คำสาปแห่งอัญมณีสีเลือด

ตอนที่ 7 / 45

ตอนที่ 7 — ความหวังท่ามกลางความสิ้นหวัง

ลำแสงสีดำทะมึนพุ่งตรงเข้าใส่คุณนายมาลีด้วยความเร็วสูง นิลที่แม้จะอ่อนแรงจากการปะทะครั้งก่อน ก็ยังพยายามจะพุ่งเข้าไปขวาง ทว่าเขาก็รู้ดีว่าร่างกายของเขาไม่อาจต้านทานพลังที่น่าสะพรึงกลัวนั้นได้ เขาได้แต่หลับตาปี๋ รอรับผลที่จะตามมา "ไม่นะ!" นิลตะโกนสุดเสียง แต่เสียงกรีดร้องนั้นกลับแผ่วเบาลงเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงปะทะที่รุนแรง ห้วงเวลาเหมือนจะหยุดนิ่ง นิลกลั้นใจรอคอยความเจ็บปวดที่กำลังจะมาถึง ทว่ามันกลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ สิ่งที่เขาเห็นทำให้หัวใจของเขากระตุกวูบ คุณนายมาลีกำลังยืนอยู่เบื้องหน้าเขา มือทั้งสองข้างที่ยกขึ้นปัดป้องนั้น มีแสงสีแดงสว่างเรืองรองเปล่งประกายออกมา ป้องกันลำแสงสีดำที่กำลังจะพุ่งเข้าใส่เธอได้อย่างหวุดหวิด แสงสีแดงนั้นค่อยๆ แผ่ขยายออกไป กลืนกินลำแสงสีดำจนหมดสิ้น เหลือเพียงประกายแสงจางๆ ที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ "เป็นไปได้อย่างไร..." ชายร่างสูงพึมพำด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ แววตาที่เคยดูถูกเหยียดหยาม บัดนี้กลับฉายแววแห่งความเคลือบแคลง นิลมองไปยังมือของคุณนายมาลีด้วยความตกตะลึง เขารู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่เข้มข้นไหลเวียนอยู่รอบตัวเธอ พลังที่แม้กระทั่งอัญมณีสีเลือดของเขาก็ยังเทียบไม่ได้ "คุณ..." นิลเอ่ยเรียก แต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ คุณนายมาลีหันมามองนิล แววตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ไม่ต้องห่วงนะนิล ข้าจะปกป้องเจ้าเอง" "แต่... พลังนี่มัน..." นิลยังคงตะลึงงัน "คุณนายมีพลังนี้อยู่แล้วหรือครับ?" "ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน" คุณนายมาลีตอบ พลางมองไปยังมือของตัวเอง "มันเกิดขึ้นเองเมื่อข้าเห็นเจ้าตกอยู่ในอันตราย" ชายร่างสูงหัวเราะออกมาเบาๆ "น่าสนใจ... น่าสนใจมาก เจ้าเองก็มีความลับซ่อนอยู่เหมือนกันสินะ" "ฉันไม่รู้ว่าพลังนี้คืออะไร" คุณนายมาลีกล่าว "แต่ฉันรู้ว่าฉันจะปกป้องคนที่ฉันรัก" "คนที่เจ้า 'รัก' อย่างนั้นหรือ" ชายร่างสูงกล่าวเย้ยหยัน "ความรักของมนุษย์ช่างเปราะบางนัก" "ความรักของมนุษย์นี่แหละ ที่ทำให้เราแข็งแกร่งกว่าปีศาจอย่างพวกเจ้า!" คุณนายมาลีตวาดกลับ ขณะที่ทั้งสองกำลังเผชิญหน้ากันอย่างตึงเครียด นิลก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่ค่อยๆ ทุเลาลง พลังงานจากอัญมณีสีเลือดเริ่มไหลเวียนกลับเข้ามาในร่างกายของเขา แม้จะอ่อนแรงกว่าเดิม แต่มันก็ยังคงอยู่ "พลังของมัน... มันยังคงอยู่" นิลพึมพำกับตัวเอง "คุณนายมาลี... เธอมีพลังอะไรกันแน่?" ชายร่างสูงยกมือขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มีพลังงานสีดำที่เข้มข้นกว่าเดิมก่อตัวขึ้น "ข้าไม่เสียเวลาเล่นกับพวกเจ้าอีกต่อไปแล้ว" "ระวังครับคุณนาย!" นิลตะโกนเตือน