประตูหินขนาดใหญ่ที่เหลือเพียงครึ่งเดียว "เหมือนกับว่าทุกอย่างกำลังพยายามจะลืมเลือนตัวเอง" ศิลาแห่งการนำทางที่ห้อยอยู่บนคอของเธอเริ่มสั่นแรงขึ้นเรื่อยๆ เป็นสัญญาณว่าเธอใกล้จะถึงเป้าหมายมากขึ้น โอลิเวียรู้สึกถึงแรงดึงดูดที่มองไม่เห็น กำลังนำพาเธอไปยังทิศทางหนึ่ง "เจ้ากำลังพยายามจะบอกข้าว่าให้ไปทางนี้ใช่ไหม" เธอถามศิลาอย่างอ่อนโยน "ยอดเยี่ยมไปเลย" ขณะที่เธอเดินลึกเข้าไปอีก เสียงแผ่วเบาที่เหมือนเสียงกระซิบก็เริ่มดังขึ้นในโสตประสาทของเธอในตอนแรกมันเป็นเพียงเสียงที่เบาเสียจนแทบจะไม่ได้ยิน แต่เมื่อเธอตั้งสมาธิ เสียงเหล่านั้นก็เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ "ใคร...อยู่ที่นั่น..." "ท่าน...ได้ยินข้า...หรือไม่..." "อย่า...ทิ้งข้า...ไป..." "ความทรงจำ...ของข้า...มัน...กำลัง...เลือนราง..." เสียงเหล่านั้นปะปนกันไปหมด ราวกับเสียงสะท้อนจากอดีตที่ยังคงหลงเหลืออยู่ โอลิเวียหลับตาลง เธอพยายามแยกแยะเสียงเหล่านั้นออกเป็นเสียงๆ เพื่อทำความเข้าใจสิ่งที่พวกเขากำลังสื่อสาร "นี่คือ...เสียงของผู้คนที่ถูกสาป..." เธอคิดในใจ "เสียงของพวกเขา...ก่อนที่จะ...สูญเสีย...ทุกสิ่งไป...อย่างสิ้นเชิง..." โอลิเวียรู้ดีว่าพลังของเธอสามารถมองทะลุม่านมายาได้ แต่การได้ยินเสียงเหล่านี้มันแตกต่างออกไป มันไม่ใช่ภาพที่มองเห็น แต่เป็นความรู้สึกที่สัมผัสได้โดยตรงจากอารมณ์และความเจ็บปวดของผู้คน "ข้า...ได้ยิน...พวกท่าน..." โอลิเวียเอ่ยเสียงดังพอที่จะให้เสียงของเธอเดินทางผ่านม่านหมอก "ข้า...มา...ที่นี่...เพื่อ...ช่วยเหลือ..." ทันใดนั้น เสียงกระซิบเหล่านั้นก็เงียบลงชั่วขณะ ราวกับว่าพวกเขากำลังตั้งใจฟังสิ่งที่เธอพูด "ช่วยเหลือ...อย่างไร..." เสียงหนึ่งดังขึ้นมาอย่างแผ่วเบา "ไม่มีใคร...สามารถ...ช่วย...พวกเรา...ได้อีกแล้ว..." "ข้า...เชื่อว่า...ข้า...ทำได้..." โอลิเวียตอบด้วยความมุ่งมั่น "ข้า...มีพลัง...ที่สามารถ...มองทะลุ...ม่านมายา...ได้...ข้า...จะพยายาม...หา...หนทาง...ที่จะ...ปลดปล่อย...พวกท่าน..." เธอเดินต่อไป โดยมีเสียงกระซิบที่เริ่มกลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันดูเหมือนจะมีความหวังเล็กๆ แฝงอยู่ ไม่นานนัก โอลิเวียก็มาถึงบริเวณใจกลางของอาณาจักรที่ชายชราได้กล่าวถึง ที่นี่มีสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่กลางแจ้ง มันดูแตกต่างจากซากปรักหักพังอื่นๆ ที่เธอเห็นมาอย่างสิ้นเชิง โครงสร้างของมันยังคงสมบูรณ์ และมีพลังงานบางอย่างแผ่ออกมาอย่างรุนแรง "ที่นี่...คงจะเป็น...สถานที่...ที่สำคัญที่สุด..." โอลิเวียกล่าวขณะจ้องมองไปยังสิ่งก่อสร้างนั้น มันคือหอคอยโบราณขนาดใหญ่ที่สร้างขึ้นจากหินสีดำสนิท ยอดของหอคอยแหลมชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้าที่ถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกหนาทึบ รอบๆ หอคอยมีสัญลักษณ์โบราณสลักอยู่บนพื้นหิน ซึ่งโอลิเวียไม่เคยเห็นมาก่อน "ศิลาแห่งการนำทาง...กำลังสั่น...อย่างรุนแรง..." เธอสังเกตเห็นว่าศิลานั้นส่องแสงสีฟ้าอ่อนๆ ออกมา และสั่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "นั่นต้องเป็น...ต้นตอ...ของม่านมายา...แน่ๆ..." โอลิเวียคิด "และอาจจะเป็น...สิ่งที่...ชายชรา...กล่าวถึง...บางสิ่ง...ที่ทรงพลัง..." เธอเดินเข้าไปใกล้หอคอยมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเข้าใกล้ เธอสัมผัสได้ถึงพลังงานที่เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ มันไม่ใช่แค่พลังงานที่เกิดจากความเศร้าโศกอีกต่อไป แต่มันคือพลังงานดิบ ที่มีความเก่าแก่และทรงอำนาจอย่างน่ากลัว "ข้า...