โอลิเวียตั้งท่าเตรียมพร้อมเผชิญหน้ากับผู้พิทักษ์แห่งอาณาจักรเงียบงัน สายตาของเธอมุ่งมั่น แต่ก็แฝงไว้ด้วยความกังวลเล็กน้อย เธอสัมผัสได้ถึงพลังที่แข็งแกร่งของหญิงสาวตรงหน้า ซึ่งดูเหมือนจะผูกติดอยู่กับพลังงานของหอคอยโบราณแห่งนี้ "ข้า...ไม่ต้องการ...จะสู้กับท่าน..." โอลิเวียกล่าว "แต่...ข้า...ไม่สามารถ...ปล่อยให้...สิ่งที่ท่าน...ทำ...ดำเนินต่อไป...ได้..." "ความปรารถนา...ของเจ้า...นั้น...ไร้ความหมาย...ในที่แห่งนี้..." ผู้พิทักษ์ตอบ ดวงตาของเธอฉายแววเย็นชา "เรา...คือ...ผู้พิทักษ์...แห่ง...ความสงบ...และ...เรา...จะ...กำจัด...ทุกสิ่ง...ที่...ขัดขวาง...ความสงบ...นั้น..." ทันใดนั้น ผู้พิทักษ์ก็พุ่งเข้าใส่โอลิเวียด้วยความเร็วสูง ปลายนิ้วของเธอปล่อยลำแสงสีม่วงเข้มพุ่งตรงมา โอลิเวียรีบหลบหลีกอย่างฉิวเฉียด ลำแสงนั้นพุ่งทะลุผ่านอากาศและกระทบเข้ากับก้อนหินด้านหลัง ทำให้ก้อนหินแตกร้าวเป็นเสี่ยงๆ "พลัง...ของเธอ...รุนแรง...จริงๆ..." โอลิเวียคิดในใจขณะที่เธอหมุนตัวหลบการโจมตีครั้งต่อไป เธอตัดสินใจใช้พลังของตนเองเพื่อตอบโต้ เธอรวบรวมพลังงานจากภายใน และปล่อยคลื่นพลังสีฟ้าอ่อนๆ ออกไป ปะทะเข้ากับลำแสงสีม่วงของผู้พิทักษ์ เกิดเป็นแสงสว่างวาบขึ้นกลางอากาศ "เจ้า...มีพลัง...ที่น่าสนใจ..." ผู้พิทักษ์กล่าว "แต่...มัน...ยังคง...อ่อนแอ...เกินไป..." การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด โอลิเวียพยายามใช้ความคล่องแคล่วของตนเองในการหลบหลีกการโจมตีอันรุนแรงของผู้พิทักษ์ ขณะเดียวกันก็พยายามหาจังหวะโต้กลับ "ข้า...มองเห็น...พลังงาน...ของท่าน...ทั้งหมด..." โอลิเวียกล่าวขณะที่เธอหลบการโจมตีอีกครั้ง "มัน...เชื่อมโยง...กับ...หอคอย...แห่งนี้...ใช่หรือไม่..." "ถูกแล้ว..." ผู้พิทักษ์ตอบ "หอคอย...แห่งนี้...คือ...แก่นแท้...ของ...พลัง...ของเรา..." โอลิเวียเริ่มเข้าใจแล้วว่าเธอไม่สามารถเอาชนะผู้พิทักษ์ได้ด้วยการต่อสู้เพียงอย่างเดียว เธอต้องหาทางทำลายแหล่งพลังงานของเธอเสียก่อน "หาก...ข้า...สามารถ...ทำลาย...หอคอย...แห่งนี้...ได้..." โอลิเวียคิด "พลัง...ของเธอ...ก็จะ...หายไป..." เธอเริ่มปรับเปลี่ยนกลยุทธ์ เธอพยายามล่อให้ผู้พิทักษ์เข้าไปใกล้หอคอยมากขึ้น ขณะเดียวกันก็พยายามสำรวจหาจุดอ่อนของโครงสร้างนั้น "ท่าน...คิดว่า...ท่าน...สามารถ...หยุด...ข้า...ได้...อย่างนั้นหรือ..." โอลิเวียยั่วโมโห "ท่าน...เป็นเพียง...ผู้รับใช้...ของ...พลัง...ที่...ท่าน...ไม่เข้าใจ...