คุณนายมาลีพุ่งเข้าไปหาชายร่างสูงด้วยความรวดเร็วราวกับสายฟ้า เธอปัดป้องการโจมตีด้วยพลังสีแดงของเธอ การปะทะกันของพลังทั้งสองก่อให้เกิดแรงสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งตรอก เสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้ากำลังจะถล่ม "เจ้าแข็งแกร่งกว่าที่ข้าคิด" ชายร่างสูงกล่าว "แต่เจ้ายังไม่มากพอ" เขาใช้พลังทั้งหมดที่มีผลักคุณนายมาลีอย่างแรง คุณนายมาลีกระเด็นไปชนกับกำแพงอีกด้านของตรอกอย่างจัง นิลเห็นดังนั้นก็รู้สึกเหมือนหัวใจจะหยุดเต้น "คุณนาย!" นิลพยายามจะลุกขึ้นไปหา แต่ขาของเขาก็ยังคงอ่อนแรงเกินไป ชายร่างสูงเดินเข้ามาใกล้คุณนายมาลีที่กำลังพยายามพยุงตัวขึ้น "พอแค่นี้แหละ" ทันใดนั้น นิลก็รู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย แหวนสีเลือดบนนิ้วของเขาก็ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันไม่เหมือนครั้งไหนๆ พลังที่ไหลเวียนเข้ามามันรุนแรงจนแทบจะฉีกร่างของเขาออกเป็นชิ้นๆ "อ๊ากกก!" นิลกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดและทรมาน เขาไม่สามารถควบคุมมันได้อีกต่อไป มันคือพลังที่ดุดัน รุนแรง และกระหายการทำลายล้าง "นี่แหละ... คือพลังที่แท้จริงของมัน" ชายร่างสูงกล่าวด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก "เจ้ายังเด็กเกินไปที่จะควบคุมมันได้" ร่างของนิลลุกขึ้นยืนโดยอัตโนมัติ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับอัญมณีบนนิ้ว แขนของเขายกขึ้นโดยที่เขาไม่รู้ตัว พร้อมกับมีพลังงานสีแดงฉานก่อตัวขึ้นที่ฝ่ามือ "เจ้า... กำลังจะ... ทำอะไร..." ชายร่างสูงถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มจะเปลี่ยนไป "ข้า... จะ... ปกป้อง... ทุกสิ่ง..." เสียงของนิลแหบพร่าและดุดัน ไม่ใช่น้ำเสียงปกติของเขาอีกต่อไป พลังงานสีแดงฉานพุ่งออกจากฝ่ามือของนิลตรงเข้าใส่ชายร่างสูงด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ ชายร่างสูงเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เขายกมือขึ้นปัดป้อง แต่ก็ไม่อาจต้านทานแรงปะทะที่มหาศาลนั้นได้ "เป็นไปไม่ได้!" ชายร่างสูงตะโกนขณะที่ร่างของเขากระเด็นถอยหลังไปไกล คุณนายมาลีที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดก็ประหลาดใจไม่แพ้กัน เธอไม่เคยเห็นนิลใช้พลังในลักษณะนี้มาก่อน มันคือพลังที่น่ากลัวและทรงอำนาจอย่างไม่น่าเชื่อ "นิล... นั่นมันเจ้าจริงหรือ?" คุณนายมาลีถามอย่างแผ่วเบา นิลยืนนิ่ง ดวงตาของเขายังคงเป็นสีแดงฉาน ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยพลังงานที่ควบคุมไม่ได้ "ข้า... ข้าไม่รู้..." ชายร่างสูงค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนจากพลังงานของนิล "เจ้า... เจ้ายังไม่เข้าใจ... พลังที่แท้จริง... มันเป็นของข้า!" เขากระโดดเข้าใส่ร่างของนิลอีกครั้ง การต่อสู้ครั้งใหม่ที่ดุเดือดกว่าเดิมก็เริ่มขึ้น ท่ามกลางความสับสนและความหวาดกลัวของทั้งคุณนายมาลีและนิลเอง

4,161 ตัวอักษร