ลมหายใจของลิยาห์ติดขัดเมื่อได้ยินเสียงนั้น ร่างเงาปริศนาปรากฏตัวขึ้นจากเงามืดของต้นไม้ ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าเธอ ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว มือของเขาถือ “หินมังกร” อันเป็นที่รักของเธอ ส่องแสงเรืองรองด้วยพลังที่เธอคุ้นเคย “เจ้า...เอาหินมังกรของข้าไปได้อย่างไร!” ลิยาห์ตะโกนด้วยความโกรธและความตกใจ เธอสัมผัสได้ถึงพลังของมังกรที่เคยอยู่ภายในตัวเธอ แต่บัดนี้มันกลับถูกควบคุมโดยบุคคลอื่น “พลัง...แห่งมังกร...คือสิ่งที่...ข้า...ปรารถนา...” ร่างเงากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “...และเจ้า...คือ...ผู้ที่...จะมอบ...มัน...ให้แก่ข้า...” “ไม่มีทาง!” ลิยาห์ลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว แม้จะยังรู้สึกอ่อนเพลียจากการเปลี่ยนแปลงเมื่อครู่ “เจ้าจะไม่มีวันได้มันไป!” “เจ้า...ไม่เข้าใจ...หรอก...เจ้าหญิงน้อย...” ร่างเงาหัวเราะเบาๆ “...เจ้า...คือ...กุญแจ...ที่ถูก...สร้างขึ้น...มา...เพื่อ...ข้า...” “กุญแจ? ข้าไม่เคยเป็นกุญแจของใคร!” ลิยาห์ยืนกราน ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เธอสัมผัสได้ถึงพลังที่ซ่อนเร้นอยู่ในตัวเธอ แม้จะถูกทำให้ระบายออกไปมากแล้วก็ตาม “เจ้า...ได้รับ...การทดสอบ...แล้ว...” ร่างเงากล่าว “...เจ้า...ได้พิสูจน์...แล้ว...ว่าเจ้า...สามารถ...ควบคุม...พลัง...ของมังกร...ได้...” “นั่นไม่ใช่การทดสอบ! นั่นคือการถูกหลอกใช้!” ลิยาห์กล่าวด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว “การหลอกใช้...หรือ...การบ่มเพาะ...?” ร่างเงาถาม “...สุดท้าย...เจ้า...ก็ได้...พลัง...นั้น...มา...ครอบครอง...แล้ว...มิใช่หรือ...?” ลิยาห์นิ่งไปชั่วขณะ เธอสัมผัสได้ถึงพลังที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเธอจริงๆ แต่มันไม่ใช่พลังที่จะใช้ไปกับการทำลายล้าง มันคือพลังแห่งการปกป้อง และความหวัง “พลังนี้...เป็นของข้า...” ลิยาห์กล่าว “...และข้า...จะใช้มัน...เพื่อปกป้อง...คนที่ข้ารัก!” “ความรัก...คือ...จุดอ่อน...” ร่างเงาเยาะเย้ย “...มัน...จะ...ทำให้เจ้า...อ่อนแอ...ลง...” “ไม่! ความรัก...คือ...พลัง...ที่แข็งแกร่ง...ที่สุด!” ลิยาห์ตะโกน “...และมัน...จะทำให้ข้า...แข็งแกร่ง...ขึ้น!” ทันใดนั้นเอง ลิยาห์ก็รวบรวมพลังที่เหลืออยู่ของเธอ พลังแห่งมังกรสีเขียวมรกตที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน ร่างกายของเธอเปล่งประกายแสงสีเขียวอ่อนๆ สว่างไสวจนร่างเงาต้องถอยหลังไปเล็กน้อย “น่าสนใจ...” ร่างเงากล่าว “...เจ้า...ยัง...มี...พลัง...เหลืออยู่...” “และข้า...จะใช้พลังนี้...เพื่อหยุดเจ้า!” ลิยาห์กล่าว พลางก้าวเท้าไปข้างหน้า ร่างเงาหัวเราะ “เจ้า...ไม่สามารถ...ทำอะไร...ข้า...ได้...หรอก...