เสียงไวโอลินของลีร่าค่อยๆ ดังขึ้น แผ่วเบาในตอนแรก แต่เปี่ยมไปด้วยอารมณ์ที่ลึกซึ้ง เธอหลับตาลง ปล่อยให้ความรู้สึกต่างๆ ไหลผ่านออกมา เธอระลึกถึงใบหน้าของเอลวิน รอยยิ้มของเขา เสียงหัวเราะของเขา และความรักที่เขามีให้เธอ ท่วงทำนองที่เธอบรรเลง ไม่ใช่เพียงแค่ตัวโน้ต แต่เป็นการถ่ายทอดความทรงจำและหัวใจของเธอออกไป ผู้นำแห่งเหล่าผู้พิทักษ์ยืนมองอย่างเงียบๆ เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานที่เริ่มก่อตัวขึ้นรอบตัวลีร่า มันไม่ใช่พลังงานที่รุนแรงและก้าวร้าว แต่เป็นพลังงานที่อ่อนโยนและอบอุ่น ราวกับสายน้ำที่ค่อยๆ ชะล้างสิ่งสกปรกออกไป "จงบรรเลงต่อไป... ลีร่า" เสียงของผู้นำดังขึ้นในจิตใจของเธอ "จงปลดปล่อยทุกสิ่ง... ที่เจ้ามี" ลีร่าสูดหายใจลึก เธอเริ่มบรรเลงท่วงทำนองที่ซับซ้อนขึ้น บทเพลงที่เต็มไปด้วยความหวังและการเติบโต แม้ว่ารอบกายจะยังคงเป็นภาพของความพินาศ แต่ในหัวใจของเธอ สรวงสวรรค์อันงดงามกำลังก่อตัวขึ้นอีกครั้ง ทันใดนั้นเอง แท่นบูชาหินอ่อนสีขาวที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ก็เริ่มสั่นสะเทือน แสงสีขาวนวลที่เคยอ่อนแรง บัดนี้พลันสว่างวาบขึ้นมาอย่างฉับพลัน มันไม่ใช่แสงที่เจิดจ้าจนแสบตา แต่เป็นแสงที่อบอุ่นและนุ่มนวล ราวกับแสงแห่งอรุณรุ่งที่กำลังจะมาถึง "ดูนั่นสิ!" ผู้นำอุทาน "พลัง... มันกำลังกลับคืนมา!" ลีร่ามองเห็นภาพที่น่าอัศจรรย์ตรงหน้า เถ้าถ่านที่เคยปกคลุมพื้นดิน ค่อยๆ ลอยขึ้นสู่อากาศ ก่อนจะค่อยๆ กลายเป็นละอองแสงสีทองอ่อนๆ ที่ร่วงหล่นลงมาดุจหิมะ เศษซากปรักหักพังรอบตัวเริ่มสลายตัวไป กลายเป็นแสงสว่างที่ค่อยๆ รวมตัวกันเป็นรูปทรงต่างๆ ที่สวยงาม ดอกไม้เล็กๆ สีขาวนวลเริ่มผลิบานขึ้นจากพื้นดินแห้งแล้ง ราวกับว่าท่วงทำนองแห่งการเยียวยาของเธอกำลังทำให้ผืนดินแห่งนี้มีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง "นี่มัน... เป็นไปได้อย่างไร?" ลีร่าถามด้วยความประหลาดใจ เธอหยุดการบรรเลงชั่วครู่ มองดูภาพตรงหน้าด้วยความตะลึง "พลังแห่งการสร้างสรรค์... เมื่อถูกชี้นำด้วยความหวังและความรัก... ย่อมสามารถเยียวยาทุกสิ่งได้" ผู้นำกล่าว "ท่วงทำนองของเจ้า... คือกุญแจสำคัญ" เขาหยิบเอาดอกไม้สีขาวนวลดอกหนึ่งขึ้นมาจากพื้น ซึ่งเพิ่งจะผลิบานออกมาจากดินที่แห้งแล้ง "นี่คือสัญลักษณ์แห่งการเกิดใหม่" ผู้นำกล่าว พลางยื่นดอกไม้นั้นให้กับลีร่า "มันคือสิ่งยืนยันว่า... แม้ในความพินาศ... ก็ยังมีความหวังอยู่เสมอ" ลีร่ารับดอกไม้นั้นมา สัมผัสได้ถึงความเย็นและความชุ่มชื้นของมัน เธอกำมันไว้ในมือแน่น ก่อนจะยกไวโอลินขึ้นมาบรรเลงอีกครั้ง คราวนี้ท่วงทำนองของเธอเต็มไปด้วยความยินดีและความหวัง เสียงเพลงของเธอประสานเข้ากับแสงสว่างที่กำลังแผ่กระจายออกไป และดอกไม้ที่กำลังผลิบาน มันกลายเป็นบทเพลงแห่งการเยียวยาที่สมบูรณ์แบบ "เราใกล้จะกลับบ้านได้แล้ว" ผู้นำกล่าว เมื่อแสงสว่างที่ส่องลงมาเริ่มมีความเข้มข้นมากขึ้น "เมื่อพลังแห่งสรวงสวรรค์กลับคืนมา... ประตูแห่งโลกภายนอกก็จะเปิดออก" ลีร่าพยักหน้า เธอรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น ไม่เพียงแต่ในสถานที่แห่งนี้ แต่ยังรวมถึงภายในตัวเธอเองด้วย เธอไม่ได้เป็นเพียงนักดนตรีที่เดียวดายอีกต่อไป แต่เธอคือนักดนตรีที่ได้สัมผัสกับความหมายที่แท้จริงของเสียงเพลง "เอลวิน... เขาคงจะภูมิใจในตัวฉัน" เธอพึมพำ "แน่นอน" ผู้นำตอบ "เขาได้มอบทุกสิ่ง... เพื่อให้เจ้า... สามารถทำสิ่งนี้ได้" เมื่อบทเพลงของลีร่าบรรเลงถึงบทสุดท้าย แสงสว่างสีทองอ่อนๆ ก็แผ่กระจายออกไปทั่วบริเวณ ทำให้ทุ่งหญ้าที่เคยแห้งแล้งกลับกลายเป็นสีเขียวขจีอีกครั้ง ดอกไม้ที่เคยเหี่ยวเฉาก็พลันเบ่งบานสะพรั่ง มีกลิ่นหอมอบอวลไปทั่ว เบื้องหน้าของพวกเขาทั้งสอง ประตูแห่งโลกภายนอกก็พลันปรากฏขึ้นอีกครั้ง มันไม่ใช่ประตูแห่งสรวงสวรรค์ที่สลักเสลาด้วยลายดวงดาวและแสงจันทร์ แต่เป็นประตูที่เรียบง่ายกว่า แต่เต็มไปด้วยความอบอุ่นของแสงอาทิตย์ "ถึงเวลาแล้ว... ลีร่า" ผู้นำกล่าว "จงนำพาท่วงทำนองแห่งการเยียวยานี้... กลับไปยังโลกของเจ้า" ลีร่าพยักหน้า เธอหันกลับไปมองแท่นบูชาครั้งสุดท้าย ภาพของเอลวินที่กลายเป็นส่วนหนึ่งของแสงสว่างปรากฏขึ้นในความคิดของเธอ เธอส่งยิ้มบางๆ ให้กับมัน ก่อนจะหันหลังและก้าวเดินออกจากดินแดนแห่งสรวงสวรรค์ที่สาบสูญ... เพื่อกลับไปยังโลกที่กำลังรอคอยการเยียวยาจากบทเพลงของเธอ.