"เจ้าต้องเผชิญหน้ากับเงาของตนเอง" เสียงนั้นกล่าวซ้ำอีกครั้ง คิมหันต์รู้สึกราวกับว่าเสียงนั้นกำลังล่องลอยอยู่รอบตัวเขา มันไม่ใช่เสียงที่น่ากลัว แต่เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกเข้าใจและเห็นอกเห็นใจ "เงาของตนเอง... มันหมายความว่าอย่างไรครับ?" คิมหันต์ถาม เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มืดมิดภายในห้องโถงแห่งความทรงจำ แสงสว่างจากดาบแห่งการผนึกที่เขาถืออยู่ดูเหมือนจะสั่นไหวเล็กน้อย ราวกับจะสะท้อนความไม่มั่นคงในใจของเขา "ความกลัวของเจ้า ความสงสัยในตนเอง พลังที่เจ้าปฏิเสธที่จะยอมรับ" เสียงนั้นอธิบาย "เงารัตติกาลที่เจ้าเห็นอยู่ตอนนี้ เป็นเพียงภาพสะท้อนของความมืดภายในใจมนุษย์ รวมถึงภายในตัวเจ้าเองด้วย" อาร์คัสที่กำลังต่อสู้อยู่ด้านหน้า ทิ้งช่วงการต่อสู้ไปครู่หนึ่ง เขาหันมามองคิมหันต์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล "คิมหันต์... เจ้าได้ยินอะไรบางอย่างหรือ?" "ผม... ผมได้ยินเสียงครับ" คิมหันต์ตอบ "เสียงที่บอกว่าผมต้องเผชิญหน้ากับเงาของตัวเอง" "เงา..." อาร์คัสพึมพำ "ข้าเข้าใจแล้ว" เขาหันกลับไปเผชิญหน้ากับเงารัตติกาลอีกครั้ง "เจ้าไม่ต้องกังวล คิมหันต์ ข้าจะต้านทานพวกมันไว้ให้เจ้าเอง เจ้าจงทำในสิ่งที่เจ้าต้องทำ" คิมหันต์มองอาร์คัสด้วยความรู้สึกขอบคุณ เขารู้ว่าอาร์คัสกำลังเสี่ยงอันตรายเพียงใดเพื่อปกป้องเขา เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติสัมปชัญญะ เขาหลับตาลงอีกครั้ง พยายามนึกถึงภาพของแสงสว่าง ภาพของเมล็ดพันธุ์ที่เติบโตงอกงาม ภาพของสวนแห่งเมล็ดพันธุ์ที่เขาเคยไปเยือน "เมล็ดพันธุ์แห่งแสง..." คิมหันต์พึมพำ "พลังของผม... มันมาจากที่นั่นจริงๆ หรือ?" "ใช่" เสียงนั้นตอบ "เมล็ดพันธุ์เหล่านั้นคือแก่นแท้ของพลังแห่งแสงสว่างที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อต่อต้านความมืดมาตั้งแต่ครั้งโบราณกาล และเจ้า... คือผู้ที่ได้รับสายใยเชื่อมโยงกับมัน" "แต่ผม... ผมยังไม่คุ้นเคยกับพลังนี้ ผมยังควบคุมมันไม่ได้" คิมหันต์รู้สึกถึงความสิ้นหวังที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ "การเรียนรู้ไม่ใช่การบังคับ" เสียงนั้นกล่าวอย่างอ่อนโยน "แต่เป็นการยอมรับ และการปล่อยวาง จงเชื่อมั่นในสัญชาตญาณของเจ้า จงปล่อยให้พลังนั้นนำทางเจ้า" ทันใดนั้นเอง ภาพในหัวของคิมหันต์ก็เปลี่ยนไป จากสวนแห่งเมล็ดพันธุ์อันอบอุ่น เขาเห็นภาพของตนเองในวัยเด็ก ยืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิด มีเงาร่างหนึ่งกำลังคืบคลานเข้ามาหาเขา ร่างนั้นบิดเบี้ยวผิดรูป ดวงตาเป็นสีแดงฉาน ภาพนั้นทำให้เขารู้สึกเย็นยะเยือกไปทั้งตัว นี่คือความทรงจำที่เขาพยายามจะลืมมาตลอด "นั่นคือ..." คิมหันต์กล่าวเสียงสั่นเครือ "ความกลัวแรกของเจ้า" เสียงนั้นตอบ "ความกลัวที่ทำให้เจ้าต้องหนี และซ่อนเร้นพลังที่แท้จริงของตนเอง" เงารัตติกาลรอบตัวคิมหันต์เริ่มขยับเข้ามาใกล้ขึ้น พวกมันดูเหมือนจะรับรู้ถึงความหวาดกลัวที่กำลังก่อตัวขึ้นภายในตัวเขา