เมื่อผ่านก้อนหินที่มีสัญลักษณ์แปลกประหลาดมาได้ บรรยากาศรอบตัวของครามก็ยิ่งดูบิดเบี้ยวมากขึ้น ต้นไม้ที่เคยเป็นสีเขียวสดใส กลับกลายเป็นสีเทาหม่นหมอง บางต้นมีรูปร่างบิดเบี้ยวผิดธรรมชาติ ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นดึงรั้งจนผิดรูป "รู้สึกเหมือนมีใครกำลังตามเรามา" ครามกระซิบ เขารู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย "นั่นคือส่วนหนึ่งของป่าลวงตา" ขุนตอบโดยไม่หันกลับมา "มันจะสร้างภาพลวงตาและความหวาดระแวงขึ้นในจิตใจของผู้เดินทาง" "ผมเห็น... ผมเห็นเงาคนกำลังวิ่งไล่ตามเราอยู่" เภาพูดเสียงสั่น เขาพยายามเพ่งมองไปข้างหลัง แต่กลับไม่เห็นอะไร นอกจากหมู่แมกไม้ที่ดูไร้ชีวิตชีวา "อย่าไปสนใจมัน" ขุนกล่าวอย่างหนักแน่น "จงตั้งสมาธิอยู่กับเส้นทางตรงหน้า" ครามพยายามทำตามคำแนะนำของขุน เขาหลับตาลงชั่วครู่ พยายามขจัดภาพหลอนที่ปรากฏขึ้นในหัวออกไป เสียงกระซิบในหัวของเขากลับดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่เสียงเรียกที่ชัดเจนเหมือนเคย แต่เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความสับสนและปะปนไปด้วยคำพูดที่ฟังไม่เข้าใจ "เจ้ามาผิดที่แล้ว" เสียงหนึ่งดังขึ้นในหัวของคราม "ออกไปจากที่นี่เสีย" อีกเสียงหนึ่งแทรกเข้ามา "ความมืดกำลังจะกลืนกินเจ้า" เสียงสุดท้ายดังขึ้นอย่างเยือกเย็น ครามสะดุ้งเฮือก เขาเปิดตาขึ้นมาอีกครั้ง ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าคือสิ่งที่ทำให้เขาแทบจะยืนไม่อยู่ "นั่น... นั่นมัน..." เภาตะลึงงัน เบื้องหน้าของพวกเขา ปรากฏภาพของหมู่บ้านบ้านไร่ปลายนา แต่ทว่า... หมู่บ้านแห่งนั้นกลับปกคลุมไปด้วยเงามืด ผู้คนดูซูบผอมและอ่อนแรง ราวกับกำลังจะตาย "เกิดอะไรขึ้นกับหมู่บ้านของเรา!" ครามร้องออกมาด้วยความตกใจ "มันเป็นภาพลวงตา!" ขุนตะโกน "อย่าหลงเชื่อมันเด็ดขาด!" แต่สำหรับคราม ภาพตรงหน้านั้นดูสมจริงจนเกินไป เขามองเห็นใบหน้าของแม่ที่กำลังทรุดโทรมลง เห็นใบหน้าของผู้ใหญ่บ้านที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "เราต้องกลับไป!" ครามตัดสินใจ เขาหันหลังจะวิ่งกลับลงเขา "เดี๋ยวก่อนคราม!" เภาคว้าแขนเขาไว้แน่น "นั่นไม่ใช่ของจริง!" "แต่ข้าเห็น!" ครามสะบัดแขนออก "ข้าต้องกลับไปช่วยแม่!" "ถ้าเจ้ากลับไปตอนนี้ เจ้าจะยิ่งทำให้ทุกอย่างแย่ลง!" ขุนเข้ามาขวางหน้าคราม "ภาพลวงตานี้กำลังจะดึงเจ้ากลับไปสู่ความสิ้นหวัง จงจำไว้ว่า เหตุผลที่เจ้ามาที่นี่คืออะไร!" ครามหยุดนิ่ง