กวินเดินนำโดยหมาป่าสีดำทะมึนผ่านมิติลวงตามาได้อย่างปลอดภัย ถึงแม้จะเจ็บปวดกับการเผชิญหน้ากับภาพหลอนของคนที่เขารักและคนที่ทรยศเขาก็ตาม แต่การมี ‘กุญแจแห่งความจริง’ อยู่ในมือ ทำให้เขารู้สึกมีความหวังมากขึ้น ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงทางออกของมิติลวงตา เบื้องหน้าคือ ‘กำแพงหินโบราณ’ ขนาดมหึมา ตั้งตระหง่านราวกับเป็นปราการกั้นโลก การก่อสร้างดูเก่าแก่และทรงพลัง อักขระโบราณที่สลักอยู่บนกำแพง เปล่งแสงสีทองจางๆ ราวกับจะสื่อสารบางอย่าง ‘นี่คือ… ‘กำแพงแห่งอดีต’…’ หมาป่ากล่าว ‘มัน… ถูกสร้างขึ้น… เพื่อปกป้อง… ‘สรวงสวรรค์ที่สาบสูญ’… จากผู้ที่ไม่มีคุณสมบัติ…’ ‘แล้ว… ข้าจะผ่านมันไปได้อย่างไร?’ กวินถาม เขาเห็นว่ากำแพงนี้ดูแข็งแกร่งเกินกว่าที่จะทำลายได้ ‘เจ้า… จะต้องแสดง… ‘ความทรงจำอันบริสุทธิ์’… ให้กับกำแพง…’ หมาป่าตอบ ‘ถ้าเจ้า… ไม่สามารถทำได้… เจ้า… จะไม่สามารถผ่านไปได้…’ ‘ความทรงจำอันบริสุทธิ์?’ กวินนึกย้อนกลับไป… เขาเคยมีช่วงเวลาที่สวยงาม… แต่เขาก็มีบาดแผลในใจมากมาย… ‘ข้า… ไม่แน่ใจว่าข้า… มีความทรงจำเช่นนั้น…’ ‘ทุกชีวิต… ย่อมมี… ความทรงจำที่ดีงาม… ซ่อนอยู่…’ หมาป่ากล่าว ‘เจ้า… ต้องค้นหา… และมอบให้กับกำแพง…’ กวินเดินเข้าไปใกล้กำแพงหิน เขาหลับตาลง… พยายามนึกถึงช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิต… เขาเห็นภาพของ ‘เมขลา’… ที่กำลังหัวเราะร่า… ในวันที่พวกเขาพบกันครั้งแรก… เขาเห็นภาพของ ‘อัมพร’… ในวันที่พวกเขาเคยเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน… เขาเห็นภาพของ ‘อัคคี’… ในวันที่เขารู้สึกถึงความหวัง… ที่จะเปลี่ยนแปลงโลก… แต่ภาพเหล่านั้น… ก็เหมือนจะเต็มไปด้วยความเศร้า… และความผิดหวัง… เขาไม่แน่ใจว่านี่คือ ‘ความทรงจำอันบริสุทธิ์’… ที่กำแพงต้องการ ‘ข้า… ไม่สามารถ…’ กวินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ท้อแท้ ‘เจ้า… กำลังมองหา… จากอดีต…’ หมาป่ากระซิบ ‘แต่… ความทรงจำอันบริสุทธิ์… ที่แท้จริง… คือ… ‘ความหวัง’… ที่เจ้า… กำลังมี… ในอนาคต…’ ‘ความหวัง… ในอนาคต?’ กวินทวนคำ เขาหยิบ ‘กุญแจแห่งความจริง’ ออกมา… มันส่องแสงสีทองเจิดจ้า… และเมื่อเขานึกถึง ‘วิหารแห่งศิลา’… ที่จะเปิดเผยความจริงทั้งหมด… ความรู้สึกถึงความหวัง… ก็พลุ่งพล่านขึ้นมาในใจเขา! ‘ใช่!’ กวินตะโกน ‘ข้า… มีความหวัง… ว่าเราจะสามารถ… เอาชนะความมืดมิดได้! ข้า… มีความหวัง… ว่า ‘สรวงสวรรค์ที่สาบสูญ’… จะกลับมา… ได้อีกครั้ง!’ ทันใดนั้นเอง! กุญแจแห่งความจริงในมือของกวินก็สว่างไสวขึ้น! แสงสีทองเจิดจ้าสาดส่องไปยังกำแพงหินโบราณ! อักขระบนกำแพงก็เปล่งแสงสีทองตอบสนอง… ราวกับจะยอมรับในตัวกวิน! ‘บรื้มมมม!’ เสียงดังสนั่นหวั่นไหว! กำแพงหินโบราณค่อยๆ เลื่อนเปิดออก… เผยให้เห็นเส้นทางที่ทอดไปยังดินแดนอันงดงาม… แสงสว่างสีขาวบริสุทธิ์สาดส่องออกมา… กลิ่นอายของความสงบสุขแผ่ซ่านไปทั่ว! ‘นี่คือ… ‘สรวงสวรรค์ที่สาบสูญ’…’ หมาป่ากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเคารพ ‘แต่… มัน… ยังไม่สมบูรณ์…’ กวินมองไปยังดินแดนเบื้องหน้า… มันดูสวยงามราวกับความฝัน… แต่เขาก็รู้สึกได้ว่า… ยังมีบางอย่าง… ที่ขาดหายไป… ‘เรา… จะต้องหาทาง… ทำให้มัน… กลับมาสมบูรณ์…’ กวินกล่าวด้วยความตั้งใจอันแรงกล้า… ‘แต่… ‘วิหารแห่งศิลา’… อยู่ที่ไหน?’ ‘เจ้า… จะพบคำตอบ… ที่นั่น…’ หมาป่ากล่าว ‘แต่… จงระวัง… ‘เงาราตรี’… กำลังจะเข้ามา…’ ทันใดนั้นเอง! แผ่นดินก็สั่นสะเทือนอีกครั้ง! เมฆดำทะมึนเริ่มก่อตัวขึ้นเหนือ ‘สรวงสวรรค์ที่สาบสูญ’… แสงสว่างเริ่มจางหายไป… ราวกับจะถูกกลืนกิน! ‘เงาราตรี’… กำลังจะเข้ามา…!