แสงสว่างจากศิลาอัคคีสว่างจ้าจนยากจะมองเห็น เอลเดร็ครู้สึกได้ถึงพลังงานที่พุ่งพล่านไปทั่วห้องโถง มันไม่ใช่พลังที่น่ากลัวหรือคุกคาม แต่เป็นพลังแห่งชีวิตที่กำลังถูกปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มที่ "มันกำลังเกิดขึ้นจริงๆ" เอลเดร็คพึมพำ เขาเฝ้ามองลีโออย่างใกล้ชิด ร่างกายของเด็กหนุ่มกำลังถูกโอบล้อมไปด้วยแสงสีทองและสีแดงเพลิงที่ส่องประกายระยิบระยับ ราวกับว่าเขาได้กลายเป็นศูนย์กลางของจักรวาลแห่งพลังงาน ลีโอกำลังยืนอยู่ท่ามกลางพายุแห่งพลัง เขารู้สึกถึงทุกอณูของร่างกายกำลังถูกปรับเปลี่ยน ปลุกเร้า และเติมเต็ม เขาไม่ได้สูญเสียความเป็นตัวเอง แต่เขากลับรู้สึกถึง 'ตัวตน' ที่แท้จริงของเขามากขึ้นกว่าเดิม ภาพความทรงจำของบรรพบุรุษนักรบมังกรยังคงฉายวนเวียนอยู่ในหัวของเขา แต่คราวนี้ มันไม่ได้เป็นเพียงภาพนิ่งอีกต่อไป เขากำลังสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของพวกเขา ได้ยินเสียงหัวเราะ เสียงร้องไห้ เสียงแห่งชัยชนะ และเสียงแห่งความเศร้าโศก "นี่คือ... พลังของพวกเขา" ลีโอคิด "ไม่ใช่แค่พลังการต่อสู้ แต่คือพลังแห่งชีวิต จิตวิญญาณ และความมุ่งมั่น" เขารู้สึกถึงความรับผิดชอบอันใหญ่หลวงที่ตามมากับพลังนี้ มันไม่ใช่เพียงอาวุธ แต่เป็นมรดก เป็นภาระที่ต้องแบกรับ "เจ้าหนุ่ม! ตั้งสติให้ดี!" เสียงของเอลเดร็คดังขึ้นมา ราวกับดึงเขาออกจากภวังค์ "นี่คือช่วงเวลาที่สำคัญที่สุด!" ลีโอลืมตาขึ้น เขาเห็นเอลเดร็คมองมาที่เขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและความกังวล "ผม... ผมรู้สึกได้ถึงมัน ท่านครับ" ลีโอพูด เสียงของเขามีความหนักแน่นขึ้น "พลังนี้... มันไม่ใช่แค่พลังทำลายล้าง" "แน่นอน" เอลเดร็คกล่าว "พลังแห่งนักรบมังกรที่แท้จริง ไม่เคยมีไว้เพื่อการทำลาย แต่เพื่อการปกป้อง เพื่อสร้างสมดุล" ทันใดนั้น ลีโอก็รู้สึกถึงบางสิ่งที่ผิดปกติ ลมเย็นยะเยือกพัดเข้ามาในห้องโถง ทั้งที่อุณหภูมิโดยรอบยังคงอบอุ่นจากศิลาอัคคี "เกิดอะไรขึ้น?" ลีโอถาม "ข้าไม่แน่ใจ" เอลเดร็คขมวดคิ้ว "เหมือนมีบางอย่างกำลังพยายามเข้ามา" เงาสีดำทะมึนเริ่มก่อตัวขึ้นที่มุมหนึ่งของห้องโถง มันค่อยๆ คืบคลานเข้ามาอย่างช้าๆ ราวกับมีชีวิต "คาเอล!" ลีโออุทานเมื่อเขารู้สึกถึงพลังงานอันคุ้นเคยที่น่าสะพรึงกลัว "เป็นไปได้อย่างไร?" เอลเดร็คกล่าวด้วยความตกใจ "เขาควรจะถูกผนึกไว้จากการโจมตีของเจ้า!" "เขาต้องหาทางอื่นเข้ามา" ลีโอพูด เขาสัมผัสได้ว่าเงาดำนั้นกำลังมุ่งตรงมาที่ศิลาอัคคี "เราต้องหยุดเขา!" เอลเดร็คกล่าว เขาเตรียมพร้อมที่จะใช้พลังของเขา แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้ลงมือทำอะไร เงาดำนั้นก็พุ่งเข้าใส่ศิลาอัคคีอย่างรวดเร็ว มันพยายามที่จะกลืนกินแสงสว่างของผลึกนั้น "ไม่นะ!" ลีโอตะโกน เขาไม่ยอมให้มันเกิดขึ้น ด้วยสัญชาตญาณที่พลุ่งพล่าน ลีโอส่งคลื่นพลังงานสีทองออกไปจากร่างของเขา มันปะทะเข้ากับเงาดำอย่างจัง เกิดการปะทะกันอย่างรุนแรงระหว่างแสงและความมืด "เจ้าหนู! อย่าเพิ่งใช้พลังทั้งหมด!" เอลเดร็คตะโกนเตือน "เจ้ากำลังจะผนึกพลังของเจ้า! อย่าให้มันรั่วไหลไป!" ลีโอรู้ดีว่าเอลเดร็คพูดถูก การเชื่อมต่อกับศิลาอัคคีของเขากำลังดำเนินไปอย่างสมบูรณ์ และการใช้พลังมากเกินไปในตอนนี้อาจทำให้กระบวนการหยุดชะงัก หรือแย่กว่านั้นคือ ทำให้พลังงานของเขาไม่เสถียร แต่เขาก็ไม่สามารถปล่อยให้คาเอลทำลายทุกอย่างที่เขาต่อสู้มาได้ "ข้า... ข้าจะไมยอมให้มันเป็นแบบนั้น!" ลีโอประกาศกร้าว เขาตัดสินใจ เขาต้องใช้พลังที่เขาเพิ่งได้รับมา แต่ไม่ใช่เพื่อการโจมตีโดยตรง เขาต้องใช้มันเพื่อ 'ผนึก' ลีโอกลั้นหายใจ เขาสัมผัสถึงพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเขา พลังของศิลาอัคคีที่กำลังหลอมรวมเข้ากับสายเลือดของเขา "จงกลับไป!" ลีโอตะโกน เสียงของเขาดังก้องไปทั่วห้องโถง เขาไม่ได้ยิงพลังงานออกไปโจมตี แต่เขากลับรวบรวมมันไว้ภายใน สร้างเป็นกำแพงแห่งพลังที่มองไม่เห็นรอบๆ ตัวเขาและศิลาอัคคี เงาดำของคาเอลพุ่งเข้ามาชนกำแพงพลังนั้น เกิดเสียงดังสนั่นราวกับฟ้าผ่า "เป็นไปไม่ได้!" เสียงของคาเอลดังมาจากภายในเงาดำ "เจ้า... เจ้าสามารถควบคุมพลังระดับนี้ได้แล้วหรือ?" "นี่ไม่ใช่แค่พลังของข้าคนเดียว!" ลีโอตอบ "นี่คือพลังของนักรบมังกร! พลังที่จะปกป้อง!" กำแพงพลังที่ลีโอสร้างขึ้นเริ่มส่องแสงสีทองสว่างวาบขึ้น มันค่อยๆ บีบอัดเงาดำของคาเอลให้เล็กลงเรื่อยๆ "เจ้าไม่สามารถผนึกข้าได้!" คาเอลคำราม "พลังแห่งความว่างเปล่าของข้า... จะฉีกกระชากทุกสิ่งให้แหลกสลาย!" "พลังแห่งความว่างเปล่าของเจ้า... คือพลังแห่งความสิ้นหวัง" ลีโอพูด "แต่พลังของเราคือพลังแห่งชีวิต!" ลีโอเพิ่มแรงกดดัน กำแพงพลังเริ่มสว่างจ้าขึ้น จนแทบจะกลืนกินเงาดำทั้งหมด "ถึงเวลาแล้ว... ที่เจ้าจะต้องกลับไปสู่ความว่างเปล่าที่เจ้าจากมา!" ด้วยคำพูดสุดท้ายของลีโอ กำแพงพลังก็ระเบิดออกเป็นแสงสีทองสว่างไสว แสงนั้นสาดส่องไปทั่วห้องโถง กลืนกินเงาดำของคาเอลจนไม่เหลือแม้แต่ร่องรอย เมื่อแสงสว่างจางลง เงาดำของคาเอลก็หายไปอย่างสิ้นเชิง ลีโอทรุดตัวลงคุกเข่า เขารู้สึกเหนื่อยล้าอย่างแสนสาหัส แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกถึงความโล่งอกอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน "สำเร็จแล้ว..." เอลเดร็ครีบเข้ามาประคองลีโอ "เจ้าทำได้แล้ว ลีโอ! เจ้าสามารถควบคุมและผนึกพลังของคาเอลได้!" ลีโอเงยหน้ามองเอลเดร็ค รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา "ผม... ผมรู้สึกได้ถึงพลังที่สมบูรณ์แล้วครับท่าน" เขาหันกลับไปมองศิลาอัคคีที่บัดนี้เปล่งประกายอย่างมั่นคง ไม่มีความร้อนที่รุนแรงอีกต่อไป แต่กลับเป็นความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ "มัน... สวยงามจริงๆ" ลีโอพึมพำ "ใช่" เอลเดร็คเห็นด้วย "และมันคือของเจ้าแล้ว ลีโอ เจ้าคือ 'นักรบมังกร' คนต่อไป" ลีโอกำหมัดแน่น เขารู้สึกถึงพลังที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเขา มันไม่ใช่พลังที่น่ากลัวอีกต่อไป แต่มันคือความแข็งแกร่งที่มาพร้อมกับความรับผิดชอบ "ผมจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังครับ" ลีโอให้คำมั่น