เส้นทางใหม่ที่ทั้งสามคนกำลังย่ำเข้าไปนั้น แตกต่างจากทางที่ผ่านมาอย่างสิ้นเชิง ความมืดเข้ามาปกคลุมอย่างรวดเร็ว แม้ว่าแสงอาทิตย์ยามบ่ายยังคงส่องสว่างอยู่ภายนอก แต่ภายใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ที่สูงตระหง่านจนแทบจะบดบังแสงตะวัน ทำให้บรรยากาศยิ่งดูอึมครึมและน่าขนลุก "ที่นี่... หนาวเย็นกว่าปกติ" เภาพูดพลางกอดอก เขารู้สึกได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านมาจากพื้นดิน "ใช่" ขุนพยักหน้า "และอากาศก็เบาบางลงด้วย" ครามยังคงรับรู้ถึงเสียงกระซิบในหัว แต่คราวนี้มันเบาลงกว่าเดิม ราวกับกำลังอ่อนแรงลง หรือไม่ก็กำลังรวบรวมพลังงานบางอย่าง "เรากำลังใกล้เข้ามาแล้ว" ครามบอกกับเพื่อนร่วมทาง "ใกล้เข้ามาถึงอะไร" เภาถาม "ผมไม่รู้" ครามตอบ "แต่ผมรู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่นี่ มันไม่ใช่พลังงานที่เลวร้าย... แต่มันทรงพลังมาก" พวกเขาเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงลานกว้างแห่งหนึ่ง ที่ใจกลางลานนั้น มีต้นไม้โบราณต้นหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่ ต้นไม้นั้นมีขนาดใหญ่โตมโหฬาร ราวกับเป็นราชาแห่งป่า กิ่งก้านของมันแผ่ขยายออกไปปกคลุมพื้นที่เป็นวงกว้าง เปลือกไม้ของมันมีสีเข้มจนเกือบเป็นสีดำ และมีลักษณะขรุขระราวกับหน้าผา "นี่มัน... ต้นอะไรกัน" เภาอุทานด้วยความตะลึง "ข้าไม่เคยเห็นต้นไม้ที่ใหญ่ขนาดนี้มาก่อนเลย" ขุนกล่าว ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ ครามรู้สึกราวกับถูกดึงดูดไปยังต้นไม้นั้น เขาก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้ มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ ราวกับต้นไม้กำลังเรียกหาเขา "เจ้าคราม... เจ้ามาแล้ว" เสียงกระซิบดังขึ้นในหัวของคราม คราวนี้มันชัดเจนและทรงพลังยิ่งกว่าครั้งไหนๆ "ท่าน... คือผู้ที่เรียกข้าใช่หรือไม่" ครามถามออกมาดังๆ ทันใดนั้นเอง รากของต้นไม้โบราณก็เริ่มขยับ มันค่อยๆ เผยให้เห็นโพรงขนาดใหญ่ที่อยู่ใต้ลำต้น ราวกับเป็นทางเข้าสู่โลกอีกใบ "นั่น... นั่นมันอะไร" เภาถามอย่างหวาดระแวง "มันคือทางเข้า" ครามตอบ "ทางเข้าสู่ที่ที่เสียงเรียกข้ามา" "เจ้าแน่ใจนะคราม" ขุนถามด้วยความกังวล "เราไม่รู้เลยว่าข้างในนั้นมีอะไรอยู่" "ผมต้องไป" ครามกล่าวอย่างหนักแน่น "ผมรู้สึกว่าทั้งหมดนี้มันเชื่อมโยงกับหมู่บ้านของเรา" "ถ้าเจ้าจะไป ข้าก็จะไปด้วย" เภาตัดสินใจ "เราจะไปด้วยกัน" "ข้าก็เช่นกัน" ขุนกล่าว "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เราจะเผชิญหน้าไปด้วยกัน" ครามมองหน้าเพื่อนทั้งสองด้วยความซาบซึ้ง