แสงสีทองจากดาบแห่งการผนึกเริ่มหรี่ลง "ผม... ผมไม่สามารถทำได้" คิมหันต์กล่าว เขาเริ่มรู้สึกว่ามือที่จับดาบของเขากำลังอ่อนแรงลง "ทำไมเจ้าถึงไม่สามารถ?" เสียงนั้นถามด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น "เพราะเจ้ากลัว? เพราะเจ้าคิดว่าเจ้าอ่อนแอเกินไป?" "ใช่!" คิมหันต์ตะโกน "ผมอ่อนแอ ผมไม่เคยต้องการพลังนี้ ผมแค่อยากมีชีวิตธรรมดาๆ!" "ธรรมดา?" เสียงนั้นหัวเราะเบาๆ "เจ้าไม่เคยธรรมดาเลย คิมหันต์ เจ้ามีพลังที่ยิ่งใหญ่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน รอคอยเพียงแค่เจ้าจะกล้าพอที่จะปลดปล่อยมัน" อาร์คัสถูกเงารัตติกาลกระแทกจนกระเด็นถอยหลัง เขาสำลักเลือดเล็กน้อย แต่ก็ยังกัดฟันลุกขึ้นยืน "คิมหันต์! อย่าปล่อยให้พวกมันครอบงำเจ้า!" "ผม... ผมทำไม่ได้" คิมหันต์กล่าว เขาหลับตาลงแน่น ปล่อยให้ความรู้สึกหวาดกลัวถาโถมเข้ามา "เจ้าทำได้" เสียงนั้นกล่าวอย่างหนักแน่น "จงจำไว้ว่าเจ้าไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว จงจำว่ามีคนที่เชื่อมั่นในตัวเจ้า จงจำว่าโลกใบนี้ต้องการแสงสว่างจากเจ้า" คิมหันต์นึกถึงใบหน้าของอาร์คัส นึกถึงใบหน้าของเอลล่า นึกถึงชาวบ้านที่เขาเคยพบเจอ เขาตระหนักได้ว่าการยอมจำนนต่อความกลัวของตนเอง ไม่ใช่แค่การทำร้ายตัวเอง แต่ยังเป็นการทรยศต่อความหวังของคนอื่นๆ อีกด้วย "ผม... ผมจะไม่ยอมแพ้" คิมหันต์กัดฟันพูด เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาเปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่นที่เพิ่งถูกจุดประกายขึ้นมาใหม่ "ดีมาก" เสียงนั้นกล่าว "ตอนนี้ จงใช้พลังแห่งแสงของเจ้า จงใช้ดาบแห่งการผนึก แล้วแสดงให้พวกมันเห็นว่าความมืดไม่อาจทำลายแสงสว่างที่แท้จริงได้" คิมหันต์ยกดาบแห่งการผนึกขึ้นสูง แสงสีทองสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่แสงที่สั่นไหว มันคือแสงที่มั่นคงและทรงพลัง เขาจินตนาการถึงความกลัวที่เขาเคยรู้สึก ภาพของเงาร่างในวัยเด็ก ปลดปล่อยมันออกมา แต่แทนที่จะกลัว เขากลับรู้สึกถึงพลังที่ไหลเวียนเข้ามาในตัวเขา "ผม... ไม่ได้กลัวอีกต่อไปแล้ว!" คิมหันต์ตะโกน เขาเหวี่ยงดาบออกไป แสงสีทองพุ่งออกไปเป็นลำแสงขนาดใหญ่ เข้าปะทะกับเงารัตติกาลที่อยู่เบื้องหน้า เงาทมิฬเหล่านั้นกรีดร้องโหยหวนเมื่อถูกลำแสงนั้นสัมผัส พวกมันเริ่มสลายตัวไปทีละน้อย อาร์คัสตะลึงงัน เขามองดูคิมหันต์ด้วยความประหลาดใจระคนยินดี "คิมหันต์... เจ้าทำได้!" "ผม... ผมยังทำได้ไม่ดีนัก" คิมหันต์กล่าว แต่ในใจเขารู้สึกถึงความแตกต่างอย่างชัดเจน พลังที่เคยต่อต้านเขา บัดนี้กลับไหลเวียนไปตามเจตจำนงของเขาอย่างง่ายดาย "แต่ผมจะทำให้ดีขึ้น!" เงารัตติกาลที่เหลืออยู่ดูเหมือนจะตกใจกับพลังที่คิมหันต์แสดงออกมา พวกมันล่าถอยไปเล็กน้อย แต่ก็ยังคงวนเวียนอยู่รอบๆ ราวกับรอคอยโอกาส "พวกมันยังไม่ไปไหน" อาร์คัสกล่าว "เรายังไม่ปลอดภัย" "ผมรู้ครับ" คิมหันต์ตอบ เขากำดาบแห่งการผนึกไว้แน่น "แต่ตอนนี้ ผมพร้อมแล้ว"