เจ้าหญิงน้อย...เจ้า...อ่อนแอ...เกินไป...” เมื่อพูดจบ ร่างเงาก็ยกมือขึ้นที่ถือหินมังกรขึ้นสูง สัญลักษณ์บนหินมังกรก็ส่องแสงสว่างวาบ! ทันใดนั้นเอง พลังงานสีดำมหาศาลก็ปะทุออกมาจากหินมังกร พุ่งเข้าใส่ลิยาห์! ลิยาห์ตกใจ เธอพยายามจะหลบหลีก แต่ก็ช้าเกินไป พลังงานสีดำนั้นปะทะเข้ากับร่างของเธออย่างรุนแรง เธอรู้สึกราวกับถูกกระแทกด้วยค้อนยักษ์ ร่างกายของเธอปลิวลอยไปชนกับต้นไม้ใหญ่ “อึก!” ลิยาห์ร้องด้วยความเจ็บปวด “เจ้า...เห็นแล้ว...สินะ...?” ร่างเงาเดินเข้ามาหาเธอช้าๆ “...พลัง...ที่แท้จริง...คือ...สิ่งนี้...” ลิยาห์พยายามจะลุกขึ้นยืน แต่ร่างกายของเธอบอบช้ำเกินกว่าจะขยับได้ เธอมองเห็นร่างเงาที่กำลังชื่นชมหินมังกรในมือ ราวกับว่ามันคือสมบัติล้ำค่าที่สุดในโลก “เจ้า...คือ...ผู้ที่จะ...มอบ...มรดก...แห่งนักรบมังกรหลับใหล...ให้แก่ข้า...” ร่างเงากล่าว “...และบัดนี้...ข้า...จะ...นำพา...มัน...ไปสู่...จุดสูงสุด...” “ไม่มีวัน!” ลิยาห์ตะโกน แม้ว่าเสียงของเธอจะอ่อนแรงลง “เจ้า...จะไม่มีวัน...ได้สิ่งที่เจ้า...ต้องการ...!” “เจ้า...คิดเช่นนั้น...จริงๆ...หรือ...?” ร่างเงายิ้ม “...เจ้า...ไม่รู้...หรอก...ว่า...พลัง...ที่แท้จริง...อยู่ที่ไหน...” ทันใดนั้นเอง ร่างเงาก็ยกหินมังกรขึ้นอีกครั้ง พลังงานสีดำก็ปะทุออกมาอีกครั้ง คราวนี้รุนแรงกว่าเดิม! ลิยาห์หลับตาลง เตรียมพร้อมรับชะตากรรมของเธอ แต่แล้ว... เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น! และมีเสียงตะโกนมาว่า “อย่าทำอะไรเธอ!” ลิยาห์ลืมตาขึ้น เธอเห็นราอูลกำลังวิ่งเข้ามา! เขาดูมีบาดแผล แต่ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “ราอูล!” ลิยาห์อุทานด้วยความดีใจ “อย่าเข้ามา...เจ้าเด็กโง่!” ร่างเงาตะโกน “...เจ้า...ไม่สามารถ...หยุด...ข้า...ได้!” “ข้า...จะลองดู!” ราอูลตอบ พลางยกดาบขึ้นเตรียมพร้อม ร่างเงาหัวเราะ “เจ้า...กับ...ลิยาห์...ก็...เหมือนกัน...อ่อนแอ...และ...สิ้นหวัง...” ทันใดนั้นเอง ร่างเงาก็ปล่อยพลังงานสีดำออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้...เขาไม่ได้ปล่อยใส่ลิยาห์โดยตรง... แต่ปล่อยใส่ราอูล! “ราอูล!” ลิยาห์ตะโกน ราอูลยกโล่ขึ้นรับอย่างรวดเร็ว แต่พลังงานนั้นรุนแรงเกินกว่าที่โล่จะต้านทานได้! โล่ของเขากระเด็นออกไป และร่างของเขาก็ปลิวไปกระแทกกับต้นไม้! “ราอูล! เจ้าเป็นอะไรไป!” ลิยาห์พยายามจะเข้าไปหาเขา แต่ก็ทำได้เพียงช้าๆ ร่างเงาเดินเข้าไปใกล้ลิยาห์อีกครั้ง “เจ้า...ได้เห็น...แล้ว...สินะ...ว่า...ความสิ้นหวัง...เป็นเช่นไร...” เขากำลังจะยกหินมังกรขึ้นอีกครั้ง เมื่อจู่ๆ... ท้องฟ้าก็พลันมืดครึ้มลงอย่างรวดเร็ว! เมฆสีดำก่อตัวขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ราวกับพายุจะมาถึง! “อะไร...กัน...?” ร่างเงาพึมพำ “...