เขายิ้มบางๆ ก่อนจะหันกลับไปมองยังโพรงใต้ต้นไม้โบราณ "เราพร้อมแล้ว" ครามกล่าว ทั้งสามคนค่อยๆ ก้าวเข้าไปในโพรงใต้ต้นไม้โบราณ ทันทีที่เท้าของพวกเขาแตะลงบนพื้นดินภายในโพรง แสงสว่างจางๆ ก็ปรากฏขึ้น มันไม่ได้สว่างจ้าเหมือนแสงตะวัน แต่เป็นแสงนวลตาที่เปล่งประกายออกมาจากผนังของโพรง "ที่นี่..." เภาเอ่ยเสียงเบา "มันไม่ใช่ถ้ำธรรมดา" ผนังของโพรงแห่งนี้เต็มไปด้วยผลึกเรืองแสงสีฟ้าอมเขียว ที่ส่องสว่างราวกับดวงดาวนับล้าน และเมื่อมองให้ดี ครามก็เห็นว่าผลึกเหล่านั้นกำลังก่อตัวเป็นลวดลายที่ดูซับซ้อนและมีความหมายบางอย่าง "นี่มัน... สัญลักษณ์โบราณ" ขุนกล่าว เขาค่อยๆ ไล้นิ้วไปตามผลึกที่ส่องแสง "ข้าเคยเห็นสัญลักษณ์เหล่านี้ในตำราเก่าแก่ของหมู่บ้านผาหิน แต่ไม่เคยมีใครเข้าใจความหมายของมัน" ทันใดนั้นเอง เสียงกระซิบในหัวของครามก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่เสียงกระซิบธรรมดาอีกต่อไป มันกลายเป็นเสียงที่ชัดเจนราวกับมีใครกำลังพูดอยู่ข้างหูเขา "ผู้ถูกเลือก... เจ้ามาถึงแล้ว" เสียงนั้นดังขึ้น "ความลับที่ซ่อนเร้นกำลังจะถูกเปิดเผย" ครามมองไปรอบๆ ห้องโถงใต้ดินแห่งนี้ เขาเห็นแท่นหินขนาดใหญ่อยู่ตรงกลาง แท่นหินนั้นมีลักษณะคล้ายกับแท่นบูชา และบนแท่นนั้น... มีบางสิ่งบางอย่างที่กำลังส่องแสงเรืองรองอยู่ "นั่นมันอะไรน่ะ" เภาถาม ชี้ไปยังวัตถุบนแท่นหิน "ดูเหมือนจะเป็น... อัญมณี" ขุนกล่าว "แต่ไม่ใช่อัญมณีที่ข้าเคยเห็น" อัญมณีบนแท่นหินนั้นมีขนาดเท่ากำปั้นมือ มีสีเขียวมรกต ส่องแสงประกายออกมาอย่างเจิดจ้า แต่ที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่านั้น คือภายในอัญมณีนั้น กำลังปรากฏภาพของเหตุการณ์ต่างๆ ที่กำลังเกิดขึ้นในหมู่บ้านบ้านไร่ปลายนา ครามเห็นภาพของท้องฟ้าที่เริ่มมืดครึ้มผิดปกติ เห็นเมฆสีดำทะมึนก่อตัวขึ้นเหนือหมู่บ้าน เห็นชาวบ้านที่กำลังหวาดกลัวและวิ่งหนีเอาชีวิตรอด "เกิดอะไรขึ้น... กับหมู่บ้านของเรา" ครามถามเสียงสั่น "นี่คือคำตอบ" เสียงในหัวของครามดังขึ้น "พลังงานชั่วร้ายกำลังคืบคลานเข้ามาสู่หมู่บ้านของเจ้า มันกำลังจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง" "แล้ว... เราจะหยุดมันได้อย่างไร" ครามถาม "อัญมณีแห่งแสงนี้... คือสิ่งเดียวที่จะขับไล่ความมืดได้" เสียงนั้นกล่าว "แต่พลังของมันกำลังจะหมดลง เจ้าต้องหาทางเติมพลังให้มัน" "เติมพลัง... อย่างไร" ครามถามด้วยความหวัง "เส้นทางแห่งแสง... กำลังรอเจ้าอยู่" เสียงนั้นกล่าว ก่อนที่ภาพในอัญมณีจะค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงแสงสีเขียวมรกตที่ส่องสว่างอยู่บนแท่นหิน