เขามองหน้าขุนอย่างพิจารณา แววตาของขุนเต็มไปด้วยความจริงจังและเด็ดเดี่ยว "ข้า... ข้าได้ยินเสียงเรียก" ครามกล่าวอย่างติดขัด "เสียงมันบอกให้ข้าขึ้นมา... บอกว่ามีบางอย่างที่ข้าต้องค้นหา" "ใช่" ขุนพยักหน้า "และสิ่งที่เจ้าต้องค้นหา อาจจะเป็นหนทางที่จะช่วยหมู่บ้านของเจ้าได้ ไม่ใช่การวิ่งหนีกลับไปเผชิญหน้ากับภาพลวงตา" ครามสูดลมหายใจลึก เขาพยายามรวบรวมสติอีกครั้ง เขามองไปยังภาพหมู่บ้านที่กำลังจะจางหายไป ราวกับกำลังจะถูกกลืนกินโดยความมืด "แล้ว... แล้วเราจะรู้ได้อย่างไรว่าอะไรคือความจริง" ครามถาม "ความจริง... มักจะอยู่ที่การกระทำของเรา" ขุนตอบ "ถ้าเจ้ายังมีความหวังในใจ ไม่ว่าภาพลวงตาจะน่ากลัวเพียงใด มันก็ไม่สามารถทำอะไรเจ้าได้" ทันใดนั้นเอง ภาพหมู่บ้านที่บิดเบี้ยวก็เริ่มสลายไป กลายเป็นเพียงหมอกสีขาวขุ่นที่ลอยอ้อยอิ่งอยู่รอบๆ ตัวพวกเขา "ภาพลวงตาหายไปแล้ว" เภาถอนหายใจอย่างโล่งอก "แต่มันก็ทำให้ข้าตกใจจริงๆ" "มันเป็นบททดสอบ" ขุนกล่าว "บททดสอบว่าเจ้าจะสามารถแยกแยะระหว่างความจริงกับสิ่งมายาได้หรือไม่" "ขอบคุณท่านขุนมากครับ" ครามกล่าวด้วยความรู้สึกผิด "ผมเกือบจะหลงกลไปแล้ว" "ไม่ใช่ความผิดของเจ้า" ขุนตอบ "ป่าแห่งนี้มีพลังอำนาจลึกลับ มันสามารถเล่นกับจิตใจของมนุษย์ได้ง่ายๆ" ขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกันนั้น เสียงกระซิบในหัวของครามก็กลับมาดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่เสียงที่น่ากลัวหรือสับสนอีกต่อไป แต่มันเป็นเสียงที่ชัดเจนเหมือนเดิม ราวกับจะชี้ทาง "ไปทางนั้น" เสียงนั้นดังขึ้นในหัวของคราม "เส้นทางที่แท้จริงอยู่ทางนั้น" ครามหันไปมองตามทิศทางที่เสียงกระซิบชี้ เขามองเห็นช่องว่างระหว่างต้นไม้ที่ดูเหมือนจะมีทางเดินเล็กๆ ซ่อนอยู่ "ตรงนั้น" ครามชี้ "เสียงมันบอกว่าทางไปอยู่ที่นั่น" ขุนและเภาหันไปมองตามที่ครามชี้ พวกเขาเห็นเพียงพงหญ้าสูงที่ปกคลุมทางเข้าไว้อย่างมิดชิด "ดูเหมือนจะไม่ใช่ทางเลยนะ" เภาแสดงความเห็น "แต่เสียงของภูเขาบอกแบบนั้น" ครามยืนยัน "ผมรู้สึกได้" "ถ้าเจ้าแน่ใจ ก็ตามนั้น" ขุนกล่าว "ข้าเชื่อในสัญชาตญาณของเจ้า" ทั้งสามคนเดินลุยเข้าไปในพงหญ้าที่ปกคลุมทางเข้าไว้อย่างหนาแน่น เมื่อพวกเขาผ่านพงหญ้าไปแล้ว ก็พบว่าเบื้องหน้าคือเส้นทางที่ทอดลึกลงไปในป่าที่ดูมืดมิดและเงียบสงัดกว่าเดิม "เรากำลังจะเข้าสู่ส่วนที่ลึกที่สุดของภูเขาหมอกขาวแล้ว" ขุนกล่าว "ที่นี่... อาจจะมีคำตอบที่เรากำลังตามหาอยู่"