ด้วยซ้ำ..." คำพูดของโอลิเวียทำให้ผู้พิทักษ์โกรธเคือง ดวงตาของเธอเปล่งประกายสีม่วงจัดจ้านขึ้น "เจ้า...บังอาจ...นัก..." เธอปลดปล่อยพลังที่รุนแรงกว่าเดิมออกมา ลำแสงสีม่วงพุ่งเข้าใส่โอลิเวียราวกับสายฟ้า โอลิเวียรีบใช้พลังของตนเองในการป้องกัน แต่เธอก็รู้สึกได้ว่าพลังของตนเองกำลังจะหมดลง "ข้า...ต้อง...หา...ทาง...ให้ได้..." โอลิเวียพยายามรวบรวมสมาธิ เธอสังเกตเห็นว่ามีสัญลักษณ์บางอย่างที่สลักอยู่บนพื้นหินรอบๆ หอคอย ซึ่งมีพลังงานแฝงอยู่ "สัญลักษณ์...พวกนั้น..." โอลิเวียคิด "มัน...อาจจะเป็น...กุญแจ...สำคัญ..." เธอตัดสินใจเสี่ยง เธอแสร้งทำเป็นอ่อนแรง และปล่อยให้ผู้พิทักษ์เข้ามาประชิดตัว เมื่อผู้พิทักษ์กำลังจะโจมตีครั้งสุดท้าย โอลิเวียก็ใช้พลังทั้งหมดที่เหลืออยู่ พุ่งเข้าไปยังสัญลักษณ์ที่อยู่ใกล้ที่สุด "นี่มัน...อะไร...กัน..." ผู้พิทักษ์อุทานด้วยความตกใจ โอลิเวียใช้พลังทั้งหมดของเธอ โจมตีไปที่สัญลักษณ์นั้นอย่างรุนแรง สัญลักษณ์เริ่มส่องแสงสว่างวาบขึ้น และพลังงานที่เชื่อมโยงกับหอคอยก็เริ่มปั่นป่วน "ไม่! เจ้า...ทำแบบนี้...ไม่ได้!" ผู้พิทักษ์ตะโกน เสียงของเธอเต็มไปด้วยความโกรธและความหวาดกลัว เกิดการระเบิดของพลังงานขึ้นรอบๆ หอคอย สัญลักษณ์บนพื้นดินเริ่มสว่างวาบพร้อมกันทั้งหมด ทำให้เกิดแสงสว่างจ้าที่กลืนกินทุกสิ่ง เมื่อแสงสว่างนั้นจางลง โอลิเวียพบว่าตนเองยืนอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางซากปรักหักพังของหอคอยที่พังทลายลง ผู้พิทักษ์ได้หายตัวไป เหลือเพียงความเงียบที่แตกต่างจากความเงียบที่เคยเป็น "ข้า...ทำสำเร็จแล้วหรือ..." โอลิเวียพึมพำ เธอรู้สึกอ่อนเพลียอย่างมาก พลังของเธอถูกใช้ไปจนเกือบหมดสิ้น แต่เธอก็รู้สึกดีใจที่อย่างน้อยเธอก็ได้ทำลายแหล่งพลังงานของม่านมายาแห่งนี้ลง ทันใดนั้น เธอก็ได้ยินเสียงกระซิบดังขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่เสียงที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังอีกต่อไป มันเป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง และความรู้สึกขอบคุณ "ขอบคุณ...ท่าน..." "เรา...ได้รับ...อิสรภาพ...แล้ว..." "ความทรงจำ...ของพวกเรา...กำลัง...กลับคืนมา..." โอลิเวียยิ้มบางๆ เธอรู้ว่าภารกิจของเธอยังไม่จบสิ้น แต่การได้ยินเสียงเหล่านี้ มันทำให้เธอมีกำลังใจที่จะเดินหน้าต่อไป เธอหันไปมองศิลาแห่งการนำทางที่ยังคงส่องแสงสีฟ้าอ่อนๆ อยู่บนคอของเธอ มันดูเหมือนจะนำทางเธอไปยังเป้าหมายต่อไป...เป้าหมายที่จะฟื้นฟูอาณาจักรเงียบงันแห่งนี้ให้กลับคืนสู่สภาพเดิม