นี่...มัน...พลัง...ของใคร...?” ลิยาห์มองขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างงุนงง แต่แล้ว...เธอก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่าง...บางสิ่งบางอย่างที่ทรงพลัง...และคุ้นเคย... มันคือพลังของมังกร...แต่ไม่ใช่พลังแห่งความมืด... แต่เป็นพลังแห่งท้องฟ้า...และพายุ! “ท่านพ่อ...” ลิยาห์พึมพำ ทันใดนั้นเอง ฟ้าก็ผ่าลงมาเปรี้ยง! สายฟ้าสีขาวสว่างไสวพุ่งเข้าใส่ร่างเงาอย่างแม่นยำ! ร่างเงาตะโกนด้วยความเจ็บปวด และปล่อยหินมังกรในมือหลุดออกไป! “อ๊ากกกก!” ลิยาห์รีบพุ่งเข้าไปเก็บหินมังกรทันที! เมื่อเธอสัมผัสกับมันอีกครั้ง เธอก็รู้สึกได้ถึงพลังอันคุ้นเคยที่ไหลเวียนกลับเข้ามาในตัวเธอ! “เจ้า...เป็นไปได้อย่างไร...?” ร่างเงากล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ข้า...มี...พันธมิตร...ที่แข็งแกร่ง...กว่าที่เจ้า...คิด!” ลิยาห์กล่าว พลางรวบรวมพลังที่ได้จากหินมังกร ร่างเงาพยายามจะลุกขึ้น แต่ก็ทำได้เพียงช้าๆ ดวงตาของเขามองไปยังหินมังกรในมือของลิยาห์ด้วยความอาฆาตแค้น “เจ้า...จะ...เสียใจ...ที่...ขัดขวาง...ข้า...!” แต่แล้ว... ก่อนที่เขาจะทันได้ทำอะไร... ลิยาห์ก็ร่ายคาถาบทหนึ่งที่เธอเคยร่ำเรียนมา... “พันธนาการแห่งแสง!” แสงสีขาวสว่างไสวพวยพุ่งออกมาจากหินมังกร พันธนาการร่างของร่างเงาเอาไว้แน่น! เขาพยายามดิ้นรน แต่ก็ไม่เป็นผล “นี่มัน...อะไรกัน...?” “นี่คือ...ผลของการ...กระทำของเจ้า...” ลิยาห์กล่าว “...และข้า...จะไม่ปล่อยให้เจ้า...ทำร้ายใคร...ได้อีก!” ขณะที่ลิยาห์กำลังจะผนึกร่างเงาอย่างถาวร เธอก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ใต้ผ้าคลุมของเขา... สัญลักษณ์โบราณอันหนึ่งที่คุ้นตา... สัญลักษณ์ของ... “ลอร์ดแห่งเงา”... ผู้ที่เป็นศัตรูเก่าของเหล่านักรบมังกร! “ลอร์ดแห่งเงา...!” ลิยาห์อุทานด้วยความตกใจ พลางนึกถึงเรื่องราวในอดีตที่เธอเคยได้ยินมา... ว่ากันว่าเขาคือผู้ที่อยู่เบื้องหลังการหายสาบสูญของเหล่ามังกรโบราณ! แต่แล้ว... ลอร์ดแห่งเงาก็หัวเราะเบาๆ “...เจ้า...คิดว่า...เจ้า...ชนะ...แล้ว...อย่างนั้น...หรือ...?” ก่อนที่ลิยาห์จะทันได้ตอบสนอง... ร่างของลอร์ดแห่งเงาก็พลันสั่นสะเทือน และสลายไปกลายเป็นเม็ดทรายสีดำ... ปลิวไปตามลม… เหลือเพียงหินมังกรที่ยังคงส่องแสงอยู่ในมือของลิยาห์… และร่างที่นอนแน่นิ่งของราอูล… แต่ที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ… ลอร์ดแห่งเงาได้ทิ้งคำพูดสุดท้ายเอาไว้… “...ข้า...คือ...พลัง...ที่แท้จริง...และ...ข้า...จะ...กลับมา...เสมอ...” ลิยาห์มองไปยังซากปรักหักพังที่ลอร์ดแห่งเงาทิ้งไว้... ความหวังที่เคยมีกลับกลายเป็นความหวาดหวั่น... ถ้าลอร์ดแห่งเงากลับมาได้อีกครั้ง... อะไรจะเกิดขึ้นกับโลกใบนี้? และราอูล...เขาจะเป็นอย่างไรต่อไป...?