การโจมตีของเงารัตติกาลชะลอตัวลงหลังจากที่คิมหันต์สามารถปลดปล่อยพลังแห่งแสงสว่างจากดาบแห่งการผนึกออกมาได้ เงาทมิฬเหล่านั้นยังคงปรากฏตัวอยู่ แต่ก็ไม่กล้าที่จะพุ่งเข้ามาโจมตีอย่างดุดันเหมือนเมื่อครู่ พวกมันเพียงแค่ลอยวนเวียนอยู่รอบๆ ห้องโถง ราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังรอคอยเหยื่อที่อ่อนแอ "พวกมันกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง" อาร์คัสกล่าวขณะที่เขากำลังตรวจดูบาดแผลของตนเอง "เกราะป้องกันของตระกูลวายุภักดิ์อ่อนแอลงมากจริงๆ ถ้าไม่มีดาบของเจ้า เราคงแย่แน่" "ผมยังทำได้ไม่ดีเท่าที่ควรครับ" คิมหันต์กล่าว เขาสำรวจดาบในมือ แสงสีทองยังคงสว่างเรืองรอง แต่เขาก็ยังรู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่ยังไม่สมบูรณ์ "ผมรู้สึกว่ายังมีพลังอีกมากที่ผมยังเข้าไม่ถึง" "ไม่ต้องรีบร้อน" เสียงทุ้มต่ำที่คิมหันต์ได้ยินก่อนหน้านี้ดังขึ้นอีกครั้ง "การควบคุมพลังไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้นได้ในชั่วข้ามคืน เจ้าต้องใช้เวลาในการฝึกฝน และทำความเข้าใจกับมัน" "แล้ว... ท่านเป็นใครกันแน่ครับ?" คิมหันต์ตัดสินใจถามออกไป เขาไม่สามารถละเลยคำถามนี้ได้อีกต่อไป "ท่านรู้เรื่องพลังของผม และดาบแห่งการผนึกได้อย่างไร?" "ข้าคือผู้พิทักษ์แห่งความทรงจำ" เสียงนั้นตอบ "จิตวิญญาณที่ถูกผูกติดกับสถานที่แห่งนี้ เพื่อรอคอยผู้ที่จะมาไขความลับ และสานต่อภารกิจในอดีต" "ผู้พิทักษ์แห่งความทรงจำ..." คิมหันต์ทวนคำ "แล้วภารกิจที่ว่า... มันคืออะไรครับ?" "คือการค้นหาความจริงเบื้องหลังคำสาปโบราณ" เสียงนั้นกล่าว "และปลดปล่อยอาณาจักรให้เป็นอิสระ" "คำสาปโบราณ..." คิมหันต์นึกถึงม้วนคัมภีร์โบราณที่เขาได้อ่านในหอสมุด "ท่านหมายถึงคำสาปที่ทำให้ผืนป่าต้องมนต์ดำใช่ไหมครับ?" "ถูกต้อง" เสียงนั้นตอบ "คำสาปนั้นมีอายุหลายร้อยปี มันถูกสร้างขึ้นโดยจอมเวทแห่งความมืด ที่ต้องการครอบครองพลังแห่งชีวิตของผืนป่า" "แล้ว... ใครเป็นคนสร้างคำสาปนี้ขึ้นมาครับ?" คิมหันต์ถามด้วยความอยากรู้ "นามของเขาคือ มอร์ทิส" เสียงนั้นกล่าว "เขาเป็นจอมเวทที่ทรงพลัง แต่ก็เต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน และความกระหายอำนาจ เขาต้องการใช้พลังของผืนป่าเพื่อสร้างกองทัพแห่งความตาย" "มอร์ทิส..." คิมหันต์พยายามนึกถึงชื่อนี้ แต่ก็ไม่เคยได้ยินมาก่อน "แล้ว... มีใครสามารถหยุดเขาได้ไหมครับ?" "มี" เสียงนั้นตอบ "เหล่านักรบแห่งแสง ผู้สืบทอดพลังแห่งชีวิต พวกเขาได้ร่วมมือกันสร้างดาบแห่งการผนึกขึ้นมา เพื่อใช้ต่อสู้กับมอร์ทิส" "ดาบแห่งการผนึก..." คิมหันต์มองดาบในมือ "แสดงว่าดาบเล่มนี้... ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อปราบจอมเวทแห่งความมืด?" "ใช่" เสียงนั้นยืนยัน "และผู้ที่ถือดาบเล่มนี้... จะต้องมีพลังแห่งแสงสว่างในตัว" "แล้ว... พลังแห่งแสงสว่างของผม... มันเกี่ยวข้องกับคำสาปนี้อย่างไรครับ?" คิมหันต์ถาม "เจ้าคือสายใยที่เชื่อมโยงระหว่างอดีตและปัจจุบัน" เสียงนั้นอธิบาย "พลังของเจ้าคือสิ่งที่เหลืออยู่ของเหล่านักรบแห่งแสง ผู้ที่พยายามต่อสู้กับมอร์ทิสในครั้งอดีต