การปะทะกันระหว่างนิลในสภาพที่ถูกครอบงำด้วยพลังของอัญมณีสีเลือดและชายร่างสูงดำเนินไปอย่างดุเดือด ท่ามกลางเสียงกัมปนาทจากแรงปะทะ และประกายแสงสีแดงฉานที่สว่างวาบไปทั่วทั้งตรอก คุณนายมาลีพยายามที่จะเข้าไปช่วยเหลือนิล แต่ก็ทำได้เพียงแค่หลบหลีกการกระเด็นของเศษหินและสิ่งของที่แตกหักจากแรงเหวี่ยง "นิล! ตั้งสติ!" คุณนายมาลีตะโกนสุดเสียง ทว่าเสียงของเธอเหมือนจะจมหายไปกับเสียงกัมปนาทของสงคราม ร่างของนิลเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วเกินกว่าสายตาของมนุษย์จะตามทัน เขากระบวนท่าที่ใช้ล้วนแต่เป็นไปเพื่อทำลายล้างโดยสิ้นเชิง แตกต่างจากตอนที่เขาพยายามจะปกป้องตัวเองอย่างสิ้นเชิง พลังงานสีแดงฉานรอบกายเขาเริ่มแปรสภาพเป็นดาบแสงที่เปล่งประกายราวกับจะตัดทุกสิ่งให้ขาดสะบั้น ชายร่างสูงก็ไม่ใช่ธรรมดา เขาสามารถหลบหลีกการโจมตีที่รุนแรงของนิลได้อย่างหวุดหวิด พลังสีดำที่แผ่ออกมาเป็นเกราะป้องกันตัวที่แข็งแกร่ง และบางครั้งก็สวนกลับด้วยลำแสงดำที่มุ่งทำลายนิล "เจ้าแข็งแกร่งขึ้นแล้ว นิล" ชายร่างสูงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความชื่นชมปนความแค้น "แต่เจ้ายังไม่เข้าใจ... พลังนี้... มันไม่ควรอยู่กับเจ้า!" "ข้า... จะ... ปกป้อง... ทุกคน..." นิลตอบกลับด้วยเสียงที่แหบพร่า ดวงตาของเขายังคงเป็นสีแดงก่ำ "ปกป้องอย่างนั้นหรือ!" ชายร่างสูงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "เจ้ากำลังจะทำลายทุกสิ่งต่างหาก! เจ้าไม่รู้หรือไรว่าพลังที่แท้จริง... คือการครอบครอง!" ทันใดนั้น ชายร่างสูงก็รวบรวมพลังงานสีดำทั้งหมดที่มี แล้วปลดปล่อยออกมาเป็นคลื่นพลังขนาดมหึมา พุ่งตรงเข้าใส่นิลอย่างไม่คิดชีวิต "อ๊ากกก!" นิลกรีดร้องออกมาอีกครั้ง ร่างกายของเขาถูกแรงปะทะมหาศาลนั้นกระแทกจนลอยละลิ่วไปชนกับกำแพงด้านในสุดของตรอก "นิล!" คุณนายมาลีรีบวิ่งเข้าไปหานิล ทว่าชายร่างสูงก็เข้ามาขวางเธอไว้เสียก่อน "เจ้าจะมาดูแลเขาไม่ได้อีกต่อไป" ชายร่างสูงกล่าว "เพราะตอนนี้... ข้าจะแสดงให้เห็นถึงอำนาจที่แท้จริงของนายเหนือหัวของข้า!" เขาชี้มือไปทางนิลที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น "ลุกขึ้นมา นิล! ถ้าเจ้ายังมีความเป็นมนุษย์หลงเหลืออยู่!" นิลค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นมาอย่างทุลักทุเล เลือดไหลอาบใบหน้า แต่ดวงตาของเขาก็ยังคงฉายแววแห่งความมุ่งมั่น "ข้า... ไม่ใช่... ของเจ้า..." "เจ้าคิดอย่างนั้นจริงๆ หรือ?" ชายร่างสูงหัวเราะ "เจ้าคิดว่าพลังนี้... มันเป็นของเจ้าเองอย่างนั้นหรือ? เจ้ามันก็แค่เครื่องมือ... ที่อ่อนแอ!" ทันใดนั้น ร่างของชายร่างสูงก็ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไป เงาดำทะมึนเริ่มก่อตัวขึ้นรอบตัวเขา ร่างกายของเขายืดสูงขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นร่างที่น่าเกรงขาม สวมชุดเกราะสีดำสนิท มีปีกขนาดใหญ่สีดำสนิทแผ่กางออก ดวงตาสีแดงเพลิงของเขาจ้องมองนิลอย่างเหยียดหยาม "นี่คือ... ร่างที่แท้จริงของข้า... ลูซิเฟอร์... ผู้รับใช้แห่งความมืด!" ชายร่างสูงประกาศก้อง "และเจ้า... นิล... เจ้าคือความผิดพลาดของโชคชะตา!" คุณนายมาลีเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง "ลูซิเฟอร์... ชื่อนี้... ข้าเคยได้ยินมาจากตำนาน..." "ตำนานงั้นหรือ?" ลูซิเฟอร์หันมามองคุณนายมาลีด้วยสายตาเย็นชา "ข้าคือผู้สร้างตำนาน! และเจ้า... มนุษย์ผู้บังอาจขวางทางข้า... จะต้องชดใช้!" เขาชูมือขึ้นเหนือหัว พลังงานสีดำเข้มข้นก่อตัวเป็นลูกบอลพลังขนาดใหญ่ที่แผ่รัศมีแห่งความมืดออกมาอย่างน่ากลัว "นี่คือจุดจบของเจ้า... และของอัญมณีสีเลือด!" นิลมองดูร่างที่น่าสะพรึงกลัวของลูซิเฟอร์ด้วยความหวาดหวั่น แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกถึงความโกรธที่พลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง ความโกรธที่เกิดจากการถูกดูถูก ความโกรธที่เกิดจากการที่ลูซิเฟอร์พยายามจะพรากทุกสิ่งไปจากเขา "ข้า... ไม่ใช่... ของเจ้า..." นิลกล่าวซ้ำอีกครั้ง "ข้า... จะ... ปกป้อง... อัญมณี... นี้!" ทันใดนั้น แหวนสีเลือดบนนิ้วของนิลก็เปล่งประกายสว่างจ้ากว่าที่เคย พลังงานมหาศาลหลั่งไหลเข้ามาในร่างกายของเขา แต่คราวนี้มันกลับรู้สึกแตกต่างออกไป มันยังคงรุนแรง แต่กลับมีเสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นในหัวของเขา "เจ้า... ไม่ใช่... เครื่องมือ... จง... ใช้... พลัง... นี้... ด้วย... เจตจำนง... ของเจ้า..." เสียงนั้น... มันไม่ใช่เสียงของลูซิเฟอร์ ไม่ใช่เสียงของปีศาจ... แต่มันคือเสียงที่อบอุ่นและคุ้นเคย... เสียงที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน "ใคร...?" นิลถามในใจ ร่างของนิลลอยขึ้นจากพื้น แสงสีแดงฉานรอบกายเขาเริ่มก่อตัวเป็นเกราะป้องกันที่แข็งแกร่ง ล้อมรอบตัวเขาไว้ราวกับเป็นโล่กำบัง "เจ้าคิดว่าเจ้าจะทำอะไรได้หรือ!" ลูซิเฟอร์ตะโกน "พลังของข้า... เหนือกว่าเจ้า!" เขาปล่อยลูกบอลพลังงานสีดำเข้าใส่นิลด้วยความเร็วสูงสุด "อ๊ากกก!" นิลร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด แต่เขาก็ยังคงยืนหยัดอยู่ได้ เกราะแสงสีแดงของเขารับแรงปะทะนั้นไว้ได้อย่างน่าอัศจรรย์ "เป็นไปได้อย่างไร...!" ลูซิเฟอร์ตะลึงงัน "ข้า... คือ... ผู้พิทักษ์..." เสียงของนิลดังขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันชัดเจนและหนักแน่นกว่าเดิม "ข้า... จะ... ปกป้อง... อัญมณี... นี้!" เขาชูมือขึ้นข้างหนึ่ง มืออีกข้างหนึ่งยังคงสวมแหวนสีเลือดไว้ พลังงานสีแดงฉานเริ่มก่อตัวเป็นลำแสงที่ทรงพลังอย่างไม่น่าเชื่อ มันสว่างไสวราวกับดวงอาทิตย์ดวงใหม่ "เจ้า... กล้าดียังไง...!" ลูซิเฟอร์คำรามด้วยความโกรธ "นี่... คือ... คำตอบ... ของข้า..." นิลกล่าว ลำแสงสีแดงฉานพุ่งออกจากมือของนิล ตรงเข้าปะทะกับลูกบอลพลังงานสีดำของลูซิเฟอร์ การปะทะกันของพลังทั้งสองก่อให้เกิดระเบิดแสงสว่างจ้าจนทุกคนต้องหลับตาปี๋