ต้อง...ระมัดระวัง...ให้มาก..." โอลิเวียเตือนตัวเอง "พลัง...นี้...อันตราย...เกินกว่า...ที่ข้า...จะ...ประมาท..." ขณะที่เธอกำลังจะก้าวเข้าไปในประตูหอคอย ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเธออย่างกะทันหัน เป็นหญิงสาวในชุดคลุมสีเข้ม ดวงตาของเธอสะท้อนแสงสีม่วงอ่อนๆ ใบหน้าของเธอเรียบเฉย ไร้อารมณ์ ราวกับเป็นรูปปั้นที่ถูกแกะสลักขึ้นมา "หยุดอยู่ตรงนั้น" เสียงของเธอเย็นชาและไร้ความรู้สึก "ไม่มีใคร...ได้รับอนุญาต...ให้เข้าไป...ในสถานที่นี้..." โอลิเวียผงะไปเล็กน้อย เธอไม่คาดคิดว่าจะได้พบกับใครที่นี่ "ท่าน...เป็นใคร...คะ" "ข้า...คือ...ผู้พิทักษ์..." หญิงสาวตอบ "ข้า...มีหน้าที่...เฝ้า...สถานที่แห่งนี้...และ...ป้องกัน...ไม่ให้...ใคร...เข้ามา...รบกวน..." "แต่...ข้า...มา...เพื่อ...ช่วยเหลือ..." โอลิเวียพยายามอธิบาย "ผู้คน...ในอาณาจักร...แห่งนี้...กำลัง...เดือดร้อน..." "ความเดือดร้อน...ของพวกมัน...เป็น...สิ่งที่...หลีกเลี่ยง...ไม่ได้..." ผู้พิทักษ์กล่าว "นี่คือ...สิ่งที่...พวกเขา...ได้รับ...เมื่อ...พวกเขา...ละเลย...หน้าที่...ของตนเอง..." "หน้าที่...อะไร...คะ" โอลิเวียถามอย่างสงสัย "หน้าที่...ในการ...จดจำ...และ...รักษา...ความทรงจำ...ของตนเอง..." ผู้พิทักษ์ตอบ "เมื่อ...พวกเขา...ละเลย...หน้าที่...นั้น...ความเงียบ...ก็จะ...เข้ามา...แทนที่..." "แต่...พวกเขา...ไม่สามารถ...จำ...ได้...อีกต่อไปแล้ว..." โอลิเวียแย้ง "พวกท่าน...สร้าง...สิ่งนี้...ขึ้นมา...ใช่ไหมคะ" "เรา...เพียงแค่...รักษา...สมดุล..." ผู้พิทักษ์กล่าว "เมื่อ...ความทรงจำ...ของ...มนุษย์...เริ่ม...มากเกินไป...มัน...ก็...จะ...ก่อให้เกิด...ความขัดแย้ง...และความวุ่นวาย...เรา...จึง...ต้อง...มี...วิธีการ...ในการ...ควบคุม...มัน..." โอลิเวียรู้สึกตกใจกับคำพูดของหญิงสาว "ควบคุม...ความทรงจำ...ของผู้อื่น...อย่างนั้นหรือคะ" "มัน...ไม่ใช่...การควบคุม...โดยตรง..." ผู้พิทักษ์อธิบาย "แต่มัน...คือ...การ...สร้าง...ม่านมายา...เพื่อ...ปิดบัง...ความจริง...อันโหดร้าย...ที่...อาจจะ...ทำลาย...จิตใจ...ของพวกเขา...ได้..." "แต่...นั่น...มัน...โหดร้าย...เกินไป..." โอลิเวียกล่าว "การลบเลือน...ความทรงจำ...ทั้งหมด...มัน...ไม่ใช่...การช่วยเหลือ...แต่มัน...คือ...การ...ทำลาย...ตัวตน...ของพวกเขา..." "ตัวตน...ที่...แท้จริง...ของพวกเขา...นั้น...ถูก...ซ่อนเร้น...อยู่...ภายใต้...ความทรงจำ...ที่...พวกเขา...สร้างขึ้น...มา...เอง..." ผู้พิทักษ์กล่าว "เมื่อ...เรา...ลบเลือน...มัน...ไป...พวกเขา...ก็...จะ...กลับคืน...สู่...สภาพ...ที่...บริสุทธิ์...อีกครั้ง..." โอลิเวียรู้สึกว่าเธอไม่สามารถคุยกับหญิงสาวคนนี้ให้เข้าใจกันได้ เธอเห็นความเชื่อที่แข็งแกร่งในตัวผู้พิทักษ์ แต่สำหรับเธอแล้ว สิ่งที่พวกเขากำลังทำนั้นผิดอย่างมหันต์ "ข้า...ไม่สามารถ...ปล่อยให้...ท่าน...ทำแบบนี้...ต่อไป...ได้..." โอลิเวียกล่าว "ข้า...จะ...ต้อง...เข้าไป...ข้างใน...และ...หา...ทาง...หยุดยั้ง...สิ่งนี้..." "เจ้า...ไม่มี...สิทธิ์..." ผู้พิทักษ์ตอบ "นี่...คือ...อาณาจักร...ของเรา...และ...เรา...จะ...ไม่...ยอม...ให้...ใคร...มายุ่ง...เกี่ยว..." หญิงสาวเงื้อมือขึ้น ปลายนิ้วของเธอเปล่งแสงสีม่วงออกมา โอลิเวียสัมผัสได้ถึงพลังงานที่กำลังก่อตัวขึ้น เธอรู้ว่าการต่อสู้กำลังจะเริ่มต้นขึ้น