เจ้าคือความหวังสุดท้ายที่จะสามารถผนึกคำสาปนั้นได้อีกครั้ง" คิมหันต์รู้สึกมึนงง เขาไม่เคยคิดว่าตนเองจะมีความสำคัญต่อเรื่องราวขนาดนี้ "แต่... ผมยังไม่เข้าใจทั้งหมด ผมควรจะเริ่มต้นตรงไหน?" "เจ้าต้องค้นหาตราประทับโบราณ" เสียงนั้นกล่าว "ตราประทับที่ถูกซ่อนเร้นอยู่ภายในหอสมุดแห่งนี้ มันคือเบาะแสสำคัญที่จะนำเจ้าไปสู่การผนึกคำสาป" "ตราประทับโบราณ?" คิมหันต์หันไปมองรอบๆ ห้องโถงแห่งความทรงจำ "มันอยู่ที่ไหนครับ?" "มันถูกซ่อนไว้ในม่านแห่งภาพลวงตา" เสียงนั้นตอบ "ต้องใช้พลังแห่งแสงที่บริสุทธิ์เพื่อเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของมัน" คิมหันต์มองไปที่ผนังห้องโถงที่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรผิดปกติ เขาพยายามใช้พลังจากดาบแห่งการผนึก แต่ก็ยังรู้สึกว่ามันยังไม่เพียงพอ "ข้าจะช่วยเจ้า" อาร์คัสกล่าว เขาก้าวเข้ามาใกล้คิมหันต์ "ถึงแม้ข้าจะเข้าใจเรื่องพลังแห่งแสงน้อย แต่ข้าก็สามารถสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่ผิดปกติ" อาร์คัสยื่นมือไปสัมผัสผนังหิน เขาหลับตาลง ราวกับกำลังรวบรวมสมาธิ พลังงานสีฟ้าอ่อนๆ เริ่มแผ่ออกมาจากฝ่ามือของเขา "ตรงนี้... ข้ารู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่แตกต่างออกไป" คิมหันต์รีบนำดาบแห่งการผนึกไปจ่อที่จุดที่อาร์คัสชี้ แสงสีทองสว่างวาบขึ้น เมื่อแสงนั้นกระทบผนังหิน ภาพลวงตาเริ่มสั่นไหว ปรากฏเป็นรูปทรงเรขาคณิตที่ซับซ้อน ซึ่งไม่เคยมีมาก่อน "นั่นมัน... ตราประทับ!" คิมหันต์อุทาน "ไม่ใช่แค่ตราประทับ" เสียงนั้นกล่าว "แต่เป็นกุญแจที่จะนำเจ้าไปสู่ความลับที่ลึกซึ้งยิ่งกว่า" เมื่อคิมหันต์สัมผัสที่ตราประทับนั้น มันก็ส่องแสงสว่างจ้าขึ้น แล้วจู่ๆ ผนังหินก็ค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นทางลับที่ทอดลึกลงไปในความมืด "ทางลับ..." อาร์คัสกล่าวด้วยความประหลาดใจ "ข้าไม่เคยรู้เลยว่ามีทางนี้อยู่ที่นี่" "ทางนี้จะนำเจ้าไปสู่ใจกลางของหอสมุด" เสียงนั้นอธิบาย "สถานที่ที่เก็บรักษาความลับของเหล่าผู้พิทักษ์ และความจริงสุดท้ายเกี่ยวกับคำสาป" "เราต้องไปที่นั่น!" คิมหันต์กล่าวด้วยความมุ่งมั่น เขารู้สึกว่าคำตอบที่เขากำลังตามหาอยู่ใกล้แค่เอื้อม "แต่... พวกเงารัตติกาล..." อาร์คัสกล่าว พลางมองไปยังเงาทมิฬที่ยังคงวนเวียนอยู่ "ไม่ต้องห่วง" คิมหันต์กล่าว "ผมจะจัดการพวกมันเอง" คิมหันต์ยกดาบแห่งการผนึกขึ้นอีกครั้ง แสงสีทองสว่างวาบขึ้นจนสว่างเจิดจ้าไปทั่วทั้งห้องโถง เงารัตติกาลที่อยู่รอบๆ ส่งเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด พวกมันเริ่มถอยร่นไปอีกครั้ง ราวกับถูกขับไล่ด้วยพลังอันบริสุทธิ์ "ใช้โอกาสนี้ให้เป็นประโยชน์" เสียงนั้นกล่าว "รีบเข้าไปในทางลับ ก่อนที่พวกมันจะกลับมารวมตัวกันอีกครั้ง" คิมหันต์พยักหน้าให้ "คุณอาร์คัส ไปกันเถอะครับ!" "แน่นอน" อาร์คัสตอบ เขามองไปที่คิมหันต์ด้วยความภาคภูมิใจ "เจ้าเติบโตขึ้นมากจริงๆ คิมหันต์" ทั้งสองเดินเข้าไปในทางลับที่เพิ่งถูกเปิดออก ทิ้งไว้เบื้องหลังเพียงแสงสีทองอันเจิดจ้าที่ค่อยๆ จางหายไป พร้อมกับเงารัตติกาลที่เริ่มกลับมามีจำนวนมากขึ้นอีกครั้ง