ลีโอใช้เวลาหลายวันใน ‘หอสมุดแห่งตำนาน’ เขาอ่านหนังสือหลายเล่ม ศึกษาประวัติศาสตร์ของนักรบมังกร เรียนรู้เกี่ยวกับพลังต่างๆ และฝึกฝนการควบคุม ‘แก่นมังกร’ ภายใต้การดูแลของเอลเดร็ค วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เขารู้สึกถึงความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นในตัวเขาอย่างชัดเจน เขาสามารถเรียกใช้พลังงานสีทองออกมาได้ง่ายขึ้น และเริ่มที่จะควบคุมมันได้ดีขึ้น “เจ้าทำได้ดีมาก ลีโอ” เอลเดร็คกล่าว ชมเชย “เจ้าได้แสดงให้เห็นถึงศักยภาพอันยิ่งใหญ่” “ผมยังต้องฝึกฝนอีกมากครับ” ลีโอตอบอย่างถ่อมตน “ความถ่อมตน คือคุณธรรมอันประเสริฐ” เอลเดร็คกล่าว “แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเจ้าจะต้องดูแคลนความสำเร็จของตนเอง” ทันใดนั้นเอง บรรยากาศในหอสมุดก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน แสงสว่างที่เคยส่องสว่างเจิดจ้า กลับหรี่ลงอย่างน่าใจหาย อุณหภูมิในห้องลดต่ำลงอย่างรวดเร็ว “เกิดอะไรขึ้นครับ?” ลีโอถามด้วยความตกใจ “เงากำลังเข้ามา” เอลเดร็คกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม “พวกมันสัมผัสได้ถึงพลังของเจ้า” ลมเย็นยะเยือกพัดหวีดหวิวไปทั่วหอสมุด ฝุ่นละอองลอยฟุ้งขึ้นมาจากการสั่นสะเทือนของพื้นดิน “ข้า… ข้าต้องทำอะไรสักอย่าง!” ลีโอพูด เขาชักดาบที่เขาเพิ่งได้รับมาจากเอลเดร็คออกมา ด้ามดาบสลักลายมังกรสีทองอร่าม “ใจเย็น ลีโอ” เอลเดร็คกล่าว “จงใช้สิ่งที่เจ้าได้เรียนรู้มา” เงาดำทะมึนเริ่มก่อตัวขึ้นที่มุมห้อง มันค่อยๆ คืบคลานเข้ามาอย่างช้าๆ รูปร่างของมันไม่แน่นอน เปลี่ยนแปลงไปมาเหมือนควัน “นี่คือ ‘เงาแห่งความหวาดกลัว’ ” เอลเดร็คอธิบาย “มันจะดูดกลืนแสงสว่าง และบั่นทอนจิตใจของเจ้า” ลีโอรู้สึกถึงความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ ความรู้สึกหวาดกลัวค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในตัวเขา “ไม่… ผมจะไม่ยอมให้มันครอบงำ!” ลีโอตะโกน เขาพยายามรวบรวมพลังงานสีทองในตัว เขาจินตนาการถึงมังกรแห่งแสง บรรพบุรุษของเขา “จงปลุก ‘แก่นมังกร’ ให้ตื่นขึ้น!” เอลเดร็คเร่งเร้า ลีโอหลับตาลง เขาจดจ่อกับพลังงานสีทองที่อยู่ภายในตัวเขา เขารู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่ค่อยๆ เพิ่มขึ้น “ข้าคือผู้สืบทอด… ข้าคือผู้พิทักษ์!” ลีโอตะโกน แสงสีทองสว่างจ้าแผ่ออกมาจากร่างของลีโอ มันขับไล่เงาดำที่กำลังคืบคลานเข้ามา “ดีมาก ลีโอ! จงใช้พลังของเจ้า!” เอลเดร็คกล่าว เงาแห่งความหวาดกลัวถอยร่นไปเล็กน้อย แต่ก็ยังคงพยายามคืบคลานเข้ามา “มันกำลังจะเข้ามา!” ลีโอรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล “จงใช้ ‘คาถาแห่งแสง’ ” เอลเดร็คแนะนำ “คาถาที่เจ้าได้เรียนรู้จาก ‘คัมภีร์แห่งความหวัง’ ” ลีโอนึกถึงคาถาที่เขาเพิ่งได้เรียนรู้มา เขากล่าวบทคาถาด้วยเสียงอันหนักแน่น “โอ้ มังกรแห่งแสง… โปรดประทานพลังแก่ข้า…” เมื่อสิ้นสุดบทคาถา ลีโอก็ยกดาบขึ้น แสงสีทองอันเจิดจ้าก็พวยพุ่งออกจากดาบราวกับสายฟ้า มันสาดส่องไปยังเงาดำทะมึน เงาแห่งความหวาดกลัวกรีดร้องด้วยเสียงอันโหยหวน มันพยายามหลบหนี แต่แสงสีทองนั้นตามติดไปทุกที่ “ไม่! เจ้าจะทำอะไรข้าไม่ได้!” เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากภายในเงา “ข้าคือผู้สืบทอดสายเลือดนักรบมังกร!” ลีโอตะโกนกลับ “ข้าจะปกป้องโลกนี้จากความมืด!” ลีโอรวบรวมพลังทั้งหมดที่มี แล้วฟันดาบออกไปอย่างสุดแรงเกิด แสงสีทองอันเจิดจ้าได้เผาผลาญเงาดำทะมึนจนสิ้นสลายไป ความมืดมิดที่ปกคลุมหอสมุดหายไปทันที แสงสว่างกลับคืนมาอีกครั้ง บรรยากาศอบอุ่นขึ้นอย่างรวดเร็ว ลีโอยืนหอบเหนื่อย ดาบในมือยังคงเรืองแสงสีทองอ่อนๆ “เจ้าทำได้… ลีโอ” เอลเดร็คกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ “เจ้าได้เผชิญหน้ากับความกลัวของตนเอง และเอาชนะมันได้” ลีโอมองไปที่ดาบในมือ เขารู้สึกถึงพลังที่ไหลเวียนอยู่ภายใน ดาบเล่มนี้ไม่ใช่แค่เครื่องมือ แต่เป็นส่วนหนึ่งของเขา “นั่นเป็นเพียงจุดเริ่มต้น” เอลเดร็คกล่าว “ยังมีอันตรายอีกมากมายที่รอเจ้าอยู่” “ผมพร้อมแล้วครับ” ลีโอตอบด้วยน้ำเสียงที่แน่วแน่ “ผมจะปกป้องมรดกแห่งนักรบมังกร และปกป้องโลกนี้” เอลเดร็คยิ้ม เขามองเห็นประกายแห่งความกล้าหาญและความมุ่งมั่นในดวงตาของลีโอ “ได้เวลาแล้ว… ที่เจ้าจะต้องออกไปเผชิญหน้ากับโลกภายนอก” เอลเดร็คกล่าว “ศัตรูของเจ้า… กำลังรอคอยเจ้าอยู่” ลีโอพยักหน้ารับ เขาหันไปมองประตูมิติที่นำเขามายังที่นี่ เขาพร้อมที่จะก้าวออกไปสู่การผจญภัยครั้งใหม่ ที่เต็มไปด้วยความท้าทายและภยันตรายที่ไม่เคยคาดคิด